Qari
Murottal Audio
اِقْتَرَبَ لِلنَّاسِ حِسَابُهُمْ وَهُمْ فِيْ غَفْلَةٍ مُّعْرِضُوْنَ ۚ
iqtaraba lin-nāsi ḥisābuhum wa hum fī gaflatim mu‘riḍūn(a).
Tha daoine air tighinn nas fhaisge air àireamhachadh an gnìomhan, fhad ‘s a tha iad ann an staid dearmad (den t-saoghal seo), a’ tionndadh air falbh (bhon ath-bheatha).
مَا يَأْتِيْهِمْ مِّنْ ذِكْرٍ مِّنْ رَّبِّهِمْ مُّحْدَثٍ اِلَّا اسْتَمَعُوْهُ وَهُمْ يَلْعَبُوْنَ ۙ
mā ya'tīhim min żikrim mir rabbihim muḥdaṡin illastama‘ūhu wa hum yal‘abūn(a).
A h-uile uair a thèid rann ùr fhoillseachadh dhaibh bho Dhia, bidh iad ag èisteachd ris fhad ’s a tha iad a’ cluich mun cuairt.
لَاهِيَةً قُلُوْبُهُمْۗ وَاَسَرُّوا النَّجْوَىۖ الَّذِيْنَ ظَلَمُوْاۖ هَلْ هٰذَآ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْۚ اَفَتَأْتُوْنَ السِّحْرَ وَاَنْتُمْ تُبْصِرُوْنَ
lāhiyatan qulūbuhum, wa asarrun-najwal-lażīna ẓalamū, hal hāżā illā basyarum miṡlukum, afa ta'tūnas-siḥra wa antum tubṣirūn(a).
Tha an cridheachan ann an staid neo-chùramach. Agus tha na h-eucoirich a’ falach an còmhraidh: “Chan eil seo (Muhammad) ach duine mar thusa. An do ghabh thu ris an draoidheachd fhad ’s a bha thu ga faicinn?”
قٰلَ رَبِّيْ يَعْلَمُ الْقَوْلَ فِى السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِۖ وَهُوَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُ
qāla rabbī ya‘lamul-qaula fis-samā'i wal-arḍ(i), wa huwas-samī‘ul-‘alīm(u).
Thuirt e (Muhammad), “Tha fios aig mo Thighearna air na faclan uile anns na nèamhan agus air an talamh, agus tha e uile-èisteil, uile-fhiosrach!”
بَلْ قَالُوْٓا اَضْغَاثُ اَحْلَامٍۢ بَلِ افْتَرٰىهُ بَلْ هُوَ شَاعِرٌۚ فَلْيَأْتِنَا بِاٰيَةٍ كَمَآ اُرْسِلَ الْاَوَّلُوْنَ
bal qālū aḍgāṡu aḥlāmim baliftarāhu bal huwa syā‘ir(un), falya'tinā bi'āyatin kamā ursilal-awwalūn(a).
Thuirt iad eadhon, “(Is e toradh a’ Qur’an) aislingean troimh-chèile, no toradh a bhreugan (Muhammad), no eadhon ged is e dìreach bàrd a th’ ann, leig leis comharradh (dearbhadh) a thoirt dhuinn, mar na h-abstoil a chaidh a chur roimhe.”
مَآ اٰمَنَتْ قَبْلَهُمْ مِّنْ قَرْيَةٍ اَهْلَكْنٰهَاۚ اَفَهُمْ يُؤْمِنُوْنَ
mā āmanat qablahum min qaryatin ahlaknāhā, afahum yu'minūn(a).
Cha do chreid luchd-àiteachaidh tìre romhpa, a sgrios sinn (ged a chuir sinn fianais thugainn). An creid iad?
وَمَآ اَرْسَلْنَا قَبْلَكَ اِلَّا رِجَالًا نُّوْحِيْٓ اِلَيْهِمْ فَسْـَٔلُوْٓا اَهْلَ الذِّكْرِ اِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُوْنَ
wa mā arsalnā qablaka illā rijālan nūḥī ilaihim fas'alū ahlaż-żikri in kuntum lā ta‘lamūn(a).
Agus cha do chuir sinn (abstoil) romhad (Muhammad), ach cuid de dhaoine dhan tug sinn foillseachaidhean dhaibh, mar sin faighnich do chuideigin aig a bheil eòlas, mura h-eil fios agad.
وَمَا جَعَلْنٰهُمْ جَسَدًا لَّا يَأْكُلُوْنَ الطَّعَامَ وَمَا كَانُوْا خٰلِدِيْنَ
wa mā ja‘alnāhum jasadal lā ya'kulūnaṭ-ṭa‘āma wa mā kānū khālidīn(a).
Agus cha do rinn sinn (na teachdairean) corp dhaibh nach ith biadh agus chan eil iad (cuideachd) beò gu sìorraidh.
ثُمَّ صَدَقْنٰهُمُ الْوَعْدَ فَاَنْجَيْنٰهُمْ وَمَنْ نَّشَاۤءُ وَاَهْلَكْنَا الْمُسْرِفِيْنَ
Ṡumma ṣadaqnāhumul-wa‘da fa anjaināhum wa man nasyā'u wa ahlaknal-musrifīn(a).
An sin choilean Sinn a’ ghealladh (a gheall Sinn) dhaibh. Mar sin shaor Sinn iadsan agus an fheadhainn a bha Sinn ag iarraidh, agus sgrios Sinn an fheadhainn a rinn eucoir.
لَقَدْ اَنْزَلْنَآ اِلَيْكُمْ كِتٰبًا فِيْهِ ذِكْرُكُمْۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ ࣖ
laqad anzalnā ilaikum kitāban fīhi żikrukum, afalā ta‘qilūn(a).
Gu dearbh, chuir sinn sìos thugad Leabhar (an Qur'an) anns a bheil rabhadh dhut. Nach eil thu a’ tuigsinn ma-thà?
وَكَمْ قَصَمْنَا مِنْ قَرْيَةٍ كَانَتْ ظَالِمَةً وَّاَنْشَأْنَا بَعْدَهَا قَوْمًا اٰخَرِيْنَ
wa kam qaṣamnā min qaryatin kānat ẓālimataw wa ansya'nā ba‘dahā qauman ākharīn(a).
Agus cia mheud (luchd-àiteachaidh) dhùthchannan mì-chothromach a sgrios sinn, agus a chruthaich sinn ginealach eile nan dèidh (mar an àite).
فَلَمَّآ اَحَسُّوْا بَأْسَنَآ اِذَا هُمْ مِّنْهَا يَرْكُضُوْنَ ۗ
falammā aḥassū ba'sanā iżā hum minhā yarkuḍūn(a).
Mar sin nuair a mhothaich iad ar peanas, theich iad bhuaithe gu h-obann.
لَا تَرْكُضُوْا وَارْجِعُوْٓا اِلٰى مَآ اُتْرِفْتُمْ فِيْهِ وَمَسٰكِنِكُمْ لَعَلَّكُمْ تُسْـَٔلُوْنَ
lā tarkuḍū warji‘ū ilā mā utriftum fīhi wa masākinikum la‘allakum tus'alūn(a).
Na ruith gu cabhagach; till gu toileachasan do bheatha agus d’àiteachan-còmhnaidh (math), gus an tèid do cheasnachadh.
قَالُوْا يٰوَيْلَنَآ اِنَّا كُنَّا ظٰلِمِيْنَ
qālū yā wailanā innā kunnā ẓālimīn(a).
Thuirt iad, “Nach truagh sinn, gu dearbh, is sinne na h-eucoir.”
فَمَا زَالَتْ تِّلْكَ دَعْوٰىهُمْ حَتّٰى جَعَلْنٰهُمْ حَصِيْدًا خٰمِدِيْنَ
famā zālat tilka da‘wāhum ḥattā ja‘alnāhum ḥaṣīdan khāmidīn(a).
Mar sin lean an gearan orra gus an do rinn sinn iad mar thoradh buain nach urrainn a bhith beò a-rithist.
وَمَا خَلَقْنَا السَّمَاۤءَ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا لٰعِبِيْنَ
wa mā khalaqnas-samā'a wal-arḍa wa mā bainahumā lā‘ibīn(a).
Agus cha do chruthaich sinn na nèamhan agus an talamh agus a h-uile càil a tha eatorra ann an cluich.
لَوْ اَرَدْنَآ اَنْ نَّتَّخِذَ لَهْوًا لَّاتَّخَذْنٰهُ مِنْ لَّدُنَّآ ۖاِنْ كُنَّا فٰعِلِيْنَ
lau aradnā an nattakhiża lahwal lattakhażnāhum mil ladunnā, in kunnā fā‘ilīn(a).
Nam biodh sinn an dùil geama (bho mhnathan is chloinne) a chruthachadh, bhiodh sinn air a chruthachadh uainne fhìn, nam biodh sinn dha-rìribh an dùil sin a dhèanamh.
بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَى الْبَاطِلِ فَيَدْمَغُهٗ فَاِذَا هُوَ زَاهِقٌۗ وَلَكُمُ الْوَيْلُ مِمَّا تَصِفُوْنَ
bal naqżifu bil-ḥaqqi ‘alal-bāṭili fa yadmaguhū fa iżā huwa zāhiq(un), wa lakumul-wailu mimmā taṣifūn(a).
Gu dearbh, thilg Sinn an rud a bha ceart (an fhìrinn) ri rud a bha meallta (nach robh fìor) agus an uairsin sgrios an rud a bha fìor e, agus an uairsin sa bhad dh’fhalbh e (am breug). Agus is mairg dhuibh oir tha sibh a’ cur feartan (airson Allah) nach eil airidh air.
وَلَهٗ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ وَمَنْ عِنْدَهٗ لَا يَسْتَكْبِرُوْنَ عَنْ عِبَادَتِهٖ وَلَا يَسْتَحْسِرُوْنَ ۚ
wa lahū man fis-samāwāti wal-arḍ(i), wa man ‘indahū lā yastakbirūna ‘an ‘ibādatihī wa lā yastaḥsirūn(a).
Agus dha-san a tha anns na nèamhan agus air an talamh. Agus (na h-ainglean) a tha ri thaobh, chan eil an uaill aca aoradh a thoirt dha agus chan eil iad sgìth cuideachd.
يُسَبِّحُوْنَ الَّيْلَ وَالنَّهَارَ لَا يَفْتُرُوْنَ
yusabbiḥūnal-laila wan-nahāra wa lā yafturūn(a).
Bidh iad (ainglean) a’ toirt glòire gun sgur a latha is a dh’oidhche.
اَمِ اتَّخَذُوْٓا اٰلِهَةً مِّنَ الْاَرْضِ هُمْ يُنْشِرُوْنَ
amittakhażū ālihatam minal-arḍi hum yunsyirūn(a).
An do thog iad diathan bhon talamh, a b’ urrainn (na mairbh) a thogail suas?
لَوْ كَانَ فِيْهِمَآ اٰلِهَةٌ اِلَّا اللّٰهُ لَفَسَدَتَاۚ فَسُبْحٰنَ اللّٰهِ رَبِّ الْعَرْشِ عَمَّا يَصِفُوْنَ
lau kāna fīhimā ālihatun illallāhu lafasadatā, fa subḥānallāhi rabbil-‘arsyi ‘ammā yaṣifūn(a).
Nam biodh diathan eile aig an dithis aca (air nèamh agus air talamh) seach Allah, bhiodh an dithis aca air bàsachadh. Glòir do Allah aig a bheil an Rìgh-chathair, bhon rud a tha iad a’ cur às leth.
لَا يُسْـَٔلُ عَمَّا يَفْعَلُ وَهُمْ يُسْـَٔلُوْنَ
lā yus'alu ‘ammā yaf‘alu wa hum yus'alūn(a).
Chan eil e (Allah) air a cheasnachadh mu na tha e a’ dèanamh, ach is iadsan a thèid a cheasnachadh.
اَمِ اتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِهٖٓ اٰلِهَةً ۗقُلْ هَاتُوْا بُرْهَانَكُمْۚ هٰذَا ذِكْرُ مَنْ مَّعِيَ وَذِكْرُ مَنْ قَبْلِيْۗ بَلْ اَكْثَرُهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَۙ الْحَقَّ فَهُمْ مُّعْرِضُوْنَ
amittakhażū min dūnihī ālihah(tan), qul hātū burhānakum, hāżā żikru mam ma‘iya wa żikru man qablī, bal akṡaruhum lā ya‘lamūnal-ḥaqqa fahum mu‘riḍūn(a).
No an gabh iad diathan eile seach E? Abair (Muhammad), “Innis na h-adhbharan agad! Tha seo (an Qur'an) na rabhadh dhaibhsan a tha còmhla rium, agus na rabhadh dhaibhsan a tha romham.” Ach chan eil fios aig a’ mhòr-chuid dhiubh air an fhìrinn (an fhìrinn), agus mar sin bidh iad a’ tionndadh air falbh.
وَمَآ اَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رَّسُوْلٍ اِلَّا نُوْحِيْٓ اِلَيْهِ اَنَّهٗ لَآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنَا۠ فَاعْبُدُوْنِ
wa mā arsalnā min qablika mir rasūlin illā nūḥī ilaihi annahū lā ilāha illā ana fa‘budūn(i).
Agus cha do chuir sinn teachdaire sam bith romhad (Muhammad), ach dh’fhoillsich sinn dha nach eil dia ann (aig a bheil còir air adhradh) ach Mise, mar sin dèanaibh adhradh Dhomh.
وَقَالُوا اتَّخَذَ الرَّحْمٰنُ وَلَدًا سُبْحٰنَهٗ ۗبَلْ عِبَادٌ مُّكْرَمُوْنَ ۙ
wa qāluttakhażar-raḥmānu waladan subḥānah(ū), bal ‘ibādum mukramūn(a).
Agus thuirt iad, “Rinn an Dia as Tròcaireach (an t-aingeal) mac.” Glòir dha. Gu dearbh tha iad (na h-ainglean) nan seirbhisich glòrmhor,
لَا يَسْبِقُوْنَهٗ بِالْقَوْلِ وَهُمْ بِاَمْرِهٖ يَعْمَلُوْنَ
lā yasbiqūnahū bil-qauli wa hum bi'amrihī ya‘malūn(a).
chan eil iad a’ bruidhinn na làthair agus tha iad a’ coileanadh a àitheantan.
يَعْلَمُ مَا بَيْنَ اَيْدِيْهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلَا يَشْفَعُوْنَۙ اِلَّا لِمَنِ ارْتَضٰى وَهُمْ مِّنْ خَشْيَتِهٖ مُشْفِقُوْنَ
ya‘lamū mā baina aidīhim wa mā khalfahum wa lā yasyfa‘ūna illā limanirtaḍā wa hum min khasy-yatihī musyfiqūn(a).
Tha fios aige (Allah) air a h-uile càil a tha romhpa (ainglean) agus air an cùlaibh, agus chan eil iad a’ dèanamh eadar-ghuidhe ach air an son-san a tha (Allah) toilichte, agus tha iad an-còmhnaidh faiceallach oir tha eagal orra roimhe.
۞ وَمَنْ يَّقُلْ مِنْهُمْ اِنِّيْٓ اِلٰهٌ مِّنْ دُوْنِهٖ فَذٰلِكَ نَجْزِيْهِ جَهَنَّمَۗ كَذٰلِكَ نَجْزِى الظّٰلِمِيْنَ ࣖ
wa may yaqul minhum innī ilāhun min dūnihī fa żālika najzīhi jahannam(a), każālika najziẓ-ẓālimīn(a).
Agus ge b’ e cò nam measg a chanas, “Gu dearbh, is dia mi a bharrachd air Allah,” an sin bheir sinn duais dha Ifrinn. Mar sin bheir sinn duais do na daoine a nì eucoir.
اَوَلَمْ يَرَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اَنَّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ كَانَتَا رَتْقًا فَفَتَقْنٰهُمَاۗ وَجَعَلْنَا مِنَ الْمَاۤءِ كُلَّ شَيْءٍ حَيٍّۗ اَفَلَا يُؤْمِنُوْنَ
awalam yaral-lażīna kafarū annas-samāwāti wal-arḍa kānatā ratqan fa fataqnāhumā, wa ja‘alnā minal-mā'i kulla syai'in ḥayy(in), afalā yu'minūn(a).
Agus nach eil fios aig na h-ana-creidmhich gu robh na nèamhan agus an talamh de aon phìos, an uairsin sgar sinn iad, agus rinn sinn a h-uile creutair beò à uisge; nach creid iad an uairsin?
وَجَعَلْنَا فِى الْاَرْضِ رَوَاسِيَ اَنْ تَمِيْدَ بِهِمْۖ وَجَعَلْنَا فِيْهَا فِجَاجًا سُبُلًا لَّعَلَّهُمْ يَهْتَدُوْنَ
wa ja‘alnā fil-arḍi rawāsiya an tamīda bihim, wa ja‘anā fīhā fijājan subulal la‘allahum yahtadūn(a).
Agus chuir sinn beanntan daingeann air an talamh air eagal ’s gun crith e leotha, agus chuir sinn rathaidean leathann annta, a chum gum biodh iad air an stiùireadh.
وَجَعَلْنَا السَّمَاۤءَ سَقْفًا مَّحْفُوْظًاۚ وَهُمْ عَنْ اٰيٰتِهَا مُعْرِضُوْنَ
wa ja‘alnas-samā'a saqfam maḥfūẓā(n), wa hum ‘an āyātihā mu‘riḍūn(a).
Agus rinn sinn mullach dìonta den adhar, ach tha iad fhathast a’ tionndadh air falbh bho shoidhnichean (mòrachd Allah) (a’ ghrian, a’ ghealach, a’ ghaoth, na neòil, msaa.).
وَهُوَ الَّذِيْ خَلَقَ الَّيْلَ وَالنَّهَارَ وَالشَّمْسَ وَالْقَمَرَۗ كُلٌّ فِيْ فَلَكٍ يَّسْبَحُوْنَ
wa huwal-lażī khalaqal-laila wan-nahāra wasy-syamsa wal-qamar(a), kullun fī falakiy yasbaḥūn(a).
Agus is Esan a chruthaich an oidhche agus an latha, a’ ghrian agus a’ ghealach, gach fear a’ gluasad na chuairt fhèin.
وَمَا جَعَلْنَا لِبَشَرٍ مِّنْ قَبْلِكَ الْخُلْدَۗ اَفَا۟ىِٕنْ مِّتَّ فَهُمُ الْخٰلِدُوْنَ
wa mā ja‘alnā libasyarim min qablikal-khuld(a), afa'im mitta fahumul-khālidūn(a).
Agus cha do chruthaich sinn beatha shìorraidh do dhuine sam bith romhad (Muhammad); mar sin ma gheibh thu bàs, an mair iad beò?
كُلُّ نَفْسٍ ذَاۤىِٕقَةُ الْمَوْتِۗ وَنَبْلُوْكُمْ بِالشَّرِّ وَالْخَيْرِ فِتْنَةً ۗوَاِلَيْنَا تُرْجَعُوْنَ
kullu nafsin żā'iqatul-maut(i), wa nablūkum bisy-syarri wal-khairi fitnah(tan), wa ilainā turja‘ūn(a).
Blasaidh gach anam beò am bàs. Cuiridh sinn olc is math fo dheuchainn oirbh. Agus cha tillear sibh ach ruinn.
وَاِذَا رَاٰكَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اِنْ يَّتَّخِذُوْنَكَ اِلَّا هُزُوًاۗ اَهٰذَا الَّذِيْ يَذْكُرُ اٰلِهَتَكُمْۚ وَهُمْ بِذِكْرِ الرَّحْمٰنِ هُمْ كٰفِرُوْنَ
wa iżā ra'ākal-lażīna kafarū iy yattakhiżūnaka illā huzuwā(n), ahāżal-lażī yażkuru ālihatakum, wa hum biżikrir-raḥmāni hum kāfirūn(a).
Agus nuair a chì na h-eas-creidmhich thu (Muhammad), chan eil iad gad làimhseachadh ach mar nì magadh. (Thuirt iad), “An e seo am fear a dhiùlt do dhiathan?” Eadhon ged is iadsan daoine a tha a’ diùltadh cuimhneachadh air Allah, am fear as tròcaireach.
خُلِقَ الْاِنْسَانُ مِنْ عَجَلٍۗ سَاُورِيْكُمْ اٰيٰتِيْ فَلَا تَسْتَعْجِلُوْنِ
khuliqal-insānu min ‘ajal(in), sa'urīkum āyātī falā tasta‘jilūn(i).
Chaidh daoine a chruthachadh ann an cabhag. Nas fhaide air adhart seallaidh mi dhut mo shoidhnichean (cumhachd). Mar sin na iarr orm a luathachadh.
وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هٰذَا الْوَعْدُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ
wa yaqūlūna matā hāżal-wa‘du in kuntum ṣādiqīn(a).
Agus tha iad ag ràdh, “Cuin a thig an gealladh, ma tha sibh onarach?”
لَوْ يَعْلَمُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا حِيْنَ لَا يَكُفُّوْنَ عَنْ وُّجُوْهِهِمُ النَّارَ وَلَا عَنْ ظُهُوْرِهِمْ وَلَا هُمْ يُنْصَرُوْنَ
lau ya‘lamul-lażīna kafarū ḥīna lā yakuffūna ‘aw wujūhihimun nāra wa lā ‘an ẓuhūrihim wa lā hum yunṣarūn(a).
Nam biodh fios aig na h-eas-creidmhich, nuair nach b’ urrainn dhaibh teine ifrinn a chumail air falbh bhon aghaidhean agus bhon druim, cha d’ fhuair iad cobhair (gu dearbh cha do dh’iarr iad gun deidheadh a luathachadh).
بَلْ تَأْتِيْهِمْ بَغْتَةً فَتَبْهَتُهُمْ فَلَا يَسْتَطِيْعُوْنَ رَدَّهَا وَلَا هُمْ يُنْظَرُوْنَ
bal ta'tīhim bagtatan fa tabhatuhum falā yastaṭī‘ūna raddahā wa lā hum yunẓarūn(a).
Gu dearbh (Latha a’ Bhreitheanais) thig e orra gu h-obann, an uairsin bidh iad fo iomagain; an uairsin cha bhith e comasach dhaibh a dhiùltadh agus cha tèid dàil (ùine) a thoirt dhaibh (cuideachd).
وَلَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِّنْ قَبْلِكَ فَحَاقَ بِالَّذِيْنَ سَخِرُوْا مِنْهُمْ مَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ ࣖ
wa laqadistuhzi'a birusulim min qablika fa ḥāqa bil-lażīna sakhirū minhum mā kānū bihī yastahzi'ūn(a).
Agus gu dearbh, chaidh magadh a dhèanamh air na teachdairean romhad (Muhammad) cuideachd, agus mar sin thàinig (cràdh) orrasan a bha a’ magadh air na (na teachdairean) a bha iad a-riamh a’ magadh air.
قُلْ مَنْ يَّكْلَؤُكُمْ بِالَّيْلِ وَالنَّهَارِ مِنَ الرَّحْمٰنِۗ بَلْ هُمْ عَنْ ذِكْرِ رَبِّهِمْ مُّعْرِضُوْنَ
qul may yakla'ukum bil-laili wan-nahāri minar-raḥmān(i), bal hum ‘an żikrihim mu‘riḍūn(a).
Abair, “Cò a dhìonas sibh a latha is a dh’oidhche bho (phian) Allah, an tì as tròcaireach?” Ach tha iad leisg cuimhneachadh air an Tighearna.
اَمْ لَهُمْ اٰلِهَةٌ تَمْنَعُهُمْ مِّنْ دُوْنِنَاۗ لَا يَسْتَطِيْعُوْنَ نَصْرَ اَنْفُسِهِمْ وَلَا هُمْ مِّنَّا يُصْحَبُوْنَ
am lahum ālihatun tamna‘uhum min dūninā, lā yastaṭī‘ūna naṣra anfusihim wa lā hum minnā yuṣḥabūn(a).
No a bheil diathan aca as urrainn an dìon bhuainn? Chan urrainn dha na diathan aca iad fhèin a chuideachadh, agus chan eil iad air an dìon bhon pheanas againn.
بَلْ مَتَّعْنَا هٰٓؤُلَاۤءِ وَاٰبَاۤءَهُمْ حَتّٰى طَالَ عَلَيْهِمُ الْعُمُرُۗ اَفَلَا يَرَوْنَ اَنَّا نَأْتِى الْاَرْضَ نَنْقُصُهَا مِنْ اَطْرَافِهَاۗ اَفَهُمُ الْغٰلِبُوْنَ
bal matta‘nā hā'ulā'i wa ābā'ahum ḥattā ṭāla ‘alaihimul-‘umur(u), afalā yarauna annā na'til-arḍa nanquṣuhā min aṭrāfihā, afahumul-gālibūn(a).
Gu dearbh, thug sinn dhaibh fhèin agus dha na sinnsearan tlachd (san t-saoghal seo) gus an robh am beatha fada. Nach eil iad a’ faicinn gu bheil sinn a’ tighinn gu tìr (fo riaghladh nan ana-creidmheach) agus a’ lughdachadh a leud bho na crìochan aice? An iadsan na buadhaichean?
قُلْ اِنَّمَآ اُنْذِرُكُمْ بِالْوَحْيِۖ وَلَا يَسْمَعُ الصُّمُّ الدُّعَاۤءَ اِذَا مَا يُنْذَرُوْنَ
qul innamā unżirukum bil-waḥy(i), wa lā yasma‘uṣ-ṣummud-du‘ā'a iżā mā yunżarūn(a).
Abair (Muhammad), “Gu dearbh, chan eil mi ach a’ toirt rabhadh dhut a rèir foillseachaidh.” Ach chan eil daoine bodhar a’ cluinntinn a’ ghairm nuair a thèid rabhadh a thoirt dhaibh.
وَلَىِٕنْ مَّسَّتْهُمْ نَفْحَةٌ مِّنْ عَذَابِ رَبِّكَ لَيَقُوْلُنَّ يٰوَيْلَنَآ اِنَّا كُنَّا ظٰلِمِيْنَ
wa la'im massathum nafḥatum min ‘ażābi rabbika layaqūlunna yā wailanā innā kunnā ẓālimīn(a).
Agus ma thuiteas am peanas as lugha orra bhon Tighearna agaibh, their iad gu cinnteach, “Mo thruaighe sinn! Gu dearbh, tha sinn am measg an fheadhainn a bhios an-còmhnaidh a’ dèanamh eucoir (oirnn fhèin).”
وَنَضَعُ الْمَوَازِيْنَ الْقِسْطَ لِيَوْمِ الْقِيٰمَةِ فَلَا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْـًٔاۗ وَاِنْ كَانَ مِثْقَالَ حَبَّةٍ مِّنْ خَرْدَلٍ اَتَيْنَا بِهَاۗ وَكَفٰى بِنَا حٰسِبِيْنَ
wa naḍa‘ul-mawāzīnal-qisṭa liyaumil-qiyāmati falā tuẓlamu nafsun syai'ā(n), wa in kāna miṡqāla ḥabbatim min khardalin atainā bihā, wa kafā binā ḥāsibīn(a).
Agus cuiridh Sinn sgèilean a’ cheartais air dòigh air Latha an Aiseirigh, air chor ’s nach dèanar cron air anam sam bith idir; eadhon ged is e cuideam sìol mustaird a th’ ann, bheir Sinn e (an duais). Agus is leòr Sinn airson cunntas a thoirt.
وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسٰى وَهٰرُوْنَ الْفُرْقَانَ وَضِيَاۤءً وَّذِكْرًا لِّلْمُتَّقِيْنَ ۙ
wa laqad ātainā mūsā wa hārūnal-furqāna wa ḍiyā'aw wa żikral lil-muttaqīn(a).
Agus gu dearbh, thug sinn do Mhaois agus do Harun, am Furqan (Leabhar an Torah) agus soillseachadh agus stiùireadh dha na diadhaidh.
الَّذِيْنَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَيْبِ وَهُمْ مِّنَ السَّاعَةِ مُشْفِقُوْنَ
allażīna yakhsyauna rabbahum bil-gaibi wa hum minas-sā‘ati musyfiqūn(a).
(Is iad sin) an fheadhainn a tha fo eagal (peanas) an Tighearna, ged nach fhaic iad e, agus a tha fo eagal (teachd) Latha an Aiseirigh.
وَهٰذَا ذِكْرٌ مُّبٰرَكٌ اَنْزَلْنٰهُۗ اَفَاَنْتُمْ لَهٗ مُنْكِرُوْنَ ࣖ
wa hāżā żikrum mubārakun anzalnāh(u), afa antum lahū munkirūn(a).
Agus seo (an Qur'an) rabhadh anns a bheil beannachdan a chuir Sinn sìos. Mar sin a bheil sibh ga àicheadh?
۞ وَلَقَدْ اٰتَيْنَآ اِبْرٰهِيْمَ رُشْدَهٗ مِنْ قَبْلُ وَكُنَّا بِهٖ عٰلِمِيْنَ
wa laqad ātainā ibrāhīma rusydahū min qablu wa kunnā bihī ‘ālimīn(a).
Agus gu dearbh, roimhe (Maois agus Harun) thug sinn stiùireadh do Abraham, agus bha sinn eòlach air mu thràth.
اِذْ قَالَ لِاَبِيْهِ وَقَوْمِهٖ مَا هٰذِهِ التَّمَاثِيْلُ الَّتِيْٓ اَنْتُمْ لَهَا عٰكِفُوْنَ
iż qāla li'abīhi wa qaumihī mā hāżihit-tamāṡīlul-latī antum lahā ‘ākifūn(a).
(Cuimhnichibh), nuair a thuirt e (Ibrahim) ri athair agus ri a shluagh, “Dè an ìomhaigh seo a tha sibh a’ dèanamh adhradh dha gu dìcheallach?”
قَالُوْا وَجَدْنَآ اٰبَاۤءَنَا لَهَا عٰبِدِيْنَ
qālū wajadnā ābā'anā lahā ‘ābidīn(a).
Fhreagair iad, “Fhuair sinn ar sinnsearan ga adhradh.”
قَالَ لَقَدْ كُنْتُمْ اَنْتُمْ وَاٰبَاۤؤُكُمْ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ
qāla laqad kuntum antum wa ābā'ukum fī ḍalālim mubīn(in).
Thuirt e (Ibrahim), “Gu dearbh tha thusa agus do shinnsirean ann am mearachd shoilleir.”
قَالُوْٓا اَجِئْتَنَا بِالْحَقِّ اَمْ اَنْتَ مِنَ اللّٰعِبِيْنَ
qālū aji'tanā bil-ḥaqqi am anta minal-lā‘ibīn(a).
Thuirt iad, “An tàinig thu thugainn leis an fhìrinn no a bheil thu a’ cluich mun cuairt?”
قَالَ بَلْ رَّبُّكُمْ رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ الَّذِيْ فَطَرَهُنَّۖ وَاَنَا۠ عَلٰى ذٰلِكُمْ مِّنَ الشّٰهِدِيْنَ
qāla bar rabbukum rabbus-samāwāti wal-arḍil-lażī faṭarahunn(a), wa ana ‘alā żālikum minasy-syāhidīn(a).
Fhreagair e (Ibrahim), “Gu dearbh, is e ur Tighearna Tighearna (sealbhadair) nèamh agus talmhainn; (Is e) esan a chruthaich iad; agus is mise aon de na daoine as urrainn fianais a thoirt air sin.”
وَتَاللّٰهِ لَاَكِيْدَنَّ اَصْنَامَكُمْ بَعْدَ اَنْ تُوَلُّوْا مُدْبِرِيْنَ
wa tallāhi la'akīdanna aṣnāmakum ba‘da an tuwallū mudbirīn(a).
Agus air Dia, gu dearbh, meallaidh mi ur n-ìodholan às dèidh dhuibh an trèigsinn.
فَجَعَلَهُمْ جُذٰذًا اِلَّا كَبِيْرًا لَّهُمْ لَعَلَّهُمْ اِلَيْهِ يَرْجِعُوْنَ
fa ja‘alahum jużāżan illā kabīral lahum la‘allahum ilaihi yarji‘ūn(a).
Mar sin bhris e (Ibrahim) (na h-ìomhaighean) na phìosan, ach a-mhàin am fear as motha (a phàrant); gus an till iad (ga iarraidh).
قَالُوْا مَنْ فَعَلَ هٰذَا بِاٰلِهَتِنَآ اِنَّهٗ لَمِنَ الظّٰلِمِيْنَ
qālū man fa‘ala hāżā bi'ālihatinā innahū laminaẓ-ẓālimīn(a).
Thuirt iad, “Cò a rinn seo an aghaidh ar diathan? Gu dearbh, is e aon de na daoine a tha a’ dèanamh eucoir.”
قَالُوْا سَمِعْنَا فَتًى يَّذْكُرُهُمْ يُقَالُ لَهٗٓ اِبْرٰهِيْمُ ۗ
qālū sami‘nā fatay yażkuruhum yuqālu lahū ibrāhīm(u).
Thuirt iad (càch), “Chuala sinn gu robh òganach ann a dhiùlt (na h-ìomhaighean seo), b’ e Ibrahim a bh’ air.”
قَالُوْا فَأْتُوْا بِهٖ عَلٰٓى اَعْيُنِ النَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَشْهَدُوْنَ
qālū fa'tū bihī ‘alā a‘yunin-nāsi la‘allahum yasyhadūn(a).
Thuirt iad, “Thoir a-mach e agus seall dha na daoine e, gus am faic iad.”
قَالُوْٓا ءَاَنْتَ فَعَلْتَ هٰذَا بِاٰلِهَتِنَا يٰٓاِبْرٰهِيْمُ ۗ
qālū a'anta fa‘alta hāżā bi'ālihatinā yā ibrāhīm(u).
Dh’fhaighnich iad, “An tusa a rinn an gnìomh seo an aghaidh ar Dè, O Abrahàm?”
قَالَ بَلْ فَعَلَهٗ كَبِيْرُهُمْ هٰذَا فَسْـَٔلُوْهُمْ اِنْ كَانُوْا يَنْطِقُوْنَ
qāla bal fa‘alahū kabīruhum hāżā fas'alūhum in kānū yanṭiqūn(a).
Fhreagair e (Ibrahim), “Gu dearbh ’s e an (dealbh) mhòr a rinn e, mar sin faighnich dhaibh, an urrainn dhaibh bruidhinn.”
فَرَجَعُوْٓا اِلٰٓى اَنْفُسِهِمْ فَقَالُوْٓا اِنَّكُمْ اَنْتُمُ الظّٰلِمُوْنَ ۙ
fa raja‘ū ilā anfusihim fa qālū innakum antumuẓ-ẓālimūn(a).
Mar sin thill iad gu an ciall agus thuirt iad, “Gu dearbh, is sibhse a rinn eucoir (orr fhèin).”
ثُمَّ نُكِسُوْا عَلٰى رُءُوْسِهِمْۚ لَقَدْ عَلِمْتَ مَا هٰٓؤُلَاۤءِ يَنْطِقُوْنَ
Ṡumma nukisū ‘alā ru'ūsihim, laqad ‘alimta mā hā'ulā'i yanṭiqūn(a).
An sin chrom iad an cinn (agus thubhairt iad), “Tha fios agad (Abrahàm) nach urrainn (na h-ìodholan) bruidhinn.”
قَالَ اَفَتَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ مَا لَا يَنْفَعُكُمْ شَيْـًٔا وَّلَا يَضُرُّكُمْ ۗ
qāla afata‘budūna min dūnillāhi mā lā yanfa‘ukum syai'aw wa lā yaḍurrukum.
Thuirt e (Ibrahim), “Carson a tha sibh ag adhradh neach eile seach Allah, rudeigin nach urrainn buannachd sam bith a thoirt dhuibh, agus nach dèan cron oirbh cuideachd?”
اُفٍّ لَّكُمْ وَلِمَا تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۗاَفَلَا تَعْقِلُوْنَ
uffil lakum wa limā ta‘budūna min dūnillāh(i), afalā ta‘qilūn(a).
Mo thruaighe sibhse agus na tha sibh a’ dèanamh adhradh ach a-mhàin Dia! Nach eil sibh a’ tuigsinn?”
قَالُوْا حَرِّقُوْهُ وَانْصُرُوْٓا اٰلِهَتَكُمْ اِنْ كُنْتُمْ فٰعِلِيْنَ
qālū ḥarriqūhu wanṣurū ālihatakum in kuntum fā‘ilīn(a).
Thuirt iad, “Loisg e agus cuidich do dhiathan, ma tha thu dha-rìribh ag iarraidh a dhèanamh.”
قُلْنَا يٰنَارُ كُوْنِيْ بَرْدًا وَّسَلٰمًا عَلٰٓى اِبْرٰهِيْمَ ۙ
qulnā yā nāru kūnī bardaw wa salāman ‘alā ibrāhīm(a).
Thuirt sinn (Allah), “O theine! Bi fuar, agus slànaighear do Ibrahim!”
وَاَرَادُوْا بِهٖ كَيْدًا فَجَعَلْنٰهُمُ الْاَخْسَرِيْنَ ۚ
wa arādū bihī kaidan fa ja‘alnāhumul-akhsarīn(a).
Agus bha iad airson olc a dhèanamh ri Abraham, agus mar sin rinn sinn iadsan a dh’fhuilingeadh na call as motha.
وَنَجَّيْنٰهُ وَلُوْطًا اِلَى الْاَرْضِ الَّتِيْ بٰرَكْناَ فِيْهَا لِلْعٰلَمِيْنَ
wa najjaināhu wa lūṭan ilal-arḍil-latī bāraknā fīhā lil-‘ālamīn(a).
Agus shàbhail sinn e (Ibrahim) agus Lut gu tìr a bheannaich sinn airson an t-saoghail gu lèir.
وَوَهَبْنَا لَهٗٓ اِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ نَافِلَةً ۗوَكُلًّا جَعَلْنَا صٰلِحِيْنَ
wa wahabnā lahū isḥāqa wa ya‘qūba nāfilah(tan), wa kullan ja‘alnā ṣāliḥīn(a).
Agus thug sinn dha (Ibrahim) Isaac agus Iacob mar thiodhlac. Agus rinn sinn gach fear dhiubh na fhìrean.
وَجَعَلْنٰهُمْ اَىِٕمَّةً يَّهْدُوْنَ بِاَمْرِنَا وَاَوْحَيْنَآ اِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْرٰتِ وَاِقَامَ الصَّلٰوةِ وَاِيْتَاۤءَ الزَّكٰوةِۚ وَكَانُوْا لَنَا عٰبِدِيْنَ ۙ
wa ja‘alnāhum a'immatay yahdūna bi'amrinā wa auḥainā ilaihim fi‘lal-khairāti wa iqāmaṣ-ṣalāti wa ītā'az-zakāh(ti), wa kānū lanā ‘ābidīn(a).
Agus rinn sinn stiùirichean dhiubh a stiùireas sinn leis na h-àitheantan againn agus dh’fhoillsich sinn dhaibh gum bu chòir dhaibh math a dhèanamh, ùrnaighean a dhèanamh agus zakat a phàigheadh, agus gur sinne a-mhàin a bu chòir dhaibh adhradh a dhèanamh dhaibh.
وَلُوْطًا اٰتَيْنٰهُ حُكْمًا وَّعِلْمًا وَّنَجَّيْنٰهُ مِنَ الْقَرْيَةِ الَّتِيْ كَانَتْ تَّعْمَلُ الْخَبٰۤىِٕثَ ۗاِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمَ سَوْءٍ فٰسِقِيْنَۙ
wa lūṭan ātaināhu ḥumkaw wa ‘ilmaw wa najjaināhu minal-qaryatil-latī kānat ta‘malul-khabā'iṡ(a), innahum kānū qauma sau'in fāsiqīn(a).
Do Lut, thug sinn gliocas agus eòlas, agus shaor sinn e bhon (pheanas a thàinig air luchd-àiteachaidh) baile a rinn gnìomhan gràineil. Gu dearbh, is daoine olc agus aingidh iad.
وَاَدْخَلْنٰهُ فِيْ رَحْمَتِنَاۗ اِنَّهٗ مِنَ الصّٰلِحِيْنَ ࣖ
wa adkhalnāhu fī raḥmatinā, innahū minaṣ-ṣāliḥīn(a).
Agus leig Sinn a-steach e d’ar tròcair; Gu dearbh, is e aon de na daoine diadhaidh a th’ ann.
وَنُوْحًا اِذْ نَادٰى مِنْ قَبْلُ فَاسْتَجَبْنَا لَهٗ فَنَجَّيْنٰهُ وَاَهْلَهٗ مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيْمِ ۚ
wa nūḥan iż nādā min qablu fastajabnā lahū fa najjaināhu wa ahlahū minal-karbil-‘aẓīm(i).
Agus (cuimhnichibh air sgeulachd) Noah, roimhe sin, nuair a rinn e ùrnaigh. Ghabh sinn ris (ùrnaigh), an uairsin shaor sinn e fhèin agus a luchd-leanmhainn bho mhòr-thubaist.
وَنَصَرْنٰهُ مِنَ الْقَوْمِ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَاۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمَ سَوْءٍ فَاَغْرَقْنٰهُمْ اَجْمَعِيْنَ
wa naṣarnāhu minal-qaumil-lażīna każżabū bi'āyātinā, innahum kānū qauma sau'in fa agraqnāhum ajma‘īn(a).
Agus chuidich Sinn e bho na daoine a bha a’ diùltadh ar comharran. Gu dearbh, b’ e droch dhaoine a bh’ annta, agus mar sin bhàth Sinn iad uile.
وَدَاوٗدَ وَسُلَيْمٰنَ اِذْ يَحْكُمٰنِ فِى الْحَرْثِ اِذْ نَفَشَتْ فِيْهِ غَنَمُ الْقَوْمِۚ وَكُنَّا لِحُكْمِهِمْ شٰهِدِيْنَ ۖ
wa dāwūda wa sulaimāna iż yaḥkumāni fil-ḥarṡi iż nafasyat fīhi ganamul-qaum(i), wa kunnā liḥukmihim syāhidīn(a).
Agus (cuimhnichibh air sgeulachd) Dhaùd agus Sulayman, nuair a thug an dithis aca co-dhùnadh a thaobh an achaidh, leis gun deach (an t-achadh) a mhilleadh leis na gobhair a bhuineadh don t-sluagh aca. Agus chunnaic sinn a’ cho-dhùnadh (a thug iad).
فَفَهَّمْنٰهَا سُلَيْمٰنَۚ وَكُلًّا اٰتَيْنَا حُكْمًا وَّعِلْمًاۖ وَّسَخَّرْنَا مَعَ دَاوٗدَ الْجِبَالَ يُسَبِّحْنَ وَالطَّيْرَۗ وَكُنَّا فٰعِلِيْنَ
fa fahhamnāhā sulaimān(a), wa kullan ātainā ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa sakhkharnā ma‘a dāwūdal-jibāla yusabbiḥna waṭ-ṭair(a), wa kunnā fā‘ilīn(a).
Agus thug Sinn tuigse do Shulayman (air lagh nas mionaidiche); agus do gach fear thug Sinn gliocas agus eòlas, agus chuir Sinn fo smachd na beanntan agus na h-eòin, uile air an glòrachadh le Dawud. Agus is sinne a nì e.
وَعَلَّمْنٰهُ صَنْعَةَ لَبُوْسٍ لَّكُمْ لِتُحْصِنَكُمْ مِّنْۢ بَأْسِكُمْۚ فَهَلْ اَنْتُمْ شٰكِرُوْنَ
wa ‘allamnāhu ṣan‘ata labūsil lakum lituḥṣinakum mim ba'sikum, fahal antum syākirūn(a).
Agus theagaisg sinn (cuideachd) do Dhawud mar a dhèanadh e armachd dhut, gus do dhìon anns a’ bhlàr. A bheil thu taingeil (do Allah)?
وَلِسُلَيْمٰنَ الرِّيْحَ عَاصِفَةً تَجْرِيْ بِاَمْرِهٖٓ اِلَى الْاَرْضِ الَّتِيْ بٰرَكْنَا فِيْهَاۗ وَكُنَّا بِكُلِّ شَيْءٍ عٰلِمِيْنَ
wa lisulaimānar-rīḥa ‘āṣifatan tajrī bi'amrihī ilal-arḍil-latī bāraknā fīhā, wa kunnā bikulli syai'in ‘ālimīn(a).
Agus (chuir sinn fo smachd) Sulaiman gaoth làidir a shèid air a àithne a-steach don fhearann a bheannaich sinn dha. Agus tha fios againn air a h-uile càil.
وَمِنَ الشَّيٰطِيْنِ مَنْ يَّغُوْصُوْنَ لَهٗ وَيَعْمَلُوْنَ عَمَلًا دُوْنَ ذٰلِكَۚ وَكُنَّا لَهُمْ حٰفِظِيْنَ ۙ
wa minasy-syayāṭīna may yagūṣūna lahū wa ya‘malūna ‘amalan dūna żālik(a), wa kunnā lahum ḥāfiẓīn(a).
Agus (chuir sinn fo smachd Sholamh cuideachd) buidheann de dheamhain a thum (don mhuir) air a shon agus a rinn obair eile seach sin; agus is sinne a tha gan coimhead.
۞ وَاَيُّوْبَ اِذْ نَادٰى رَبَّهٗٓ اَنِّيْ مَسَّنِيَ الضُّرُّ وَاَنْتَ اَرْحَمُ الرّٰحِمِيْنَ ۚ
wa ayyūba iż nādā rabbahū annī massaniyaḍ-ḍurru wa anta arḥamur-rāḥimīn(a).
Agus (cuimhnichibh sgeulachd) Iob, nuair a rinn e ùrnaigh ri a Thighearna, "(O mo Thighearna), gu dearbh, tha tinneas air mo bhualadh, ged is tusa an Tighearna as tròcaireach de na tròcaireach uile."
فَاسْتَجَبْنَا لَهٗ فَكَشَفْنَا مَا بِهٖ مِنْ ضُرٍّ وَّاٰتَيْنٰهُ اَهْلَهٗ وَمِثْلَهُمْ مَّعَهُمْ رَحْمَةً مِّنْ عِنْدِنَا وَذِكْرٰى لِلْعٰبِدِيْنَ ۚ
fastajabnā lahū fa kasyafnā mā bihī min ḍurriw wa ātaināhu ahlahū wa miṡlahum ma‘ahum raḥmatam min ‘indinā wa żikrā lil-‘ābidīn(a).
Mar sin fhreagair Sinn (a ùrnaigh), an uairsin thug Sinn air falbh an galar a bha air agus thill Sinn a theaghlach thuige, agus (mheudaich Sinn an àireamh) mar thròcair uainn, agus mar rabhadh dha na h-uile a tha gar adhradh.
وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِدْرِيْسَ وَذَا الْكِفْلِۗ كُلٌّ مِّنَ الصّٰبِرِيْنَ ۙ
wa ismā‘īla wa idrīsa wa żal-kifl(i), kullum minaṣ-ṣābirīn(a).
Agus (cuimhnichibh air an sgeulachd) Ismail, Idris agus Zulkifli. Tha iad uile nan daoine foighidneach.
وَاَدْخَلْنٰهُمْ فِيْ رَحْمَتِنَاۗ اِنَّهُمْ مِّنَ الصّٰلِحِيْنَ
wa adkhalnāhum fī raḥmatinā, innahum minaṣ-ṣāliḥīn(a).
Agus leig Sinn a-steach iad fo ar tròcair. Gu dearbh, tha iad am measg nan daoine diadhaidh.
وَذَا النُّوْنِ اِذْ ذَّهَبَ مُغَاضِبًا فَظَنَّ اَنْ لَّنْ نَّقْدِرَ عَلَيْهِ فَنَادٰى فِى الظُّلُمٰتِ اَنْ لَّآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنْتَ سُبْحٰنَكَ اِنِّيْ كُنْتُ مِنَ الظّٰلِمِيْنَ ۚ
wa żan-nūni iż żahaba mugāḍiban fa ẓanna allan naqdira ‘alaihi fa nādā fiẓ-ẓulumāti allā ilāha illā anta subḥānaka innī kuntu minaẓ-ẓālimīn(a).
Agus (cuimhnichibh air sgeulachd) Zun Nun (Ionah), nuair a dh’fhalbh e ann an staid feirge, smaoinich e nach dèanadh sinne cùisean duilich dha, agus mar sin ghuidh e ann an suidheachadh glè dhorcha, “Chan eil dia ann ach Thusa, Glòir dhut. Gu dearbh, is mise aon de na daoine a tha ceàrr.”
فَاسْتَجَبْنَا لَهٗۙ وَنَجَّيْنٰهُ مِنَ الْغَمِّۗ وَكَذٰلِكَ نُـْۨجِى الْمُؤْمِنِيْنَ
fastajabnā lahū wa najjaināhu minal-gamm(i), wa każālika nunjil-mu'minīn(a).
Mar sin fhreagair Sinn a (ùrnaigh) agus shaor Sinn e bho bhròn. Agus mar sin shaor Sinn na creidmhich.
وَزَكَرِيَّآ اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ رَبِّ لَا تَذَرْنِيْ فَرْدًا وَّاَنْتَ خَيْرُ الْوٰرِثِيْنَ ۚ
wa zakariyyā iż nādā rabbahū rabbi lā tażarnī fardaw wa anta khairul-wāriṡīn(a).
Agus (cuimhnichibh air sgeulachd) Zakaria, nuair a rinn e ùrnaigh ri a Dhia, "O mo Dhia, na leig leam a bhith beò leam fhìn (gun chlann) agus is tusa an t-oighre as fheàrr.
فَاسْتَجَبْنَا لَهٗ ۖوَوَهَبْنَا لَهٗ يَحْيٰى وَاَصْلَحْنَا لَهٗ زَوْجَهٗۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا يُسٰرِعُوْنَ فِى الْخَيْرٰتِ وَيَدْعُوْنَنَا رَغَبًا وَّرَهَبًاۗ وَكَانُوْا لَنَا خٰشِعِيْنَ
fastajabnā lah(ū), wa wahabnā lahū yaḥyā wa aṣlaḥnā lahū zaujah(ū), innahum kānū yusāri‘ūna fil-khairāti wa yad‘ūnanā ragabaw wa rahabā(n), wa kānū lanā khāsyi‘īn(a).
Mar sin fhreagair Sinn a ùrnaigh, agus thug Sinn dha Yahya, agus thug Sinn dha bhean (comasach air torrachas). Gu dearbh, bha iad an-còmhnaidh a’ dèanamh cabhag gus math a dhèanamh, agus rinn iad ùrnaigh rinn le dòchas agus eagal. Agus bha iad iriosal nar làthair.
وَالَّتِيْٓ اَحْصَنَتْ فَرْجَهَا فَنَفَخْنَا فِيْهَا مِنْ رُّوْحِنَا وَجَعَلْنٰهَا وَابْنَهَآ اٰيَةً لِّلْعٰلَمِيْنَ
wal-latī aḥṣanat farjahā fa nafakhnā fīhā mir rūḥinā wa ja‘alnāhā wabnahā āyatal lil-‘ālamīn(a).
Agus (cuimhnichibh sgeulachd Màiri) a ghlèidh a h-urram, an uairsin thug Sinn anail (a spiorad) bhuainn fhìn a-steach innte (a corp); Rinn Sinn e fhèin agus a chlann nan comharra (air mòrachd Allah) airson an t-saoghail uile.
اِنَّ هٰذِهٖٓ اُمَّتُكُمْ اُمَّةً وَّاحِدَةًۖ وَّاَنَا۠ رَبُّكُمْ فَاعْبُدُوْنِ
inna hāżihī ummatukum ummataw wāḥidah(tan), wa ana rabbukum fa‘budūn(i).
Gu dearbh, is e seo (creideamh tawheed) ur creideamh, aon chreideamh, agus is mise ur Dia, mar sin dèanaibh adhradh dhomh.
وَتَقَطَّعُوْٓا اَمْرَهُمْ بَيْنَهُمْۗ كُلٌّ اِلَيْنَا رٰجِعُوْنَ ࣖ
wa taqaṭṭa‘ū amrahum bainahum, kullun ilainā rāji‘ūn(a).
Ach bha iad air an roinn nan cùisean (cràbhach) eatorra fhèin. Tillidh gach aon dhiubh (na buidhnean uile) thugainn.
فَمَنْ يَّعْمَلْ مِنَ الصّٰلِحٰتِ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَا كُفْرَانَ لِسَعْيِهٖۚ وَاِنَّا لَهٗ كٰتِبُوْنَ
famay ya‘mal minaṣ-ṣāliḥāti wa huwa mu'minun falā kufrāna lisa‘yih(ī), wa innā lahū kātibūn(a).
Ge b’ e neach a nì deagh ghnìomharan, agus a chreideas, cha tèid a oidhirpean a dhiùltadh (a chall), agus gu dearbh, is sinne a chlàras e dha.
وَحَرٰمٌ عَلٰى قَرْيَةٍ اَهْلَكْنٰهَآ اَنَّهُمْ لَا يَرْجِعُوْنَ
wa ḥarāmun ‘alā qaryatin ahlaknāhā, innahum lā yarji‘ūn(a).
Agus tha e eu-comasach do (luchd-àiteachaidh) fearainn a sgrios sinn, nach till iad (rinn).
حَتّٰىٓ اِذَا فُتِحَتْ يَأْجُوْجُ وَمَأْجُوْجُ وَهُمْ مِّنْ كُلِّ حَدَبٍ يَّنْسِلُوْنَ
Ḥattā iżā futiḥat ya'jūju wa ma'jūju wa hum min kulli ḥadabiy yansilūn(a).
Gus an deach na Yakjuj agus na Makjuj (ballachan) fhosgladh agus gun tàinig iad sìos gu luath bho na h-àiteachan àrda uile.
وَاقْتَرَبَ الْوَعْدُ الْحَقُّ فَاِذَا هِيَ شَاخِصَةٌ اَبْصَارُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْاۗ يٰوَيْلَنَا قَدْ كُنَّا فِيْ غَفْلَةٍ مِّنْ هٰذَا بَلْ كُنَّا ظٰلِمِيْنَ
waqtarabal-wa‘dul-ḥaqqu fa iżā hiya syākhiṣatun abṣārul-lażīna kafarū, yā wailanā qad kunnā fī gaflatim min hāżā bal kunnā ẓālimīn(a).
Agus (nuair) a bhios an gealladh fìor (latha an aiseirigh) faisg, an uairsin gu h-obann bidh sùilean na muinntir nach eil a’ creidsinn a’ leudachadh. (Thuirt iad), “Nach truagh sinn! Tha sinn gu tur neo-chùramach mu dheidhinn seo, gu dearbh tha sinn nar daoine fìor eucorach.”
اِنَّكُمْ وَمَا تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ حَصَبُ جَهَنَّمَۗ اَنْتُمْ لَهَا وٰرِدُوْنَ
innakum wa mā ta‘budūna min dūnillāhi ḥaṣabu jahannam(a), antum lahā wāridūn(a).
Gu dearbh, tha sibhse (neo-chreidmhich) agus na rudan air a bheil sibh ag adhradh a bharrachd air Allah, nur connadh airson Ifrinn. Bidh sibh (gu cinnteach) a’ dol a-steach innte.
لَوْ كَانَ هٰٓؤُلَاۤءِ اٰلِهَةً مَّا وَرَدُوْهَاۗ وَكُلٌّ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ
lau kāna hā'ulā'i ālihatam mā waradūhā, wa kullun fīhā khālidūn(a).
Nam biodh (na h-ìodholan) nan diathan, gu dearbh cha rachadh iad a-steach innte (ifrinn). Ach fanaidh a h-uile càil innte gu bràth.
لَهُمْ فِيْهَا زَفِيْرٌ وَّهُمْ فِيْهَا لَا يَسْمَعُوْنَ
lahum fīhā zafīruw wa hum fīhā lā yasma‘ūn(a).
Bidh iad a’ gearan agus a’ sgreuchail innte (ifrinn), agus chan urrainn dhaibhsan a tha innte cluinntinn.
اِنَّ الَّذِيْنَ سَبَقَتْ لَهُمْ مِّنَّا الْحُسْنٰىٓۙ اُولٰۤىِٕكَ عَنْهَا مُبْعَدُوْنَ ۙ
innal-lażīna sabaqat lahum minnal-ḥusnā, ulā'ika ‘anhā mub‘adūn(a).
Gu dearbh, bhon àm a dh’fhalbh dhaibhsan air an robh math (dìoghras) uainn, bhiodh iad air an cumail air falbh (bho ifrinn).
لَا يَسْمَعُوْنَ حَسِيْسَهَاۚ وَهُمْ فِيْ مَا اشْتَهَتْ اَنْفُسُهُمْ خٰلِدُوْنَ ۚ
lā yasma‘ūna ḥasīsahā, wa hum fīmasytahat anfusuhum khālidūn(a).
Chan eil iad a’ cluinntinn fuaim shiseagach (teine ifrinn), agus tha iad a’ fuireach sìorraidh ann (a’ faighinn tlachd à) a h-uile rud a tha iad ag iarraidh.
لَا يَحْزُنُهُمُ الْفَزَعُ الْاَكْبَرُ وَتَتَلَقّٰىهُمُ الْمَلٰۤىِٕكَةُۗ هٰذَا يَوْمُكُمُ الَّذِيْ كُنْتُمْ تُوْعَدُوْنَ
lā yaḥzunuhumul-faza‘ul-akbaru wa tatalaqqāhumul-malā'ikah(tu), hāżā yaumukumul-lażī kuntum tū‘adūn(a).
Cha chuir an t-iongnadh uamhasach bròn orra, agus cuiridh na h-ainglean fàilte orra (leis na faclan), "Is e seo an latha agaibh a chaidh a ghealltainn dhuibh."
يَوْمَ نَطْوِى السَّمَاۤءَ كَطَيِّ السِّجِلِّ لِلْكُتُبِۗ كَمَا بَدَأْنَآ اَوَّلَ خَلْقٍ نُّعِيْدُهٗۗ وَعْدًا عَلَيْنَاۗ اِنَّا كُنَّا فٰعِلِيْنَ
yauma naṭwis-samā'a kaṭayyis-sijilli lil-kutib(i), kamā bada'nā awwala khalqin nu‘īduh(ū), wa‘dan ‘alainā, innā kunnā fā‘ilīn(a).
(Cuimhnich) an latha a dh’fhosgail sinn na nèamhan mar a dh’fhosgail sinn rolla. Mar a thòisich sinn air a’ chiad chruthachadh, mar sin nì sinn a-rithist e. (A) ghealladh coileanaidh sinn gu cinnteach; gu dearbh, coileanaidh sinn e.
وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِى الزَّبُوْرِ مِنْۢ بَعْدِ الذِّكْرِ اَنَّ الْاَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصّٰلِحُوْنَ
wa laqad katabnā fiz-zabūri mim ba‘diż-żikri annal-arḍa yariṡuhā ‘ibādiyaṣ-ṣāliḥūn(a).
Agus gu dearbh, sgrìobh sinn anns an Zabur às dèidh (sgrìobhte) ann an Az-Zikr (Lauh Mahfuzh), gum bi an talamh seo air a shealbhachadh le mo sheirbhisich fhìreanta.
اِنَّ فِيْ هٰذَا لَبَلٰغًا لِّقَوْمٍ عٰبِدِيْنَ ۗ
inna fī hāżā labalāgal liqaumin ‘ābidīn(a).
Gu dearbh, tha (na tha air ainmeachadh) anns an (Al-Qur'an) seo, na stiùireadh (iomlan) dhaibhsan a tha ag adhradh (Allah).
وَمَآ اَرْسَلْنٰكَ اِلَّا رَحْمَةً لِّلْعٰلَمِيْنَ
wa mā arsalnāka illā raḥmatal lil-‘ālamīn(a).
Agus cha do chuir sinn thu (Muhammad) ach a bhith nad thròcair do na h-uile shaoghal.
قُلْ اِنَّمَا يُوْحٰىٓ اِلَيَّ اَنَّمَآ اِلٰهُكُمْ اِلٰهٌ وَّاحِدٌۚ فَهَلْ اَنْتُمْ مُّسْلِمُوْنَ
qul innamā yūḥā ilayya annamā ilāhukum ilāhuw wāḥid(un), fahal antum muslimūn(a).
Abair (Muhammad), “Gu dearbh, chaidh fhoillseachadh dhomh gur e an Tighearna an aon Dia, mar sin an do chuir thu thu fhèin (dhasan)?”
فَاِنْ تَوَلَّوْا فَقُلْ اٰذَنْتُكُمْ عَلٰى سَوَاۤءٍۗ وَاِنْ اَدْرِيْٓ اَقَرِيْبٌ اَمْ بَعِيْدٌ مَّا تُوْعَدُوْنَ
fa in tawallau fa qul āżantukum ‘alā sawā'(in), wa in adrī aqarībun am ba‘īdum mā tū‘adūn(a).
Mar sin ma thionndaidheas iad air falbh, abair (Muhammad), “Tha mi air an aon (teagasg) (eadarainn) a thoirt dhut agus chan eil fhios agam a bheil na tha ga bhagairt nad aghaidh faisg no fada air falbh.”
اِنَّهٗ يَعْلَمُ الْجَهْرَ مِنَ الْقَوْلِ وَيَعْلَمُ مَا تَكْتُمُوْنَ
innahū ya‘lamul-jahra minal-qauli wa ya‘lamu mā taktumūn(a).
Gu dearbh, tha fios aige (Allah) dè a chanas tu gu fosgailte agus tha fios aige dè a tha thu a’ falach.
وَاِنْ اَدْرِيْ لَعَلَّهٗ فِتْنَةٌ لَّكُمْ وَمَتَاعٌ اِلٰى حِيْنٍ
wa in adrī la‘allahū fitnatul lakum wa matā‘un ilā ḥīn(in).
Agus chan eil fhios agam, dh’ fhaodadh e bhith na dheuchainn dhut agus na thoileachas gus an tig an t-àm ainmichte.
قٰلَ رَبِّ احْكُمْ بِالْحَقِّۗ وَرَبُّنَا الرَّحْمٰنُ الْمُسْتَعَانُ عَلٰى مَا تَصِفُوْنَ ࣖ
qāla rabbiḥkum bil-ḥaqq(i), wa rabbunar-raḥmānul-musta‘ānu ‘alā mā taṣifūn(a).
Thuirt e (Muhammad), “O mo Thighearna, thoir co-dhùnaidhean gu cothromach. Agus is e ar Tighearna as Tròcaireach, agus uaithe tha sinn ag iarraidh cuideachaidh airson a h-uile rud a chanas tu.”