Qari
Murottal Audio
الۤمّۤرٰۗ تِلْكَ اٰيٰتُ الْكِتٰبِۗ وَالَّذِيْٓ اُنْزِلَ اِلَيْكَ مِنْ رَّبِّكَ الْحَقُّ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يُؤْمِنُوْنَ
alif lām mīm rā, tilka āyātul-kitāb(i), wal-lażī unzila ilaika mir rabbikal-ḥaqqu wa lākinna akṡaran-nāsi lā yu'minūn(a).
Alif Lam Mim Ra. Is iad seo rannan an Leabhair (Al-Qur'an). Agus tha (an Leabhar) a chaidh fhoillseachadh dhut (Muhammad) bhon Tighearna agad fìor; ach chan eil a’ mhòr-chuid de dhaoine a’ creidsinn (ann).
اَللّٰهُ الَّذِيْ رَفَعَ السَّمٰوٰتِ بِغَيْرِ عَمَدٍ تَرَوْنَهَا ثُمَّ اسْتَوٰى عَلَى الْعَرْشِ وَسَخَّرَ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَۗ كُلٌّ يَّجْرِيْ لِاَجَلٍ مُّسَمًّىۗ يُدَبِّرُ الْاَمْرَ يُفَصِّلُ الْاٰيٰتِ لَعَلَّكُمْ بِلِقَاۤءِ رَبِّكُمْ تُوْقِنُوْنَ
allāhul-lażī rafa‘as-samāwāti bigairi ‘amadin taraunahā ṡummastawā ‘alal-‘arsyi wa sakhkharasy-syamsa wal-qamar(a), kulluy yajrī li'ajalim musammā(n), yudabbirul-amra yufaṣṣilul-āyāti la‘allakum biliqā'i rabbikum tūqinūn(a).
Thog Allah na nèamhan gun phuist (mar) a chì thu, an uairsin shuidh e air an Rìgh-chathair. Chuir e às leth a’ ghrian agus a’ ghealach; bidh gach fear a’ cuairteachadh a rèir àm ro-shuidhichte. Bidh e a’ cur air dòigh cùisean (a chreutairean), agus a’ mìneachadh shoidhnichean (a mhòrachd), gus an urrainn dhut a bhith cinnteach gun coinnich thu ri do Thighearna.
وَهُوَ الَّذِيْ مَدَّ الْاَرْضَ وَجَعَلَ فِيْهَا رَوَاسِيَ وَاَنْهٰرًا ۗوَمِنْ كُلِّ الثَّمَرٰتِ جَعَلَ فِيْهَا زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ يُغْشِى الَّيْلَ النَّهَارَۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يَّتَفَكَّرُوْنَ
wa huwal-lażī maddal-arḍa wa ja‘ala fīhā rawāsiya wa anhārā(n), wa min kulliṡ-ṡamarāti ja‘ala fīhā zaujainiṡnaini yugsyil-lailan-nahār(a), inna fī żālika la'āyātil liqaumiy yatafakkarūn(a).
Agus sgaoil e an talamh agus rinn e beanntan agus aibhnichean air. Agus ann-san rinn e na measan uile ann am paidhrichean; tionndaidhidh e an oidhche gu latha. Gu dearbh, ann an sin tha comharran (air mòrachd Allah) dhaibhsan a tha a’ smaoineachadh.
وَفِى الْاَرْضِ قِطَعٌ مُّتَجٰوِرٰتٌ وَّجَنّٰتٌ مِّنْ اَعْنَابٍ وَّزَرْعٌ وَّنَخِيْلٌ صِنْوَانٌ وَّغَيْرُ صِنْوَانٍ يُّسْقٰى بِمَاۤءٍ وَّاحِدٍۙ وَّنُفَضِّلُ بَعْضَهَا عَلٰى بَعْضٍ فِى الْاُكُلِۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يَّعْقِلُوْنَ
wa fil-arḍi qiṭa‘um mutajāwirātuw wa jannātum min a‘nābiw wa zar‘uw wa nakhīlun ṣinwānuw wa gairu ṣinwāniy yusqā bimā'iw wāḥid(in), wa nufaḍḍilu ba‘ḍahā ‘alā ba‘ḍin fil-ukul(i), inna fī żālika la'āyātil liqaumiy ya‘qilūn(a).
Agus air an talamh tha earrannan faisg air làimh, fìon-liosan, agus gàrraidhean, agus craobhan-pailme, geugach agus neo-gheugach, air an uisgeachadh leis an aon uisge, ach is fheàrr leinn aon seach a chèile na bhlas. Gu dearbh, tha seo nan comharran airson sluagh a thuigeas.
۞ وَاِنْ تَعْجَبْ فَعَجَبٌ قَوْلُهُمْ ءَاِذَا كُنَّا تُرٰبًا ءَاِنَّا لَفِيْ خَلْقٍ جَدِيْدٍ ەۗ اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا بِرَبِّهِمْۚ وَاُولٰۤىِٕكَ الْاَغْلٰلُ فِيْٓ اَعْنَاقِهِمْۚ وَاُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ النَّارِۚ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ
wa in ta‘jab fa ‘ajabun qauluhum a'iżā kunnā turāban a'innā lafī khalqin jadīd(in), ulā'ikal-lażīna kafarū birabbihim, wa ulā'ikal-aglālu fī a‘nāqihim, wa ulā'ika aṣḥābun-nār(i), hum fīhā khālidūn(a).
Agus ma tha iongnadh ort, is e an rud a tha na iongnadh an aithris aca, "Nuair a bhios sinn nar ùir, an tèid sinn (a thilleadh) mar chreutairean ùra?" Is iadsan an fheadhainn nach eil a’ creidsinn anns an Tighearna aca; agus tha iad (ris a bheil na geimhlean ceangailte) timcheall air a mhuineal. Is iadsan luchd-àiteachaidh ifrinn, fuirichidh iad an sin gu bràth.
وَيَسْتَعْجِلُوْنَكَ بِالسَّيِّئَةِ قَبْلَ الْحَسَنَةِ وَقَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِمُ الْمَثُلٰتُۗ وَاِنَّ رَبَّكَ لَذُوْ مَغْفِرَةٍ لِّلنَّاسِ عَلٰى ظُلْمِهِمْۚ وَاِنَّ رَبَّكَ لَشَدِيْدُ الْعِقَابِ
wa yasta‘jilūnaka bis-sayyi'ati qablal-ḥasanati wa qad khalat min qablihimul-maṡulāt(u), wa inna rabbaka lażū magfiratil lin-nāsi ‘alā ẓulmihim, wa inna rabbaka lasyadīdul-‘iqāb(i).
Agus tha iad ag iarraidh ort (ruighinn) a’ phian a luathachadh, mus (iarr iad) maitheas, eadhon ged a tha grunn eisimpleirean de phian air a bhith romhpa. Gu dearbh, tha maitheanas aig do Thighearna dha-rìribh do dhaoine airson an eucoir, agus gu dearbh, tha do Thighearna gu math cruaidh ann am peanas.
وَيَقُوْلُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لَوْلَآ اُنْزِلَ عَلَيْهِ اٰيَةٌ مِّنْ رَّبِّهٖۗ اِنَّمَآ اَنْتَ مُنْذِرٌ وَّلِكُلِّ قَوْمٍ هَادٍ ࣖ
wa yaqūlul-lażīna kafarū lau lā unzila ‘alaihi āyatum mir rabbih(ī), innamā anta munżiruw wa likulli qaumin hād(in).
Agus thuirt na h-eas-creidmhich, “Carson nach deach comharradh (mìorbhail) a chur sìos thuige (Muhammad) bhon Tighearna aige?” Gu dearbh, chan eil annad ach rabhaidh; agus airson gach sluagh tha cuideigin ann a bheir stiùireadh.
اَللّٰهُ يَعْلَمُ مَا تَحْمِلُ كُلُّ اُنْثٰى وَمَا تَغِيْضُ الْاَرْحَامُ وَمَا تَزْدَادُ ۗوَكُلُّ شَيْءٍ عِنْدَهٗ بِمِقْدَارٍ
allāhu ya‘lamu mā taḥmilu kullu unṡā wa mā tagīḍul-arḥāmu wa mā tazdād(u), wa kullu syai'in ‘indahū bimiqdār(in).
Tha fios aig Dia dè a tha anns gach boireannach, dè nach eil foirfe agus dè a tha a’ fàs anns a’ bhroinn. Agus tha tomhas aig a h-uile càil leis.
عٰلِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ الْكَبِيْرُ الْمُتَعَالِ
‘alimul-gaibi wasy-syahādatil-kabīrul-muta‘āl(i).
(Allah) Cò aig a tha fios air na rudan nach fhaicear agus na rudan fìor; Am fear as motha, as àirde.
سَوَاۤءٌ مِّنْكُمْ مَّنْ اَسَرَّ الْقَوْلَ وَمَنْ جَهَرَ بِهٖ وَمَنْ هُوَ مُسْتَخْفٍۢ بِالَّيْلِ وَسَارِبٌۢ بِالنَّهَارِ
sawā'um minkum man asarral-qaula wa man jahara bihī wa man huwa mustakhfim bil-laili wa sāribum bin-nahār(i).
Is e an aon rud (ri Allah) cò agaibh a tha a’ falach a bhriathran agus a tha a’ bruidhinn gu fosgailte, agus a tha a’ falach tron oidhche agus a tha a’ coiseachd tron latha.
لَهٗ مُعَقِّبٰتٌ مِّنْۢ بَيْنِ يَدَيْهِ وَمِنْ خَلْفِهٖ يَحْفَظُوْنَهٗ مِنْ اَمْرِ اللّٰهِ ۗاِنَّ اللّٰهَ لَا يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتّٰى يُغَيِّرُوْا مَا بِاَنْفُسِهِمْۗ وَاِذَآ اَرَادَ اللّٰهُ بِقَوْمٍ سُوْۤءًا فَلَا مَرَدَّ لَهٗ ۚوَمَا لَهُمْ مِّنْ دُوْنِهٖ مِنْ وَّالٍ
lahū mu‘aqqibātum mim baini yadaihi wa min khalfihī yaḥfaẓūnahū min amrillāh(i), innallāha lā yugayyiru mā biqaumin ḥattā yugayyirū mā bi'anfusihim, wa iżā arādallāhu biqaumin sū'an falā maradda lah(ū), wa mā lahum min dūnihī miw wāl(in).
Dha (dhaonna) tha ainglean ann a bhios an-còmhnaidh a’ gabhail tionndadh ga dhìon, bhon aghaidh agus air a chùlaibh. Bidh iad ga dhìon le àithne Allah. Gu dearbh, cha atharraich Allah cor sluaigh gus an atharraich iad an cor fhèin. Agus ma tha Allah ag iarraidh olc airson sluaigh, chan urrainn do dhuine sam bith seasamh na aghaidh agus chan eil dìonadair ann dhaibh ach E.
هُوَ الَّذِيْ يُرِيْكُمُ الْبَرْقَ خَوْفًا وَّطَمَعًا وَّيُنْشِئُ السَّحَابَ الثِّقَالَۚ
huwal-lażī yurīkumul -barqa khaufaw wa ṭama‘aw wa yunsyi'us -saḥābaṡ-ṡiqāl(a).
Is esan a sheallas dhut dealanach, a bheir ort eagal agus dòchas a chruthachadh, agus a chruthaicheas neòil.
وَيُسَبِّحُ الرَّعْدُ بِحَمْدِهٖ وَالْمَلٰۤىِٕكَةُ مِنْ خِيْفَتِهٖۚ وَيُرْسِلُ الصَّوَاعِقَ فَيُصِيْبُ بِهَا مَنْ يَّشَاۤءُ وَهُمْ يُجَادِلُوْنَ فِى اللّٰهِ ۚوَهُوَ شَدِيْدُ الْمِحَالِۗ
wa yusabbiḥur-ra‘du biḥamdihī wal-malā'ikatu min khīfatih(ī), wa yursiluṣ-ṣawā‘iqa fa yuṣību bihā may yasyā'u wa hum yujālidilūna fillāh(i), wa huwa syadīdul-miḥāl(i).
Agus thug an tàirneanach glòir dha, (agus rinn na h-ainglean sin cuideachd) oir bha eagal orra roimhe, agus chuir Allah a-mach dealanach, an uairsin thuit e air an neach a thogradh e, fhad ’s a bha iad a’ deasbad mu Allah, agus tha e cruaidh na pheanas.
لَهٗ دَعْوَةُ الْحَقِّۗ وَالَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِهٖ لَا يَسْتَجِيْبُوْنَ لَهُمْ بِشَيْءٍ اِلَّا كَبَاسِطِ كَفَّيْهِ اِلَى الْمَاۤءِ لِيَبْلُغَ فَاهُ وَمَا هُوَ بِبَالِغِهٖۗ وَمَا دُعَاۤءُ الْكٰفِرِيْنَ اِلَّا فِيْ ضَلٰلٍ
lahū da‘watul-ḥaqq(i), wal-lażīna yad‘ūna min dūnihī lā yastajībūna lahum bisyai'in illā kabāsiṭi kaffaihi ilal-mā'i liyabluga fāhu wa mā huwa bibāligih(ī), wa mā du‘ā'ul-kāfirīna illā fī ḍalāl(in).
Chan eil an ùrnaigh fhìor ach ri Dia. Chan urrainn dha na h-ìodholan a tha iad ag adhradh ach a-mhàin Dia dad a thoirt dhaibh, chan eil iad eadar-dhealaichte bho neach a dh’fhosglas a làmhan san uisge gus an ruig (an t-uisge) a bheul. Eadhon ged nach ruigeadh an t-uisge a bheul. Agus tha ùrnaighean na muinntir nach eil a’ creidsinn dìomhain.
وَلِلّٰهِ يَسْجُدُ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ طَوْعًا وَّكَرْهًا وَّظِلٰلُهُمْ بِالْغُدُوِّ وَالْاٰصَالِ ۩
wa lillāhi yasjudu man fis-samāwāti wal-arḍi ṭau‘aw wa karhaw wa ẓilāluhum bil-guduwwi wal-āṣāl(i).
Agus bidh iad uile a’ cromadh sìos do Allah, ge b’ e air nèamh no air an talamh, ge b’ e len toil fhèin no fo èigneachadh (agus a’ cromadh sìos cuideachd) dha na sgàilean aca, sa mhadainn agus san fheasgar.
قُلْ مَنْ رَّبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ قُلِ اللّٰهُ ۗقُلْ اَفَاتَّخَذْتُمْ مِّنْ دُوْنِهٖٓ اَوْلِيَاۤءَ لَا يَمْلِكُوْنَ لِاَنْفُسِهِمْ نَفْعًا وَّلَا ضَرًّاۗ قُلْ هَلْ يَسْتَوِى الْاَعْمٰى وَالْبَصِيْرُ ەۙ اَمْ هَلْ تَسْتَوِى الظُّلُمٰتُ وَالنُّوْرُ ەۚ اَمْ جَعَلُوْا لِلّٰهِ شُرَكَاۤءَ خَلَقُوْا كَخَلْقِهٖ فَتَشَابَهَ الْخَلْقُ عَلَيْهِمْۗ قُلِ اللّٰهُ خَالِقُ كُلِّ شَيْءٍ وَّهُوَ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ
qul mar rabbus-samāwāti wal-arḍ(i), qulillāh(u), qul afattakhażtum min dūnihī auliyā'a lā yamlikūna li'anfusihim naf‘aw wa lā ḍarrā(n), qul hal yastawil-a‘mā wal-baṣīr(u), am hal tastawiẓ-ẓulumātu wan-nūr(u), am ja‘alū lillāhi syurakā'a khalaqū kakhalqihī fa tasyābahal-khalqu ‘alaihim, qulillāhu khāliqu kulli syai'iw wa huwal-wāḥidul-qahhār(u).
Abair (Muhammad), “Cò a th’ ann an Tighearna nan nèamh agus na talmhainn?” Abair, “Allah.” Abair, “A bheil e iomchaidh dhut luchd-dìon a ghabhail a bharrachd air Allah, nuair nach urrainn dhaibh buannachd a thoirt no cron a sheachnadh dhaibh fhèin?” Abair, “A bheil an dall co-ionann ris an fheadhainn a chì? No a bheil an dorchadas co-ionann ris an t-solas? A bheil iad a’ dèanamh chom-pàirtichean le Allah as urrainn cruthachadh coltach ris a chruthachadh gus am bi an dà chruthachadh coltach nan sùilean?” Abair, “Is e Allah Cruthaiche nan uile nithean agus is e Dia Uile-chumhachdach, an t-Uile-chumhachdach.”
اَنْزَلَ مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً فَسَالَتْ اَوْدِيَةٌ ۢ بِقَدَرِهَا فَاحْتَمَلَ السَّيْلُ زَبَدًا رَّابِيًا ۗوَمِمَّا يُوْقِدُوْنَ عَلَيْهِ فِى النَّارِ ابْتِغَاۤءَ حِلْيَةٍ اَوْ مَتَاعٍ زَبَدٌ مِّثْلُهٗ ۗ كَذٰلِكَ يَضْرِبُ اللّٰهُ الْحَقَّ وَالْبَاطِلَ ەۗ فَاَمَّا الزَّبَدُ فَيَذْهَبُ جُفَاۤءً ۚوَاَمَّا مَا يَنْفَعُ النَّاسَ فَيَمْكُثُ فِى الْاَرْضِۗ كَذٰلِكَ يَضْرِبُ اللّٰهُ الْاَمْثَالَ ۗ
anzala minas-samā'i mā'an fa sālat audiyatum biqadarihā faḥtamalas-sailu zabadar rābiyā(n), wa mimmā yūqidūna ‘alaihi fin-nāribtigā'a ḥilyatin au matā‘in zabadum miṡluh(ū), każālika yaḍribullāhul-ḥaqqa wal-bāṭil(a), fa ammaz-zabadu fa yażhabu jufā'ā(n), wa ammā mā yanfa‘un-nāsa fa yamkuṡu fil-arḍ(i), każālika yaḍribullāhul-amṡāl(a).
Chuir Allah uisge (uisge) sìos bhon adhar, agus mar sin bidh e (uisge) a’ sruthadh anns a’ ghleann a rèir a mheud, agus an uairsin bidh an sruth a’ giùlan cobhar fleòdraidh. Agus às an rud (meatailt) a leaghas iad san teine gus seudaireachd no innealan a dhèanamh, tha cobhar mar sin ann cuideachd (cobhar gnàthach). Mar sin tha Allah a’ dèanamh cosamhlachd mu na tha fìor agus na tha meallta. A thaobh a’ chobhair, falbhaidh e mar neoni; ach na tha buannachdail do dhaoine, fuirichidh e air an talamh. Mar sin tha Allah a’ dèanamh cosamhlachd.
لِلَّذِيْنَ اسْتَجَابُوْا لِرَبِّهِمُ الْحُسْنٰىۗ وَالَّذِيْنَ لَمْ يَسْتَجِيْبُوْا لَهٗ لَوْ اَنَّ لَهُمْ مَّا فِى الْاَرْضِ جَمِيْعًا وَّمِثْلَهٗ مَعَهٗ لَافْتَدَوْا بِهٖ ۗ اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ سُوْۤءُ الْحِسَابِ ەۙ وَمَأْوٰىهُمْ جَهَنَّمُ ۗوَبِئْسَ الْمِهَادُ ࣖ
lil-lażīnastajābū lirabbihimul-ḥusnā, wal-lażīna lam yastajībū lahū lau anna lahum mā fil-arḍi jamī‘aw wa miṡlahū ma‘ahū laftadau bih(ī), ulā'ika lahum sū'ul-ḥisāb(i), wa ma'wāhum jahannam(u), wa bi'sal-mihād(u).
Dhaibhsan a fhreagras gairm Dhè, gheibh iad deagh dhuais. Agus dhaibhsan nach eil a’ coileanadh a ghairme, nam biodh a h-uile càil air an talamh aca agus (agus) sin a bharrachd, gun teagamh bhiodh iad gan saoradh fhèin leis. Fhuair na daoine sin droch chunntas agus chaidh an àite-còmhnaidh aca a sgrios, agus is e sin an àite-còmhnaidh as miosa.
۞ اَفَمَنْ يَّعْلَمُ اَنَّمَآ اُنْزِلَ اِلَيْكَ مِنْ رَّبِّكَ الْحَقُّ كَمَنْ هُوَ اَعْمٰىۗ اِنَّمَا يَتَذَكَّرُ اُولُوا الْاَلْبَابِۙ
afamay ya‘lamu annamā unzila ilaika mir rabbikal-ḥaqqu kaman huwa a‘mā, innamā yatażakkaru ulul-albāb(i).
Mar sin, an esan aig a bheil fios gur e an fhìrinn a tha Dia air fhoillseachadh dhut, coltach ri duine dall? Chan urrainn ach dhaibhsan aig a bheil tuigse aire a thoirt.
الَّذِيْنَ يُوْفُوْنَ بِعَهْدِ اللّٰهِ وَلَا يَنْقُضُوْنَ الْمِيْثَاقَۙ
al-lażīna yūfūna bi‘ahdillāhi wa lā yanquḍūnal-mīṡāq(a).
(is e sin) an fheadhainn a choileanas gealladh Allah agus nach bris an aonta,
وَالَّذِيْنَ يَصِلُوْنَ مَآ اَمَرَ اللّٰهُ بِهٖٓ اَنْ يُّوْصَلَ وَيَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ وَيَخَافُوْنَ سُوْۤءَ الْحِسَابِ ۗ
wal-lażīna yaṣilūna mā amarallāhu bihī ay yūṣala wa yakhsyauna rabbahum wa yakhāfūna sū'al-ḥisāb(i).
agus an fheadhainn a cheanglas na dh’àithn Allah a cheangal, agus a tha fo eagal an Tighearna agus fo eagal droch chunntas.
وَالَّذِيْنَ صَبَرُوا ابْتِغَاۤءَ وَجْهِ رَبِّهِمْ وَاَقَامُوا الصَّلٰوةَ وَاَنْفَقُوْا مِمَّا رَزَقْنٰهُمْ سِرًّا وَّعَلَانِيَةً وَّيَدْرَءُوْنَ بِالْحَسَنَةِ السَّيِّئَةَ اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ عُقْبَى الدَّارِۙ
wal-lażīna ṣabarubtigā'a wajhi rabbihim wa aqāmuṣ-ṣalāta wa anfaqū mimmā razaqnāhum sirraw wa ‘alāniyataw wa yadra'ūna bil-ḥasanatis-sayyi'ata ulā'ika lahum ‘uqbad-dār(i).
Agus an fheadhainn a tha foighidneach leis gu bheil iad an dòchas gum faigh an Tighearna toileachas, a nì ùrnaighean, agus a chosgas pàirt den bhiadh a thug sinn dhaibh, gu dìomhair no gu fosgailte, agus a dhiùltas olc le math, is iad sin an neach a gheibh a’ chrìoch (mhath).
جَنّٰتُ عَدْنٍ يَّدْخُلُوْنَهَا وَمَنْ صَلَحَ مِنْ اٰبَاۤىِٕهِمْ وَاَزْوَاجِهِمْ وَذُرِّيّٰتِهِمْ وَالْمَلٰۤىِٕكَةُ يَدْخُلُوْنَ عَلَيْهِمْ مِّنْ كُلِّ بَابٍۚ
jannātu ‘adniy yadkhulūnahā wa man ṣalaḥa min ābā'ihim wa azwājihim wa żurriyyātihim wal-malā'ikatu yadkhulūna ‘alaihim min kulli bāb(in).
(Is e sin) Gàrraidhean Edein, thèid iad a-steach annta còmhla ris na fìreanan bhon sinnsearan, an cèile, agus an sliochd, agus thèid na h-ainglean a-steach don àitean aca bho gach geata;
سَلٰمٌ عَلَيْكُمْ بِمَا صَبَرْتُمْ فَنِعْمَ عُقْبَى الدَّارِۗ
salāmun ‘alaikum bimā ṣabartum fa ni‘ma ‘uqbad-dār(i).
(fhad ’s a tha e ag ràdh), “Guma soirbhich leat air sgàth d’ fhoighidinn.” Mar sin, abair àite mu dheireadh blasta a th’ ann.
وَالَّذِيْنَ يَنْقُضُوْنَ عَهْدَ اللّٰهِ مِنْ ۢ بَعْدِ مِيْثَاقِهٖ وَيَقْطَعُوْنَ مَآ اَمَرَ اللّٰهُ بِهٖٓ اَنْ يُّوْصَلَ وَيُفْسِدُوْنَ فِى الْاَرْضِۙ اُولٰۤىِٕكَ لَهُمُ اللَّعْنَةُ وَلَهُمْ سُوْۤءُ الدَّارِ
wal-lażīna yanquḍūna ‘ahdallāhi mim ba‘di mīṡāqihī wa yaqṭa‘ūna mā amarallāhu bihī ay yūṣala wa yufsidūna fil-arḍ(i), ulā'ika lahumul-la‘natu wa lahum sū'ud-dār(i).
Agus an fheadhainn a bhriseas cùmhnant Allah an dèidh dha a bhith air a dhèanamh, agus a sgaras na dh’àithn Allah a cheangal, agus a nì cron air an talamh, dhaibhsan tha am mallachd agus àite-còmhnaidh olc (Ifrinn).
اَللّٰهُ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَّشَاۤءُ وَيَقْدِرُ ۗوَفَرِحُوْا بِالْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۗ وَمَا الْحَيٰوةُ الدُّنْيَا فِى الْاٰخِرَةِ اِلَّا مَتَاعٌ ࣖ
allāhu yabsuṭur-rizqa limay yasyā'u wa yaqdir(u), wa fariḥū bil-ḥayātid-dun-yā, wa mal-ḥayātud-dun-yā fil-ākhirati illā matā‘(un).
Tha Allah a’ toirt solar dhaibhsan as toil leis agus ga chuingealachadh (dhasan as toil leis). Tha iad a’ dèanamh gàirdeachais ann am beatha an t-saoghail seo, ged nach eil ann ach toileachas (goirid) an taca ri beatha an ath-bheatha.
وَيَقُوْلُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لَوْلَآ اُنْزِلَ عَلَيْهِ اٰيَةٌ مِّنْ رَّبِّهٖۗ قُلْ اِنَّ اللّٰهَ يُضِلُّ مَنْ يَّشَاۤءُ وَيَهْدِيْٓ اِلَيْهِ مَنْ اَنَابَۖ
wa yaqūlul-lażīna kafarū lau lā unzila ‘alaihi āyatum mir rabbih(ī), qul innallāha yuḍillu may yasyā'u wa yahdī ilaihi man anāb(a).
Agus their an fheadhainn nach eil a’ creidsinn, “Carson nach deach comharradh (mìorbhail) a chur sìos thuige (Muhammad) bhon Tighearna aige?” Abair (Muhammad), “Gu dearbh, tha Allah a’ mealladh cò a thogras e agus a’ stiùireadh an fheadhainn a nì aithreachas dha,”
الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَتَطْمَىِٕنُّ قُلُوْبُهُمْ بِذِكْرِ اللّٰهِ ۗ اَلَا بِذِكْرِ اللّٰهِ تَطْمَىِٕنُّ الْقُلُوْبُ ۗ
al-lażīna āmanū wa taṭma'innu qulūbuhum biżikrillāh(i), alā biżikrillāhi taṭma'innul-qulūb(u).
(Is iad sin) an fheadhainn a tha a’ creidsinn agus aig a bheil cridheachan a’ faighinn fois ann an cuimhne Allah. Feuch, is ann an cuimhne Allah a-mhàin a gheibh cridheachan fois.
اَلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ طُوْبٰى لَهُمْ وَحُسْنُ مَاٰبٍ
allażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti ṭūbā lahum wa ḥusnu ma'āb(in).
Gheibh an fheadhainn a chreideas agus a nì deagh ghnìomharan sonas agus deagh thilleadh.
كَذٰلِكَ اَرْسَلْنٰكَ فِيْٓ اُمَّةٍ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهَآ اُمَمٌ لِّتَتْلُوَا۟ عَلَيْهِمُ الَّذِيْٓ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ وَهُمْ يَكْفُرُوْنَ بِالرَّحْمٰنِۗ قُلْ هُوَ رَبِّيْ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۚ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَاِلَيْهِ مَتَابِ
każālika arsalnāka fī ummatin qad khalat min qablihā umamul litatluwa ‘alaihimul-lażī auḥainā ilaika wa hum yakfurūna bir-raḥmān(i), qul huwa rabbī lā ilāha illā huw(a), ‘alaihi tawakkaltu wa ilaihi matāb(i).
Mar sin, chuir sinn thu (Muhammad) gu sluagh às an do chaochail grunn dhaoine, gus an innis thu dhaibh (an Qur'an) a dh’fhoillsich sinn dhut, eadhon ged nach eil iad a’ creidsinn ann an Dia, an tì as tròcaireach. Abair, “Is e mo Thighearna a th’ ann, chan eil dia ann ach e; annsan a-mhàin a chuireas mi mo dhòchas agus annsan a-mhàin a nì mi aithreachas.”
وَلَوْ اَنَّ قُرْاٰنًا سُيِّرَتْ بِهِ الْجِبَالُ اَوْ قُطِّعَتْ بِهِ الْاَرْضُ اَوْ كُلِّمَ بِهِ الْمَوْتٰىۗ بَلْ لِّلّٰهِ الْاَمْرُ جَمِيْعًاۗ اَفَلَمْ يَا۟يْـَٔسِ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنْ لَّوْ يَشَاۤءُ اللّٰهُ لَهَدَى النَّاسَ جَمِيْعًاۗ وَلَا يَزَالُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا تُصِيْبُهُمْ بِمَا صَنَعُوْا قَارِعَةٌ اَوْ تَحُلُّ قَرِيْبًا مِّنْ دَارِهِمْ حَتّٰى يَأْتِيَ وَعْدُ اللّٰهِ ۗاِنَّ اللّٰهَ لَا يُخْلِفُ الْمِيْعَادَ ࣖ
wa lau anna qur'ānan suyyirat bihil-jibālu au quṭṭi‘at bihil-arḍu au kullima bihil-mautā, bal lillāhil-amru jamī‘ā(n), afalam yai'asil-lażīna āmanū allau yasyā'ullāhu lahadan-nāsa jamī‘ā(n), wa lā yazālul-lażīna kafarū tuṣībuhum bimā ṣana‘ū qāri‘atun au taḥullu qarībam min dārihim ḥattā ya'tiya wa‘dullāh(i), innallāha lā yukhliful-mī‘ād(a).
Agus nam biodh leughadh ann (Leabhar Naomh) leis am b’ urrainnear na beanntan a chrathadh, no an talamh a sgoltadh, no na mairbh a bhruidhinn, (bhiodh sin an Qur'an ). Gu dearbh, buinidh a h-uile càil do Allah. Mar sin nach eil fios aig creidmhich, nam biodh toil Allah (a h-uile creidmheach), gun toireadh Allah stiùireadh do gach duine. Agus bha na h-eas-creidmhich an-còmhnaidh air am bualadh le mòr-thubaistean air adhbhrachadh leis na gnìomhan aca fhèin no mòr-thubaistean a thachair faisg air an àite-còmhnaidh, gus an tàinig gealladh Allah (ceannsachadh Mecca). Gu dearbh, chan eil Allah a’ briseadh gheallaidhean.
وَلَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِّنْ قَبْلِكَ فَاَمْلَيْتُ لِلَّذِيْنَ كَفَرُوْا ثُمَّ اَخَذْتُهُمْ فَكَيْفَ كَانَ عِقَابِ
wa laqadistuhzi'a birusulim min qablika fa amlaitu lil-lażīna kafarū ṡumma akhażtuhum fa kaifa kāna ‘iqāb(i).
Agus gu dearbh, chaidh cuid de na teachdairean romhad (Muhammad) a mhaslachadh, agus mar sin thug mi ùine dha na h-eas-creidmhich, agus an uairsin sgrios mi iad. Mar sin, nach mòr mo phian!
اَفَمَنْ هُوَ قَاۤىِٕمٌ عَلٰى كُلِّ نَفْسٍۢ بِمَا كَسَبَتْۚ وَجَعَلُوْا لِلّٰهِ شُرَكَاۤءَ ۗ قُلْ سَمُّوْهُمْۗ اَمْ تُنَبِّـُٔوْنَهٗ بِمَا لَا يَعْلَمُ فِى الْاَرْضِ اَمْ بِظَاهِرٍ مِّنَ الْقَوْلِ ۗبَلْ زُيِّنَ لِلَّذِيْنَ كَفَرُوْا مَكْرُهُمْ وَصُدُّوْا عَنِ السَّبِيْلِ ۗوَمَنْ يُّضْلِلِ اللّٰهُ فَمَا لَهٗ مِنْ هَادٍ
afaman huwa qā'imun ‘alā kulli nafsim bimā kasabat, wa ja‘alū lillāhi syurakā'(a), qul sammūhum, am tunabbi'ūnahū bimā lā ya‘lamu fil-arḍi am biẓāhirim minal-qaul(i), bal zuyyina lil-lażīna kafarū makruhum wa ṣuddū ‘anis-sabīl(i), wa may yuḍlilillāhu famā lahū min hād(in).
Mar sin an e Dia a dhìonas gach anam bho na nì e (an aon rud ri feadhainn eile)? Tha iad nan com-pàirtichean do Allah. Abair, "Ainmich na feartan aca." No a bheil thu airson innse do Allah na rudan nach robh fios aige air an talamh, no (ag ràdh mu dheidhinn) dìreach facal ann am breith. Gu dearbh, dha na mì-chreidmhich, tha am mealladh air a dhèanamh a’ coimhead brèagha, agus tha iad air an casg bhon t-slighe (cheart). Agus ge b’ e cò a threòraicheas Allah air seachran, chan eil duine ann airson a stiùireadh.
لَهُمْ عَذَابٌ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا وَلَعَذَابُ الْاٰخِرَةِ اَشَقُّۚ وَمَا لَهُمْ مِّنَ اللّٰهِ مِنْ وَّاقٍ
lahum ‘ażābun fil-ḥayātid-dun-yā wa la‘ażābul-ākhirati asyaqq(u), wa mā lahum minallāhi miw wāq(in).
Tha iad air an cràdh sa bheatha shaoghalta seo, agus bidh am peanas anns an ath-bheatha gu cinnteach nas cruaidhe. Chan eil duine ann airson an dìon bho (pheanas) Allah.
۞ مَثَلُ الْجَنَّةِ الَّتِيْ وُعِدَ الْمُتَّقُوْنَۗ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُۗ اُكُلُهَا دَاۤىِٕمٌ وَّظِلُّهَاۗ تِلْكَ عُقْبَى الَّذِيْنَ اتَّقَوْا ۖوَّعُقْبَى الْكٰفِرِيْنَ النَّارُ
maṡalul-jannatil-latī wu‘idal-muttaqūn(a), tajrī min taḥtihal-anhār(u), ukuluhā dā'imuw wa ẓilluhā, tilka ‘uqbal-lażīnattaqau, wa ‘uqbal-kāfirīnan-nār(u).
Tha cosamhlachd nèimh a chaidh a ghealltainn do na diadhaidh (coltach ri gàrradh), fo am bi aibhnichean a’ sruthadh; an-còmhnaidh torrach agus sgàilteach. Is e sin an t-àite mu dheireadh dha na diadhaidh; ach is e ifrinn an t-àite mu dheireadh dha daoine nach eil a’ creidsinn ann an Dia.
وَالَّذِيْنَ اٰتَيْنٰهُمُ الْكِتٰبَ يَفْرَحُوْنَ بِمَآ اُنْزِلَ اِلَيْكَ وَمِنَ الْاَحْزَابِ مَنْ يُّنْكِرُ بَعْضَهٗ ۗ قُلْ اِنَّمَآ اُمِرْتُ اَنْ اَعْبُدَ اللّٰهَ وَلَآ اُشْرِكَ بِهٖ ۗاِلَيْهِ اَدْعُوْا وَاِلَيْهِ مَاٰبِ
wal-lażīna ātaināhumul-kitāba yafraḥūna bimā unzila ilaika wa minal-aḥzābi may yunkiru ba‘ḍah(ū), qul innamā umirtu an a‘budallāha wa lā usyrika bih(ī), ilaihi ad‘ū wa ilaihi ma'āb(i).
Agus tha an fheadhainn dhan tug sinn an Leabhar a’ dèanamh gàirdeachais anns na chaidh fhoillseachadh dhut (O Mhuhammad), agus tha cuid ann (Iùdhaich is Crìosdaidhean) a tha a’ diùltadh cuid dheth. Abair, “Cha deach òrdachadh dhomh ach Allah a adhradh agus gun dad a cheangal ris. Thuige tha mi a’ gairm (daoine) agus thuige tha mi a’ tilleadh.”
وَكَذٰلِكَ اَنْزَلْنٰهُ حُكْمًا عَرَبِيًّاۗ وَلَىِٕنِ اتَّبَعْتَ اَهْوَاۤءَهُمْ بَعْدَمَا جَاۤءَكَ مِنَ الْعِلْمِۙ مَا لَكَ مِنَ اللّٰهِ مِنْ وَّلِيٍّ وَّلَا وَاقٍ ࣖ
wa każālika anzalnāhu ḥukman ‘arabiyyā(n), wa la'inittaba‘ta ahwā'ahum ba‘da mā jā'aka minal-‘ilm(i), mā laka minallāhi miw waliyyiw wa lā wāq(in).
Agus mar sin chuir Sinn sìos e (an Qur'an) mar riaghailt (fhìor) ann an Arabais. Ma leanas tu an miannan às dèidh don eòlas tighinn thugad, cha bhi neach ann a dhìonas no a chuidicheas tu bho (phian) Allah.
وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا رُسُلًا مِّنْ قَبْلِكَ وَجَعَلْنَا لَهُمْ اَزْوَاجًا وَّذُرِّيَّةً ۗوَمَا كَانَ لِرَسُوْلٍ اَنْ يَّأْتِيَ بِاٰيَةٍ اِلَّا بِاِذْنِ اللّٰهِ ۗلِكُلِّ اَجَلٍ كِتَابٌ
wa laqad arsalnā rusulam min qablika wa ja‘alnā lahum azwājaw wa żurriyyah(tan), wa mā kāna lirasūlin ay ya'tiya bi'āyatin illā bi'iżnillāh(i), likulli ajalin kitāb(un).
Agus gu dearbh, chuir sinn teachdairean romhad (Muhammad) agus thug sinn dhaibh mnathan agus sliochd. Chan eil còir aig teachdaire sam bith fianais (mìorbhail) sam bith a thoirt ach le cead Allah. Airson gach linn tha Leabhar (sònraichte) ann.
يَمْحُوا اللّٰهُ مَا يَشَاۤءُ وَيُثْبِتُ ۚوَعِنْدَهٗٓ اُمُّ الْكِتٰبِ
yamḥullāhu mā yasyā'u wa yuṡbit(u), wa ‘indahū ummul-kitāb(i).
Bheir Allah air falbh agus dearbhaidh e na tha e ag iarraidh. Agus ri thaobh tha an Ummul-Kitab (Lauh Mahfuzh).
وَاِنْ مَّا نُرِيَنَّكَ بَعْضَ الَّذِيْ نَعِدُهُمْ اَوْ نَتَوَفَّيَنَّكَ فَاِنَّمَا عَلَيْكَ الْبَلٰغُ وَعَلَيْنَا الْحِسَابُ
wa immā nuriyannaka ba‘ḍal-lażī na‘iduhum au natawaffayannaka fa innamā ‘alaikal-balāgu wa ‘alainal-ḥisāb(u).
Agus ma sheallas sinn dhut (O Mhuhammad) cuid den (pheanas) leis an do bhagairt sinn iad, no ma bheir sinn ort bàsachadh, chan eil ann ach a dhleastanas a thoirt seachad, agus gabhaidh sinn cunntas (air na gnìomhan aca).
اَوَلَمْ يَرَوْا اَنَّا نَأْتِى الْاَرْضَ نَنْقُصُهَا مِنْ اَطْرَافِهَاۗ وَاللّٰهُ يَحْكُمُ لَا مُعَقِّبَ لِحُكْمِهٖۗ وَهُوَ سَرِيْعُ الْحِسَابِ
awa lam yarau annā na'til-arḍa nanquṣuhā min aṭrāfihā, wallāhu yaḥkumu lā mu‘aqqiba liḥukmih(ī), wa huwa sarī‘ul-ḥisāb(i).
Agus nach eil iad a’ faicinn gu bheil sinn a’ tighinn gu na sgìrean (dhaibhsan nach eil a’ creidsinn ann an Allah), an uairsin bidh sinn gan lughdachadh (mean air mhean) bhon chrìochan aca? Agus tha Allah ag òrdachadh (a rèir a thoile), chan urrainn do neach sam bith a òrdugh a thionndadh air ais; tha e luath ann an cunntas.
وَقَدْ مَكَرَ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَلِلّٰهِ الْمَكْرُ جَمِيْعًا ۗيَعْلَمُ مَا تَكْسِبُ كُلُّ نَفْسٍۗ وَسَيَعْلَمُ الْكُفّٰرُ لِمَنْ عُقْبَى الدَّارِ
wa qad makaral-lażīna min qablihim fa lillāhil-makru jamī‘ā(n), ya‘lamu mā taksibu kullu nafs(in), wa saya‘lamul-kuffāru liman ‘uqbad-dār(i).
Agus gu dearbh, rinn an fheadhainn a bha romhpa (na h-ana-creidmhich à Mecca) mealltaireachd, ach bha a h-uile mealltaireachd ann an cumhachd Allah. Tha fios aige dè a tha a h-uile duine a’ strì air a shon, agus bidh fios aig an fheadhainn nach eil a’ creidsinn ann an Dia cò dha a tha an t-àite mu dheireadh (math).
وَيَقُوْلُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لَسْتَ مُرْسَلًا ۗ قُلْ كَفٰى بِاللّٰهِ شَهِيْدًاۢ بَيْنِيْ وَبَيْنَكُمْۙ وَمَنْ عِنْدَهٗ عِلْمُ الْكِتٰبِ ࣖ
wa yaqūlul-lażīna kafarū lasta mursalā(n), qul kafā billāhi syahīdam bainī wa bainakum, wa man ‘indahū ‘ilmul-kitāb(i).
Agus their an fheadhainn nach eil a’ creidsinn, “Chan e Teachdaire a th’ annad (Muhammad). Abair, “Tha Dia agus an fheadhainn a thuigeas eòlas an Leabhair gu leòr mar fhianaisean eadar mise agus thusa.”