سَلٰمٌ عَلَيْكُمْ بِمَا صَبَرْتُمْ فَنِعْمَ عُقْبَى الدَّارِۗ
salāmun ‘alaikum bimā ṣabartum fa ni‘ma ‘uqbad-dār(i).
(дар ҳоле ки мегӯяд), "Барои сабри шумо барори кор орзумандам." Пас, ин ҷои ниҳоӣ чӣ қадар болаззат аст.
اُدْخُلُوْهَا بِسَلٰمٍ اٰمِنِيْنَ
udkhulūhā bisalāmin āminīn(a).
(Худованд мефармояд): «Ба саломат ва эминӣ ба он дохил шавед».
اِذْ دَخَلُوْا عَلَيْهِ فَقَالُوْا سَلٰمًاۗ قَالَ اِنَّا مِنْكُمْ وَجِلُوْنَ
iż dakhalū ‘alaihi fa qālū salāmā(n), qāla innā minkum wajilūn(a).
Вақте ки онҳо ба он ҷо даромаданд, гуфтанд: «Салом!» Иброҳим гуфт: «Мо аз шумо метарсем».
الَّذِيْنَ تَتَوَفّٰىهُمُ الْمَلٰۤىِٕكَةُ طَيِّبِيْنَ ۙيَقُوْلُوْنَ سَلٰمٌ عَلَيْكُمُ ادْخُلُوا الْجَنَّةَ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ
allażīna tatawafāhumul-malā'ikatu ṭayyibīn(a), yaqūlūna salāmun ‘alaikumudkhulul-jannata bimā kuntum ta‘malūn(a).
(яъне) касоне, ки вақте фариштагон дар ҳолати хуб вафот карданд, (фариштагон) гуфтанд: «Салом алайкум, ба сабаби корҳое, ки кардаед, ба биҳишт дохил шавед».
اُولٰۤىِٕكَ يُجْزَوْنَ الْغُرْفَةَ بِمَا صَبَرُوْا وَيُلَقَّوْنَ فِيْهَا تَحِيَّةً وَّسَلٰمًا ۙ
ulā'ika yujzaunal-gurfata bimā ṣabarū wa yulaqqauna fīhā taḥiyyataw wa salāmā(n).
Онҳо барои сабрашон бо мақоми баланд (дар биҳишт) мукофот дода мешаванд ва дар он ҷо бо иззату икром ва салом истиқбол карда мешаванд.
اِذْ دَخَلُوْا عَلَيْهِ فَقَالُوْا سَلٰمًا ۗقَالَ سَلٰمٌۚ قَوْمٌ مُّنْكَرُوْنَ
iż dakhalū ‘alaihi fa qālū salāmā(n), qāla salām(un), qaumum munkarūn(a).
(Ёд доред), вақте ки ба хонаи ӯ даромаданд ва гуфтанд: «Салом!» (ва салом!), Иброҳим гуфт: «Салом!» (ва салом!). (Онҳо) касоне буданд, ки ӯро намешинохтанд.