وَاِنَّ مِنْكُمْ لَمَنْ لَّيُبَطِّئَنَّۚ فَاِنْ اَصَابَتْكُمْ مُّصِيْبَةٌ قَالَ قَدْ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيَّ اِذْ لَمْ اَكُنْ مَّعَهُمْ شَهِيْدًا
wa inna minkum lamal layubaṭṭi'ann(a), fa in aṣābatkum muṣībatun qāla qad an‘amallāhu ‘alayya iż lam akum ma‘ahum syahīdā(n).
மேலும், உங்களில் ஒருவராவது (போர்க்களத்திற்குச் செல்ல) மிகவும் தயக்கம் காட்டுபவராக இருக்கிறார். பின்னர், உங்களுக்கு ஒரு துன்பம் நேர்ந்தால், அவர் கூறுவார்: "நிச்சயமாக, அவர்களுடன் போரிடாமல் இருப்பதன் மூலம் அல்லாஹ் எனக்கு ஒரு அருளை வழங்கியுள்ளார்."
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَا لَكُمْ اِذَا قِيْلَ لَكُمُ انْفِرُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ اثَّاقَلْتُمْ اِلَى الْاَرْضِۗ اَرَضِيْتُمْ بِالْحَيٰوةِ الدُّنْيَا مِنَ الْاٰخِرَةِۚ فَمَا مَتَاعُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا فِى الْاٰخِرَةِ اِلَّا قَلِيْلٌ
yā ayyuhal-lażīna āmanū mā lakum iżā qīla lakumunfirū fī sabīlillāhiṡ-ṡāqaltum ilal-arḍ(i), araḍītum bil-ḥayātid-dun-yā minal-ākhirah(ti), famā matā‘ul-ḥayātid-dun-yā fil-ākhirati illā qalīl(un).
நம்பிக்கையாளர்களே! "அல்லாஹ்வின் பாதையில் (போரிட) செல்லுங்கள்" என்று உங்களிடம் கூறப்படும்போது, நீங்கள் ஏன் பாரம் அடைந்து, இருக்கும் இடத்திலேயே இருக்க விரும்புகிறீர்கள்? மறுமை வாழ்வை விட இவ்வுலக வாழ்வை நீங்கள் விரும்புகிறீர்களா? இவ்வுலக வாழ்வின் இன்பம், மறுமை வாழ்வுடன் ஒப்பிடும்போது மிகச் சிறிதளவே என்றாலும் கூட.
اِلَّا تَنْفِرُوْا يُعَذِّبْكُمْ عَذَابًا اَلِيْمًاۙ وَّيَسْتَبْدِلْ قَوْمًا غَيْرَكُمْ وَلَا تَضُرُّوْهُ شَيْـًٔاۗ وَاللّٰهُ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ
illā tanfirū yu‘ażżibkum ‘ażāban alīmā(n), wa yastabdil qauman gairakum wa lā taḍurrūhu syai'ā(n), wallāhu ‘alā kulli syai'in qadīr(un).
நீங்கள் (போருக்கு) செல்லாவிட்டால், அல்லாஹ் நிச்சயமாக உங்களுக்குக் கடுமையான வேதனையைத் தந்து, உங்களுக்குப் பதிலாக வேறொரு கூட்டத்தினரை நியமிப்பான்; மேலும், நீங்கள் அவனுக்குச் சிறிதளவும் தீங்கு செய்ய மாட்டீர்கள். அல்லாஹ் எல்லாவற்றின் மீதும் வல்லமை மிக்கவன்.
مَا كَانَ لِاَهْلِ الْمَدِيْنَةِ وَمَنْ حَوْلَهُمْ مِّنَ الْاَعْرَابِ اَنْ يَّتَخَلَّفُوْا عَنْ رَّسُوْلِ اللّٰهِ وَلَا يَرْغَبُوْا بِاَنْفُسِهِمْ عَنْ نَّفْسِهٖۗ ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ لَا يُصِيْبُهُمْ ظَمَاٌ وَّلَا نَصَبٌ وَّلَا مَخْمَصَةٌ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَلَا يَطَـُٔوْنَ مَوْطِئًا يَّغِيْظُ الْكُفَّارَ وَلَا يَنَالُوْنَ مِنْ عَدُوٍّ نَّيْلًا اِلَّا كُتِبَ لَهُمْ بِهٖ عَمَلٌ صَالِحٌۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُضِيْعُ اَجْرَ الْمُحْسِنِيْنَ
mā kāna li'ahlil-madīnati wa man ḥaulahum minal-a‘rābi ay yatakhallafū ‘ar rasūlillāhi wa lā yargabū bi'anfusihim ‘an nafsih(ī), żālika bi'annahum lā yuṣībuhum ẓama'uw wa lā naṣabuw wa lā makhmaṣatun fī sabīlillāhi wa lā yaṭa'ūna mauṭi'ay yagīẓul-kuffāra wa lā yanālūna min ‘aduwwin nailan illā kutiba lahum bihī ‘amalun ṣāliḥ(un), innallāha lā yuḍī‘u ajral-muḥsinīn(a).
மதீனா மக்களும் அவர்களைச் சுற்றியுள்ள கிராம மக்களும் அல்லாஹ்வின் தூதருடன் (போர்க்களத்தில்) உடன் செல்லாமல் இருப்பதும், அல்லாஹ்வின் தூதரை விட தங்களை அதிகமாக நேசிப்பதும் தகாது. ஏனெனில், அவர்கள் அல்லாஹ்வின் பாதையில் தாகம், சோர்வு, பசி ஆகியவற்றால் பீடிக்கப்படுவதில்லை; நிராகரிப்பவர்களின் கோபத்தைத் தூண்டும் இடத்தில் அவர்கள் கால் பதிப்பதில்லை; எதிரிக்கு எந்தத் தீங்கும் விளைவிப்பதில்லை. அவ்வாறு தீங்கு விளைவித்தால், அது அவர்களுக்கு ஒரு நற்செயலாகப் பதிவு செய்யப்படும். நிச்சயமாக, நன்மை செய்பவர்களின் கூலியை அல்லாஹ் வீணாக்குவதில்லை.