فَلَمَّا فَصَلَ طَالُوْتُ بِالْجُنُوْدِ قَالَ اِنَّ اللّٰهَ مُبْتَلِيْكُمْ بِنَهَرٍۚ فَمَنْ شَرِبَ مِنْهُ فَلَيْسَ مِنِّيْۚ وَمَنْ لَّمْ يَطْعَمْهُ فَاِنَّهٗ مِنِّيْٓ اِلَّا مَنِ اغْتَرَفَ غُرْفَةً ۢبِيَدِهٖ ۚ فَشَرِبُوْا مِنْهُ اِلَّا قَلِيْلًا مِّنْهُمْ ۗ فَلَمَّا جَاوَزَهٗ هُوَ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَهٗۙ قَالُوْا لَا طَاقَةَ لَنَا الْيَوْمَ بِجَالُوْتَ وَجُنُوْدِهٖ ۗ قَالَ الَّذِيْنَ يَظُنُّوْنَ اَنَّهُمْ مُّلٰقُوا اللّٰهِ ۙ كَمْ مِّنْ فِئَةٍ قَلِيْلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيْرَةً ۢبِاِذْنِ اللّٰهِ ۗ وَاللّٰهُ مَعَ الصّٰبِرِيْنَ

falammā faṣala ṭālūtu bil-junūd(i), qāla innallāha mubtalīkum binahar(in), faman syariba minhu falaisa minnī, wa mal lam yaṭ‘amhu fa innahū minnī illā manigtarafa gurfatam biyadih(ī), fa syaribū minhu illā qalīlam minhum, falammā jāwazahū huwa wal-lażīna āmanū ma‘ah(ū), qālū lā ṭāqata lanal-yauma bijālūta wa junūdih(ī), qālal-lażīna yaẓunnūna annahum mulāqullāh(i), kam min fi'atin qalīlatin galabat fi'atan kaṡīratam bi'iżnillāh(i), wallāhu ma‘aṣ-ṣābirīn(a).

Шулай итеп, Талут үҙенең ғәскәрен алып килгәс, ул: «Аллаһ һеҙҙе йылға менән һынар. Шулай итеп, кем (уның һыуын эсһә), ул минең эйәрсәнем түгел. Ләкин бер нисәүһенән башҡа улар уны эстеләр. Ул (Талут) һәм уның менән бергә иман килтергәндәр йылға аша сыҡҡас, улар: «Беҙ бөгөн Джалутҡа һәм уның ғәскәренә ҡаршы көслө түгелбеҙ», — тинеләр. Аллаһ менән осрашасаҡтарына ышанғандар: «Аллаһ рөхсәте менән күпме бәләкәй төркөмдәр ҙур төркөмдәрҙе еңде», — тиҙәр. Аллаһ сабыр итеүселәр менән бергә.

وَلَمَّا بَرَزُوْا لِجَالُوْتَ وَجُنُوْدِهٖ قَالُوْا رَبَّنَآ اَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا وَّثَبِّتْ اَقْدَامَنَا وَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكٰفِرِيْنَ ۗ

wa lammā barazū lijālūta wa junūdihī qālū rabbanā afrig ‘alainā ṣabraw wa ṡabbit aqdāmanā wanṣurnā ‘alal-qaumil-kāfirīn(a).

Йәлүт һәм уның ғәскәренә ҡаршы алға сыҡҡас, улар: «Раббыбыҙ, беҙгә сабырлыҡ бир, аҙымдарыбыҙҙы нығыт һәм кафырҙарға ҡаршы торорға ярҙам ит», — тип доға ҡылдылар.

اِذْ هَمَّتْ طَّۤاىِٕفَتٰنِ مِنْكُمْ اَنْ تَفْشَلَاۙ وَاللّٰهُ وَلِيُّهُمَا ۗ وَعَلَى اللّٰهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُوْنَ

iż hammat-ṭā'ifatāni minkum an tafsyalā, wallāhu waliyyuhumā, wa ‘alallāhi falyatawakkalil-mu'minūn(a).

Һеҙҙең яҡтағы ике төркөм, Аллаһ уларҙың ярҙамсыһы булһа ла, ҡурҡып (сигенергә) теләгәндә. Шуға күрә мөьминдәр тик Аллаһҡа ғына тәүәккәлләһендәр.

بَلٰٓى ۙاِنْ تَصْبِرُوْا وَتَتَّقُوْا وَيَأْتُوْكُمْ مِّنْ فَوْرِهِمْ هٰذَا يُمْدِدْكُمْ رَبُّكُمْ بِخَمْسَةِ اٰلَافٍ مِّنَ الْمَلٰۤىِٕكَةِ مُسَوِّمِيْنَ

balā, in taṣbirū wa tattaqū wa ya'tūkum min faurihim hāżā yumdidkum rabbukum bikhamsati ālāfim minal-malā'ikati musawwimīn(a).

“Эйе” (етә). Улар ҡапыл һиңә һөжүм иткәндә сабыр һәм тәҡүә булһаң, һис шикһеҙ, Аллаһ Тәғәлә һиңә билдә кейгән биш мең фәрештә менән ярҙам итер.

وَمَا كَانَ قَوْلَهُمْ اِلَّآ اَنْ قَالُوْا رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا ذُنُوْبَنَا وَاِسْرَافَنَا فِيْٓ اَمْرِنَا وَثَبِّتْ اَقْدَامَنَا وَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكٰفِرِيْنَ

wa mā kāna qauluhum illā an qālū rabbanagfir lanā żunūbanā wa isrāfanā fī amrinā wa ṡabbit aqdāmanā wanṣurnā ‘alal-qaumil-kāfirīn(a).

Улар һүҙҙәре: «Эй, Раббыбыҙ, беҙҙең гонаһтарыбыҙҙы һәм эштәребеҙҙәге артыҡ ғәмәлдәребеҙҙе ғәфү ит, беҙҙең торошобоҙҙо нығыт, кафырҙарға ҡаршы торорға ярҙам ит!»

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوا اصْبِرُوْا وَصَابِرُوْا وَرَابِطُوْاۗ وَاتَّقُوا اللّٰهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُوْنَ ࣖ

yā ayyuhal-lażīna āmanuṣbirū wa ṣābirū wa rabiṭū, wattaqullāha la‘allakum tufliḥūn(a).

Эй һеҙ, иман килтергән кешеләр! Сабыр булығыҙ һәм сабырлығығыҙҙы нығытығыҙ һәм уяу булығыҙ (илегеҙ сиктәрендә) һәм бәхетле булһын өсөн Аллаһтан ҡурҡығыҙ.

قَالَ رَجُلَانِ مِنَ الَّذِيْنَ يَخَافُوْنَ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيْهِمَا ادْخُلُوْا عَلَيْهِمُ الْبَابَۚ فَاِذَا دَخَلْتُمُوْهُ فَاِنَّكُمْ غٰلِبُوْنَ ەۙ وَعَلَى اللّٰهِ فَتَوَكَّلُوْٓا اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ

qāla rajulāni minal-lażīna yakhāfūna an‘amallāhu ‘alaihimadkhulū ‘alaihimul-bāb(a), fa iżā dakhaltumūhu fa innakum gālibūn(a), wa ‘alallāhi fa tawakkalū in kuntum mu'minīn(a).

Аллаһ тарафынан ниғмәтләнгән тәҡүәлеләрҙән ике кеше әйтте: «Уларға илдең ҡапҡаһынан һөжүм итегеҙ, әгәр ҙә унда инһәгеҙ, һис шикһеҙ, еңерһегеҙ.

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِذَا لَقِيْتُمْ فِئَةً فَاثْبُتُوْا وَاذْكُرُوا اللّٰهَ كَثِيْرًا لَّعَلَّكُمْ تُفْلِحُوْنَۚ

yā ayyuhal-lażīna āmanū iżā laqītum fi'atan faṡbutū ważkurullāha kaṡīral la‘allakum tufliḥūn(a).

Эй һеҙ, иман килтергән кешеләр! Әгәр ҙә ғәскәрҙәр (дошмандар) осраһа, тимәк, көслө булығыҙ һәм Аллаһ Тәғәләне күп әйтегеҙ (зикер һәм доға ҡылығыҙ), бәхетле булһын өсөн.

وَاَطِيْعُوا اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ وَلَا تَنَازَعُوْا فَتَفْشَلُوْا وَتَذْهَبَ رِيْحُكُمْ وَاصْبِرُوْاۗ اِنَّ اللّٰهَ مَعَ الصّٰبِرِيْنَۚ

wa aṭī‘ullāha wa rasūlahū wa lā tanāza‘ū fa tafsyalū wa tażhaba rīḥukum waṣbirū, innallāha ma‘aṣ-ṣābirīn(a).

Аллаһҡа һәм Уның Рәсүленә итәғәт итегеҙ, бәхәсләшмәгеҙ, был һеҙҙең ҡурҡыуығыҙға һәм көсөгөҙҙөң юҡҡа сығыуына һәм сабырлыҡҡа килтерә. Ысынлап та, Аллаһ сабыр кешеләр менән бергә!

يٰٓاَيُّهَا النَّبِيُّ حَرِّضِ الْمُؤْمِنِيْنَ عَلَى الْقِتَالِۗ اِنْ يَّكُنْ مِّنْكُمْ عِشْرُوْنَ صٰبِرُوْنَ يَغْلِبُوْا مِائَتَيْنِۚ وَاِنْ يَّكُنْ مِّنْكُمْ مِّائَةٌ يَّغْلِبُوْٓا اَلْفًا مِّنَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا بِاَنَّهُمْ قَوْمٌ لَّا يَفْقَهُوْنَ

yā ayyuhan-nabiyyu ḥarriḍil-mu'minīna ‘alal-qitāl(i), iy yakum minkum ‘isyrūna ṣabirūna yaglibū mi'atain(i), wa iy yakum minkum mi'atuy yaglibū alfam minal-lażīna kafarū bi'annahum qaumul lā yafqahūn(a).

Әй, пәйғәмбәр (Мөхәммәт)! Мөьминдәрҙең рухын көрәшергә ялҡынландырығыҙ. Арағыҙҙа сабыр егерме кеше булһа, улар, һис шикһеҙ, ике йөҙ дошманды еңә алыр. Әгәр арағыҙҙа йөҙ (сабыр) кеше булһа, улар, һис шикһеҙ, мең кафырҙы еңә алыр ине, сөнки кафырҙар – аңламаған халыҡ.

اَلْـٰٔنَ خَفَّفَ اللّٰهُ عَنْكُمْ وَعَلِمَ اَنَّ فِيْكُمْ ضَعْفًاۗ فَاِنْ يَّكُنْ مِّنْكُمْ مِّائَةٌ صَابِرَةٌ يَّغْلِبُوْا مِائَتَيْنِۚ وَاِنْ يَّكُنْ مِّنْكُمْ اَلْفٌ يَّغْلِبُوْٓا اَلْفَيْنِ بِاِذْنِ اللّٰهِ ۗوَاللّٰهُ مَعَ الصّٰبِرِيْنَ

al'āna khaffafallāhu ‘ankum wa ‘alima anna fīkum ḍa‘fā(n), fa iy yakum minkum mi'atun ṣābiratuy yaglibū mi'atain(i), wa iy yakum minkum alfuy yaglibū alfaini bi'iżnillāh(i), wallāhu ma‘aṣ-ṣābirīn(a).

Хәҙер Аллаһы Тәғәлә һеҙгә еңеллек бирҙе, сөнки һеҙҙә көсһөҙлөк барлығын белә. Шулай булғас, әгәр арағыҙҙа йөҙ сабыр кеше булһа, улар, һис шикһеҙ, ике йөҙ (дошманды) еңә алыр; әгәр һеҙҙең арағыҙҙа мең кеше (сабырлыҡ күрһәткәндәр) булһа, улар, һис шикһеҙ, Аллаһ рөхсәте менән ике мең кешене еңә алыр. Аллаһ түҙемлеләр менән бергә.

ۨالَّذِيْنَ اُخْرِجُوْا مِنْ دِيَارِهِمْ بِغَيْرِ حَقٍّ اِلَّآ اَنْ يَّقُوْلُوْا رَبُّنَا اللّٰهُ ۗوَلَوْلَا دَفْعُ اللّٰهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَّهُدِّمَتْ صَوَامِعُ وَبِيَعٌ وَّصَلَوٰتٌ وَّمَسٰجِدُ يُذْكَرُ فِيْهَا اسْمُ اللّٰهِ كَثِيْرًاۗ وَلَيَنْصُرَنَّ اللّٰهُ مَنْ يَّنْصُرُهٗۗ اِنَّ اللّٰهَ لَقَوِيٌّ عَزِيْزٌ

allażīna ukhrijū min diyārihim bigairi ḥaqqin illā ay yaqūlū rabbunallāh(u), wa lau lā daf‘ullāhin-nāsa ba‘ḍahum biba‘ḍil lahuddimat ṣawāmi‘u wa biya‘uw wa ṣalawātuw wa masājidu yużkaru fīhasmullāhi kaṡīrā(n), wa layanṣurannallāhu may yanṣuruh(ū), innallāha laqawiyyun ‘azīz(un).

(йәғни) тыуған ҡалаларынан нигеҙһеҙ ҡыуылған кешеләр, улар тик: «Раббыбыҙ — Аллаһ», — тип әйткәндәр өсөн генә. Әгәр ҙә Аллаһы Тәғәлә ҡайһы бер кешеләрҙең башҡалар тарафынан (көс ҡулланыуын) кире ҡаҡмаһа, христиан монастырҙары, сиркәүҙәре, йәһүдтәрҙең ғибәҙәт ҡылыу йорттары һәм мәсеттәре емереләсәк ине, уларҙа Аллаһ исеме йыш телгә алына. Аллаһы Тәғәлә үҙенә (диненә) ярҙам иткәндәргә һис шикһеҙ ярҙам итәсәк. Ысынлап та, Аллаһ ҡөҙрәтле, ҡөҙрәтле.

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِنْ تَنْصُرُوا اللّٰهَ يَنْصُرْكُمْ وَيُثَبِّتْ اَقْدَامَكُمْ

yā ayyuhal-lażīna āmanū in tanṣurullāha yanṣurkum wa yuṡabbit aqdāmakum.

Эй һеҙ, иман килтергән кешеләр! Аллаһҡа (дингә) ярҙам итһәгеҙ, һис шикһеҙ, Ул һеҙгә ярҙам итер һәм урынығыҙҙы нығытыр.