اَمْ حَسِبْتُمْ اَنْ تَدْخُلُوا الْجَنَّةَ وَلَمَّا يَأْتِكُمْ مَّثَلُ الَّذِيْنَ خَلَوْا مِنْ قَبْلِكُمْ ۗ مَسَّتْهُمُ الْبَأْسَاۤءُ وَالضَّرَّاۤءُ وَزُلْزِلُوْا حَتّٰى يَقُوْلَ الرَّسُوْلُ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَهٗ مَتٰى نَصْرُ اللّٰهِ ۗ اَلَآ اِنَّ نَصْرَ اللّٰهِ قَرِيْبٌ
am ḥasibtum an tadkhulul-jannata wa lammā ya'tikum maṡalul-lażīna khalau min qablikum, massathumul-ba'sā'u waḍ-ḍarrā'u wa zulzilū ḥattā yaqūlar-rasūlu wal-lażīna āmanū ma‘ahū matā naṣrullāh(i), alā inna naṣrallāhi qarīb(un).
ან იქნებ გგონიათ, რომ სამოთხეში შეხვალთ, სანამ თქვენზე არ დადგა ისეთი განსაცდელი, როგორიც თქვენს წინაშე მცხოვრებლებს დახვდათ. ისინი სიღარიბითა და ტანჯვით იტანჯებოდნენ და სხვადასხვა განსაცდელებით შეძრწუნებულნი იყვნენ, სანამ შუამავალმა და მასთან ერთად მორწმუნეებმა არ თქვეს: „როდის მოვა ალლაჰის დახმარება?“ უეჭველად, ალლაჰის დახმარება ახლოსაა.
وَيَدْعُ الْاِنْسَانُ بِالشَّرِّ دُعَاۤءَهٗ بِالْخَيْرِۗ وَكَانَ الْاِنْسَانُ عَجُوْلًا
wa yad‘ul-insānu bisy-syarri du‘ā'ahū bil-khair(i), wa kānal-insānu ‘ajūlā(n).
და ადამიანი (ხშირად) ლოცულობს ბოროტებისთვის, როგორც (ჩვეულებრივ) ლოცულობს სიკეთისთვის. და მართლაც, ადამიანები ჩქარობენ.
خُلِقَ الْاِنْسَانُ مِنْ عَجَلٍۗ سَاُورِيْكُمْ اٰيٰتِيْ فَلَا تَسْتَعْجِلُوْنِ
khuliqal-insānu min ‘ajal(in), sa'urīkum āyātī falā tasta‘jilūn(i).
ადამიანები ნაჩქარევად შეიქმნენ. მოგვიანებით ჩემს ნიშნებს (ძალას) გაჩვენებთ. ამიტომ ნუ მთხოვთ მის დაჩქარებას.
اَفَبِعَذَابِنَا يَسْتَعْجِلُوْنَ
afa bi‘ażābinā yasta‘jilūn(a).
განა ისინი არ არიან, ვინც ჩვენი სასჯელის დაჩქარებას ითხოვენ?