وَاِذْ قُلْتُمْ يٰمُوْسٰى لَنْ نُّؤْمِنَ لَكَ حَتّٰى نَرَى اللّٰهَ جَهْرَةً فَاَخَذَتْكُمُ الصّٰعِقَةُ وَاَنْتُمْ تَنْظُرُوْنَ
wa iż qultum yā mūsā lan nu'mina laka ḥattā narallāha jahratan fa'akhażatkumuṣ-ṣā‘iqatu wa antum tanẓurūn(a).
و (به یاد داشته باشید) وقتی گفتید: «ای موسی! ما به تو ایمان نمی‌آوریم تا الله را روشن نبینیم»، در حالی که تماشا میکردی، رعد و برق به تو اصابت کرد.
يَسْـَٔلُكَ اَهْلُ الْكِتٰبِ اَنْ تُنَزِّلَ عَلَيْهِمْ كِتٰبًا مِّنَ السَّمَاۤءِ فَقَدْ سَاَلُوْا مُوْسٰٓى اَكْبَرَ مِنْ ذٰلِكَ فَقَالُوْٓا اَرِنَا اللّٰهَ جَهْرَةً فَاَخَذَتْهُمُ الصَّاعِقَةُ بِظُلْمِهِمْۚ ثُمَّ اتَّخَذُوا الْعِجْلَ مِنْۢ بَعْدِ مَا جَاۤءَتْهُمُ الْبَيِّنٰتُ فَعَفَوْنَا عَنْ ذٰلِكَ ۚ وَاٰتَيْنَا مُوْسٰى سُلْطٰنًا مُّبِيْنًا
yas'aluka ahlul-kitābi an tunazzila ‘alaihim kitābam minas-samā'i faqad sa'alū mūsā akbara min żālika fa qālū arinallāha jahratan fa akhażathumuṣ-ṣā‘iqatu bi ẓulmihim, ṡummattakhażul-‘ijla mim ba‘di mā jā'athumul-bayyinātu fa ‘afaunā ‘an żālik(a), wa ātainā mūsā sulṭānam mubīnā(n).
(اهل) اهل کتاب از شما (محمد) می‌خواهند که کتابی از آسمان برای آنان نازل کنید. در حقیقت، آنها از موسی چیزی بزرگتر از آن خواستند. گفتند: الله را در واقعیت به ما نشان بده. بنابراین به دلیل استبداد شان مورد رعد و برق قرار گرفتند. بعد آنها گوساله را پرستش کردند، بعد از اینکه آنها شواهد واضح را دیدند، با این وجود ما آنها را بخشیدیم، و ما به موسی صلاحیت واقعی دادیم.
وَاخْتَارَ مُوْسٰى قَوْمَهٗ سَبْعِيْنَ رَجُلًا لِّمِيْقَاتِنَا ۚفَلَمَّآ اَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ قَالَ رَبِّ لَوْ شِئْتَ اَهْلَكْتَهُمْ مِّنْ قَبْلُ وَاِيَّايَۗ اَتُهْلِكُنَا بِمَا فَعَلَ السُّفَهَاۤءُ مِنَّاۚ اِنْ هِيَ اِلَّا فِتْنَتُكَۗ تُضِلُّ بِهَا مَنْ تَشَاۤءُ وَتَهْدِيْ مَنْ تَشَاۤءُۗ اَنْتَ وَلِيُّنَا فَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَا وَاَنْتَ خَيْرُ الْغٰفِرِيْنَ
wakhtāra mūsā qaumahū sab‘īna rajulal limīqātinā, falammā akhażathumur-rajfatu qāla rabbi lau syi'ta ahlaktahum min qablu wa iyyāy(a), atuhlikunā bimā fa‘alas-sufahā'u minnā, in hiya illā fitnatuk(a), tuḍillu bihā man tasyā'u wa tahdī man tasyā'(u), anta waliyyunā fagfir lanā warḥamnā wa anta khairul-gāfirīn(a).
و موسی هفتاد نفر را از قوم خود انتخاب کرد تا (از ما توبه بخواهند) در زمانیکه ما تعیین کرده بودیم. هنگامی که آنها دچار زلزله شدند، موسی گفت: ای پروردگارا اگر تو خواسته بودی، قبل از این من و آنها را نابود میکردی، آیا ما را به خاطر اعمال کسانی که در میان ما فاقد درک هستند، نابود خواهی کرد، این فقط آزمایش از سوی تو است، تو با این آزمایش هر که می خواهی گمراه می کنی و هر که می خواهی هدایت می کنی، پس تو رهبر ما هستی، ما را ببخش و رحمت کن برای ما.