فَتَقَبَّلَهَا رَبُّهَا بِقَبُوْلٍ حَسَنٍ وَّاَنْۢبَتَهَا نَبَاتًا حَسَنًاۖ وَّكَفَّلَهَا زَكَرِيَّا ۗ كُلَّمَا دَخَلَ عَلَيْهَا زَكَرِيَّا الْمِحْرَابَۙ وَجَدَ عِنْدَهَا رِزْقًا ۚ قَالَ يٰمَرْيَمُ اَنّٰى لَكِ هٰذَا ۗ قَالَتْ هُوَ مِنْ عِنْدِ اللّٰهِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ يَرْزُقُ مَنْ يَّشَاۤءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ
fataqabbalahā rabbuhā biqabūlin ḥasaniw wa ambatahā nabātan ḥasanā(n), wa kaffalahā zakariyyā, kullamā dakhala ‘alaihā zakariyyal-miḥrāba wajada ‘indahā rizqā(n), qāla yā maryama annā laki hāżā, qālat huwa min ‘indillāh(i), innallāha yarzuqu may yasyā'u bigairi ḥisāb(in).
Шулай итеп, Ул (Аллаһ) уны яҡшы ҡабул итеү менән ҡабул итте, яҡшы үҫеү менән үҫтерҙе һәм хәстәрлеген Зәкәриәгә тапшырҙы. Зәкәриә уны михрабҡа (ғибәҙәт ҡылыу өсөн махсус бүлмә) күрергә килгән һайын эргәһендә ризыҡ таба торғайны. Ул: "Эй, Мәрйәм, быны ҡайҙан алдың?" Ул (Мәрйәм): «Был Аллаһтан», – тип яуап бирҙе. Ысынлап та, Аллаһ теләгән кешеһенә ризыҡты иҫәп-хисапһыҙ бирә.
ذٰلِكَ مِنْ اَنْۢبَاۤءِ الْغَيْبِ نُوْحِيْهِ اِلَيْكَ ۗوَمَا كُنْتَ لَدَيْهِمْ اِذْ يُلْقُوْنَ اَقْلَامَهُمْ اَيُّهُمْ يَكْفُلُ مَرْيَمَۖ وَمَا كُنْتَ لَدَيْهِمْ اِذْ يَخْتَصِمُوْنَ
Żālika min ambā'il-gaibi nūḥīhi ilaik(a), wa mā kunta ladaihim iż yulqūna aqlāmahum ayyuhum yakfulu maryam(a), wa mā kunta ladaihim iż yakhtaṣimūn(a).
Улар ҡәләмдәрен (йәрәбә тартыу өсөн) ҡайһыһына Мәрйәмде һаҡлар икән, һин улар менән бергә булмаһаң да, Беҙ һиңә (Мөхәммәткә) индергән йәшерен хәбәрҙәрҙең ҡайһы берҙәре был. Ә улар ыҙғышҡанда һин улар менән бергә булманың.
وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ مَرْيَمَۘ اِذِ انْتَبَذَتْ مِنْ اَهْلِهَا مَكَانًا شَرْقِيًّا ۙ
ważkur fil-kitābi maryam(a), iżintabażat min ahlihā makānan syarqiyyā(n).
Һәм (Мөхәммәткә) китапта (Ҡөрьәндә) Мәрйәмдең хикәйәһен һөйлә, (йәғни) ул үҙен ғаиләһенән көнсығышҡа (Бәйтүлмәҡдис) һөргөнгә ебәргән,
فَاتَّخَذَتْ مِنْ دُوْنِهِمْ حِجَابًاۗ فَاَرْسَلْنَآ اِلَيْهَا رُوْحَنَا فَتَمَثَّلَ لَهَا بَشَرًا سَوِيًّا
fattakhażat min dūnihim ḥijābā(n), fa arsalnā ilaihā rūḥanā fa tamaṡṡala lahā basyaran sawiyyā(n).
һуңынан уларҙан пәрҙә (уны һаҡлаған) ҡуйҙы; һуңынан Беҙ уға Рухыбыҙҙы (Йибрилде) ебәрҙек, шуға күрә ул уның алдына камил кеше ҡиәфәтендә күренде.
قَالَتْ اَنّٰى يَكُوْنُ لِيْ غُلٰمٌ وَّلَمْ يَمْسَسْنِيْ بَشَرٌ وَّلَمْ اَكُ بَغِيًّا
qālat annā yakūnu lī gulāmuw wa lam yamsasnī basyaruw wa lam aku bagiyyā(n).
Ул (Мәрйәм): «Миңә бер кем дә (ир) теймәгән һәм мин зина ҡылыусы түгел икән, нисек минең улым булһын!»
يٰٓاُخْتَ هٰرُوْنَ مَا كَانَ اَبُوْكِ امْرَاَ سَوْءٍ وَّمَا كَانَتْ اُمُّكِ بَغِيًّا ۖ
yā ukhta hārūna kāna abūkimra'a sau'iw wa mā kānat ummuki bagiyyā(n).
Эй, Һарундың (Мәрйәмдең) һеңлеһе! Атайың насар кеше түгел, әсәйең дә зина ҡылыусы түгел».
وَالَّتِيْٓ اَحْصَنَتْ فَرْجَهَا فَنَفَخْنَا فِيْهَا مِنْ رُّوْحِنَا وَجَعَلْنٰهَا وَابْنَهَآ اٰيَةً لِّلْعٰلَمِيْنَ
wal-latī aḥṣanat farjahā fa nafakhnā fīhā mir rūḥinā wa ja‘alnāhā wabnahā āyatal lil-‘ālamīn(a).
Һәм (Мәрйәмдең хикәйәһен иҫкә төшөрөгөҙ) үҙенең намыҫын һаҡлаған, шунан Беҙ үҙебеҙҙән уның рухын өрҙөк; Беҙ уны һәм уның балаларын бөтә ғаләмдәр өсөн (Аллаһтың бөйөклөгөнә) ишарат иттек.