صِرَاطَ الَّذِيْنَ اَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ ەۙ غَيْرِ الْمَغْضُوْبِ عَلَيْهِمْ وَلَا الضَّاۤلِّيْنَ ࣖ
Ṣirāṭal-lażīna an‘amta ‘alaihim, gairil-magḍūbi ‘alaihim wa laḍ-ḍāllīn(a).
(अर्थात्) येषां त्वया अनुग्रहः कृतः तेषां मार्गः; न (मार्गः) क्रुद्धानां, न च (न च मार्गः) भ्रष्टानां।
وَمِنَ الَّذِيْنَ قَالُوْٓا اِنَّا نَصٰرٰٓى اَخَذْنَا مِيْثَاقَهُمْ فَنَسُوْا حَظًّا مِّمَّا ذُكِّرُوْا بِهٖۖ فَاَغْرَيْنَا بَيْنَهُمُ الْعَدَاوَةَ وَالْبَغْضَاۤءَ اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِ ۗ وَسَوْفَ يُنَبِّئُهُمُ اللّٰهُ بِمَا كَانُوْا يَصْنَعُوْنَ
wa minal-lażīna qālū innā naṣārā akhażnā mīṡāqahum fa nasū ḥaẓẓam mimmā żukkirū bih(ī), fa agrainā bainahumul-‘adāwata wal-bagḍā'a ilā yaumil-qiyāmah(ti), wa saufa yunabbi'uhumullāhu bimā kānū yaṣna‘ūn(a).
ये च "वयं ख्रीष्टियानः" इति वदन्ति तेषु वयं तेषां सन्धिं गृहीतवन्तः, परन्तु ते (इच्छया) येन सन्देशेन तेभ्यः चेतावनी दत्ता, तस्य किञ्चित् सन्देशं विस्मरन्ति, अतः वयं तेषु पुनरुत्थानदिनपर्यन्तं वैरं द्वेषं च प्रेरितवन्तः। तथा च अल्लाहः शीघ्रमेव तान् सूचयिष्यति यत् ते पूर्वं किं कुर्वन्ति स्म।
لَقَدْ كَفَرَ الَّذِيْنَ قَالُوْٓا اِنَّ اللّٰهَ ثَالِثُ ثَلٰثَةٍ ۘ وَمَا مِنْ اِلٰهٍ اِلَّآ اِلٰهٌ وَّاحِدٌ ۗوَاِنْ لَّمْ يَنْتَهُوْا عَمَّا يَقُوْلُوْنَ لَيَمَسَّنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ
laqad kafaral-lażīna qālū innallāha ṡāliṡu ṡalāsah(tin), wa mā min ilāhin illā ilāhuw wāḥid(un), wa illam yantahū ‘ammā yaqūlūna layamassannal-lażīna kafarū minhum ‘ażābun alīm(un).
ननु ये वदन्ति यत् अल्लाहः त्रयाणां मध्ये एकः इति ते अविश्वासं कृतवन्तः यद्यपि एकदेवं विहाय अन्यः कोऽपि देवः (यस्य पूज्यस्य अधिकारः अस्ति) नास्ति। यदि ते वदतां न निवर्तन्ते तर्हि तेषु अविश्वासिनः दुःखदं दण्डं अवश्यं प्राप्नुयुः ।
وَقَالَتِ الْيَهُوْدُ عُزَيْرُ ِۨابْنُ اللّٰهِ وَقَالَتِ النَّصٰرَى الْمَسِيْحُ ابْنُ اللّٰهِ ۗذٰلِكَ قَوْلُهُمْ بِاَفْوَاهِهِمْۚ يُضَاهِـُٔوْنَ قَوْلَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ قَبْلُ ۗقَاتَلَهُمُ اللّٰهُ ۚ اَنّٰى يُؤْفَكُوْنَ
wa qālatil-yahūdu ‘uzairunibnullāhi wa qālatin-naṣāral-masīḥubnullāh(i), żālika qauluhum bi'afwāhihim, yuḍāhi'ūna qaulal-lażīna kafarū min qabl(u), qātalahumullāh(u), annā yu'fakūn(a).
यहूदिनः च “अल्लाहस्य पुत्रः उजैरः” इति अवदन्, ईसाईजनाः च “अल्लाहस्य पुत्रः मसीहः” इति अवदन्। तानि वचनानि तेषां मुखात् निर्गच्छन्ति। ते पूर्वाविश्वासिनः वचनं अनुकरणं कृतवन्तः। अल्लाहः तान् शापयति; कथं ते निवृत्ताः?