وَاِذَا لَقُوا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا قَالُوْٓا اٰمَنَّاۚ وَاِذَا خَلَا بَعْضُهُمْ اِلٰى بَعْضٍ قَالُوْٓا اَتُحَدِّثُوْنَهُمْ بِمَا فَتَحَ اللّٰهُ عَلَيْكُمْ لِيُحَاۤجُّوْكُمْ بِهٖ عِنْدَ رَبِّكُمْ ۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ
wa iżā laqul-lażīna āmanū qālū āmannā, wa iżā khalā ba‘ḍuhum ilā ba‘ḍin qālū atuḥaddiṡūnahum bimā fataḥallāhu ‘alaikum liyuḥājjūkum bihī ‘inda rabbikum, afalā ta‘qilūn(a).
Ва чун бо мӯъминон вомехӯранд, мегӯянд: «Мо имон овардем». Ва чун ба назди якдигар бармегарданд, мегӯянд: «Оё ба онҳо он чиро, ки Худо ба шумо баён кардааст, мегӯед, то шуморо дар назди Парвардигоратон рад кунанд? Оё намефаҳмед?»
قُوْلُوْٓا اٰمَنَّا بِاللّٰهِ وَمَآ اُنْزِلَ اِلَيْنَا وَمَآ اُنْزِلَ اِلٰٓى اِبْرٰهٖمَ وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ وَالْاَسْبَاطِ وَمَآ اُوْتِيَ مُوْسٰى وَعِيْسٰى وَمَآ اُوْتِيَ النَّبِيُّوْنَ مِنْ رَّبِّهِمْۚ لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ اَحَدٍ مِّنْهُمْۖ وَنَحْنُ لَهٗ مُسْلِمُوْنَ
qūlū āmannā billāhi wa mā unzila ilainā wa mā unzila ilā ibrāhīma wa ismā‘īla wa isḥāqa wa ya‘qūba wal-asbāṭi wa mā ūtiya mūsā wa ‘īsā wa mā ūtiyan-nabiyyūna mir rabbihim, lā nufarriqu baina aḥadim minhum wa naḥnu lahū muslimūn(a).
Бигӯ: «Мо ба Худо ва ба он чӣ бар мо нозил шудааст ва ба он чӣ бар Иброҳим, Исмоил, Исҳоқ, Яъқуб ва фарзандонашон нозил шудааст ва ба он чӣ ба Мӯсо ва Исо ва ба он чӣ бар паёмбарон аз ҷониби Парвардигорашон дода шудааст, имон овардем. Мо байни ҳеҷ яке аз онҳо фарқе намегузорем ва мо таслими Ӯ ҳастем».
لَا يَتَّخِذِ الْمُؤْمِنُوْنَ الْكٰفِرِيْنَ اَوْلِيَاۤءَ مِنْ دُوْنِ الْمُؤْمِنِيْنَۚ وَمَنْ يَّفْعَلْ ذٰلِكَ فَلَيْسَ مِنَ اللّٰهِ فِيْ شَيْءٍ اِلَّآ اَنْ تَتَّقُوْا مِنْهُمْ تُقٰىةً ۗ وَيُحَذِّرُكُمُ اللّٰهُ نَفْسَهٗ ۗ وَاِلَى اللّٰهِ الْمَصِيْرُ
lā yattakhiżil-mu'minūnal-kāfirīna auliyā'a min dūnil-mu'minīn(a), wa may yaf‘al żālika falaisa minallāhi fī syai'(in), illā an tattaqū minhum tuqāh(tan), wa yuḥażżirukumullāhu nafsah(ū), wa ilallāhil-maṣīr(u).
Набояд мӯъминон кофиронро пешвои худ интихоб кунанд, балки мӯъминонро. Ҳар кӣ ин корро кунад, аз ҷониби Худо ҳеҷ чиз нахоҳад буд, магар ин ки барои тарсидан аз он чизе, ки шумо аз онҳо метарсед. Ва Худо шуморо аз худ метарсонад ва бозгашти ниҳоӣ ба сӯи Ӯст.
قُلْ يٰٓاَهْلَ الْكِتٰبِ تَعَالَوْا اِلٰى كَلِمَةٍ سَوَاۤءٍۢ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ اَلَّا نَعْبُدَ اِلَّا اللّٰهَ وَلَا نُشْرِكَ بِهٖ شَيْـًٔا وَّلَا يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا اَرْبَابًا مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۗ فَاِنْ تَوَلَّوْا فَقُوْلُوا اشْهَدُوْا بِاَنَّا مُسْلِمُوْنَ
qul yā ahlal-kitābi ta‘ālau ilā kalimatin sawā'im bainanā wa bainakum allā na‘buda illallāha wa lā nusyrika bihī syai'aw wa lā yattakhiża ba‘ḍunā ba‘ḍan arbābam min dūnillāh(i), fa in tawallau fa qūlusyhadū bi'annā muslimūn(a).
Бигӯ (эй Муҳаммад): «Эй аҳли китоб, ба сӯи калимае биёед, ки миёни мо ва шумо яксон аст: ҷуз Худоро напарастем ва ҳеҷ касро бо Ӯ шарик насозем ва ҷуз Худо касеро аз байни худ ба худоӣ нагирем. Агар рӯй гардонанд, бигӯед: «Шоҳид бошед, ки мо мусалмон ҳастем».
اَلْيَوْمَ اُحِلَّ لَكُمُ الطَّيِّبٰتُۗ وَطَعَامُ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ حِلٌّ لَّكُمْ ۖوَطَعَامُكُمْ حِلٌّ لَّهُمْ ۖوَالْمُحْصَنٰتُ مِنَ الْمُؤْمِنٰتِ وَالْمُحْصَنٰتُ مِنَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ مِنْ قَبْلِكُمْ اِذَآ اٰتَيْتُمُوْهُنَّ اُجُوْرَهُنَّ مُحْصِنِيْنَ غَيْرَ مُسٰفِحِيْنَ وَلَا مُتَّخِذِيْٓ اَخْدَانٍۗ وَمَنْ يَّكْفُرْ بِالْاِيْمَانِ فَقَدْ حَبِطَ عَمَلُهٗ ۖوَهُوَ فِى الْاٰخِرَةِ مِنَ الْخٰسِرِيْنَ ࣖ
al-yauma uḥilla lakumuṭ-ṭayyibāt(u), wa ṭa‘āmul-lażīna ūtul-kitāba ḥillul lakum, wa ṭa‘āmukum ḥillul lahum, wal-muḥṣanātu minal-mu'mināti wal-muḥṣanātu minal-lażīna ūtul-kitāba min qablikum iżā ātaitumūhunna ujūrahunna muḥṣinīna gaira musāfiḥīna wa lā muttakhiżī akhdān(in), wa may yakfur bil-īmāni faqad ḥabiṭa ‘amaluh(ū), wa huwa fil-ākhirati minal-khāsirīn(a).
Дар ин рӯз ҳар чизи покиза бар шумо ҳалол аст. Хӯроки (қурбонии) аҳли китоб барои шумо ҳалол аст ва хӯроки шумо барои онҳо ҳалол аст. Ва (барои шумо ҳалол аст, ки) заноне, ки аз занони мӯъмин бошарафанд ва заноне, ки аз касоне, ки пеш аз шумо китоб дода шуда буданд, бошарафанд, агар маҳрашонро барои издивоҷ бо онҳо пардохт кунед, на барои зино ва на барои он ки занро ба ҳайвон табдил диҳед. Ҳар кас пас аз имон кофир шавад, пас амалҳои онҳо беҳуда аст ва дар охират аз зиёнкорон хоҳад буд.
۞ يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تَتَّخِذُوا الْيَهُوْدَ وَالنَّصٰرٰٓى اَوْلِيَاۤءَ ۘ بَعْضُهُمْ اَوْلِيَاۤءُ بَعْضٍۗ وَمَنْ يَّتَوَلَّهُمْ مِّنْكُمْ فَاِنَّهٗ مِنْهُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanū lā tattakhiżul-yahūda wan-naṣārā auliyā'(a), ba‘ḍuhum auliyā'u ba‘ḍ(in), wa may yatawallahum minkum fa innahū minhum, innallāha lā yahdil-qaumaẓ-ẓālimīn(a).
Эй касоне, ки имон овардаед, яҳудиён ва масеҳиёнро дӯсти самимии худ нагиред, зеро онҳо якдигарро дӯст медоранд. Ҳар кас аз шумо онҳоро дӯст дорад, пас, ӯ аз ҷумлаи онҳост. Албатта, Худо ситамкоронро ҳидоят намекунад.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تَتَّخِذُوا الَّذِيْنَ اتَّخَذُوْا دِيْنَكُمْ هُزُوًا وَّلَعِبًا مِّنَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ مِنْ قَبْلِكُمْ وَالْكُفَّارَ اَوْلِيَاۤءَۚ وَاتَّقُوا اللّٰهَ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanū lā tattakhiżul-lażīnattakhażū dīnakum huzuwaw wa la‘ibam minal-lażīna ūtul-kitāba min qablikum wal-kuffāra auliyā'(a), wattaqullāha in kuntum mu'minīn(a).
Эй касоне, ки имон овардаед, пешвоёни худро касоне нагиред, ки дини шуморо масхара ва бозича мекунанд, аз ҷумлаи касоне, ки пеш аз шумо китоб дода шуда буданд ва кофирон. Ва агар мӯъмин ҳастед, аз Худо битарсед.
۞ لَتَجِدَنَّ اَشَدَّ النَّاسِ عَدَاوَةً لِّلَّذِيْنَ اٰمَنُوا الْيَهُوْدَ وَالَّذِيْنَ اَشْرَكُوْاۚ وَلَتَجِدَنَّ اَقْرَبَهُمْ مَّوَدَّةً لِّلَّذِيْنَ اٰمَنُوا الَّذِيْنَ قَالُوْٓا اِنَّا نَصٰرٰىۗ ذٰلِكَ بِاَنَّ مِنْهُمْ قِسِّيْسِيْنَ وَرُهْبَانًا وَّاَنَّهُمْ لَا يَسْتَكْبِرُوْنَ ۔
latajidanna asyaddan-nāsi ‘adāwatal lil-lażīna āmanul-yahūda wal-lażīna asyrakū, wa latajidanna aqrabahum mawaddatal lil-lażīna āmanul-lażīna qālū innā naṣārā, żālika bi'anna minhum qissīsīna wa ruhbānaw wa annahum lā yastakbirūn(a).
Шумо бешубҳа мардумеро хоҳед ёфт, ки бо мӯъминон аз ҳама бештар душманӣ мекунанд, яъне яҳудиён ва мушриконро. Ва шумо бешубҳа касонеро хоҳед ёфт, ки дӯстии наздиктарини онҳо бо мӯъминон касоне аст, ки мегӯянд: "Мо масеҳӣ ҳастем". Ин аз он сабаб аст, ки дар байни онҳо коҳинон ва роҳибон ҳастанд, (инчунин аз он сабаб, ки онҳо фахр намекунанд).
قَاتِلُوا الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ وَلَا بِالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَلَا يُحَرِّمُوْنَ مَا حَرَّمَ اللّٰهُ وَرَسُوْلُهٗ وَلَا يَدِيْنُوْنَ دِيْنَ الْحَقِّ مِنَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ حَتّٰى يُعْطُوا الْجِزْيَةَ عَنْ يَّدٍ وَّهُمْ صٰغِرُوْنَ ࣖ
qātilul-lażīna lā yu'minūna billāhi wa lā bil-yaumil-ākhiri wa lā yuḥarrimūna mā ḥarramallāhu wa rasūluhū wa lā yadīnūna dīnal-ḥaqqi minal-lażīna ūtul-kitāba ḥattā yu‘ṭul-jizyata ‘ay yadiw wa hum ṣāgirūn(a).
Бо касоне, ки ба Худо ва рӯзи қиёмат имон надоранд, касоне, ки он чиро, ки Худо ва паёмбараш ҳаром кардаанд, ҳаром намекунанд ва касоне, ки ба дини ҳақ (дини Худо) имон надоранд (яъне касоне, ки ба онҳо китоб дода шудааст), ҷанг кунед, то он даме, ки бо итоаткорӣ ҷизя (андоз)-ро пардохт кунанд, дар ҳоле ки таслим мешаванд.
وَاَنْزَلَ الَّذِيْنَ ظَاهَرُوْهُمْ مِّنْ اَهْلِ الْكِتٰبِ مِنْ صَيَاصِيْهِمْ وَقَذَفَ فِيْ قُلُوْبِهِمُ الرُّعْبَ فَرِيْقًا تَقْتُلُوْنَ وَتَأْسِرُوْنَ فَرِيْقًاۚ
wa anzalal-lażīna ẓāharūhum min ahlil-kitābi min ṣayāṣīhim wa qażafa fī qulūbihimur-ru‘ba farīqan taqtulūna wa ta'sirūna farīqā(n).
Ва аз аҳли китоб (Бани Қурайза) касонеро, ки ба онҳо (гурӯҳҳои муттаҳид)-ро аз қалъаҳояшон ёрӣ дода буданд, фуруд овард ва дар дилҳояшон тарс андохт, баъзеро куштед ва баъзеро асир гирифтед.
لَا تَجِدُ قَوْمًا يُّؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ يُوَاۤدُّوْنَ مَنْ حَاۤدَّ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ وَلَوْ كَانُوْٓا اٰبَاۤءَهُمْ اَوْ اَبْنَاۤءَهُمْ اَوْ اِخْوَانَهُمْ اَوْ عَشِيْرَتَهُمْۗ اُولٰۤىِٕكَ كَتَبَ فِيْ قُلُوْبِهِمُ الْاِيْمَانَ وَاَيَّدَهُمْ بِرُوْحٍ مِّنْهُ ۗوَيُدْخِلُهُمْ جَنّٰتٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَاۗ رَضِيَ اللّٰهُ عَنْهُمْ وَرَضُوْا عَنْهُۗ اُولٰۤىِٕكَ حِزْبُ اللّٰهِ ۗ اَلَآ اِنَّ حِزْبَ اللّٰهِ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ ࣖ
lā tajidu qaumay yu'minūna billāhi wal-yaumil ākhiri yuwāddūna man ḥāddallāha wa rasūlahū wa lau kānū ābā'ahum au abnā'ahum au ikhwānahum au ‘asyīratahum, ulā'ika kataba fī qulūbihimul-īmāna wa ayyadahum birūḥim minh(u), wa yudkhiluhum jannātin tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā, raḍiyallāhu ‘anhum wa raḍū ‘anh(u), ulā'ika ḥizbullāh(i), alā inna ḥizballāhi humul-mufliḥūn(a).
(Эй Муҳаммад), ту қавмеро намеёбӣ, ки ба Худо ва охират имон дошта бошанд, ки бо касоне, ки мухолифат мекунанд, бо Худо ва Паёмбараш дӯстӣ кунанд, ҳатто агар он одамон падар, писар, бародар ё хешованди онҳо бошанд. Инҳо касоне ҳастанд, ки Худо имонро дар дилҳояшон ҷой додааст ва Худо онҳоро бо ёрии Худ тақвият додааст. Сипас онҳоро ба боғҳое даровардааст, ки аз зери онҳо наҳрҳо ҷорӣ мешаванд ва дар он ҷо ҷовидон хоҳанд монд. Худо аз онҳо розӣ аст ва онҳо аз раҳмати фаровони Ӯ розӣ ҳастанд. Онҳо гурӯҳи Худоянд. Дар хотир доред, ки гурӯҳи Худо хушбахттаринҳоянд.
هُوَ الَّذِيْٓ اَخْرَجَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ اَهْلِ الْكِتٰبِ مِنْ دِيَارِهِمْ لِاَوَّلِ الْحَشْرِۗ مَا ظَنَنْتُمْ اَنْ يَّخْرُجُوْا وَظَنُّوْٓا اَنَّهُمْ مَّانِعَتُهُمْ حُصُوْنُهُمْ مِّنَ اللّٰهِ فَاَتٰىهُمُ اللّٰهُ مِنْ حَيْثُ لَمْ يَحْتَسِبُوْا وَقَذَفَ فِيْ قُلُوْبِهِمُ الرُّعْبَ يُخْرِبُوْنَ بُيُوْتَهُمْ بِاَيْدِيْهِمْ وَاَيْدِى الْمُؤْمِنِيْنَۙ فَاعْتَبِرُوْا يٰٓاُولِى الْاَبْصَارِ
huwal-lażī akhrajal-lażīna kafarū min ahlil-kitābi min diyārihim li'awwalil-ḥasyr(i), mā ẓanantum ay yakhrujū wa ẓannū annahum māni‘atuhum ḥuṣūnuhum minallāhi fa atāhumullāhu min ḥaiṡu lam yaḥtasibū wa qażafa fī qulūbihimur-ru‘ba yukhribūna buyūtahum bi'aidīhim wa aidil-mu'minīn(a), fa‘tabirū yā ulil-abṣār(i).
Ӯст он ки кофиронро аз аҳли китоб дар вақти аввалин берун ронда шуданашон аз хонаҳояшон берун кард. Шумо фикр намекардед, ки онҳо берун раванд, дар ҳоле ки онҳо медонистанд, ки қалъаҳояшон аз Худо муҳофизат мекунад. Аммо Худо онро аз ҷое, ки интизорашон надоштанд, бар онҳо фиристод. Ва Худо дар дилҳояшон тарс андохт, пас хонаҳояшонро бо дастони худ ва бо дасти мӯъминон хароб карданд. Пас, эй соҳибхирад, аз ин ибрат гиред!
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تَتَّخِذُوْا عَدُوِّيْ وَعَدُوَّكُمْ اَوْلِيَاۤءَ تُلْقُوْنَ اِلَيْهِمْ بِالْمَوَدَّةِ وَقَدْ كَفَرُوْا بِمَا جَاۤءَكُمْ مِّنَ الْحَقِّۚ يُخْرِجُوْنَ الرَّسُوْلَ وَاِيَّاكُمْ اَنْ تُؤْمِنُوْا بِاللّٰهِ رَبِّكُمْۗ اِنْ كُنْتُمْ خَرَجْتُمْ جِهَادًا فِيْ سَبِيْلِيْ وَابْتِغَاۤءَ مَرْضَاتِيْ تُسِرُّوْنَ اِلَيْهِمْ بِالْمَوَدَّةِ وَاَنَا۠ اَعْلَمُ بِمَآ اَخْفَيْتُمْ وَمَآ اَعْلَنْتُمْۗ وَمَنْ يَّفْعَلْهُ مِنْكُمْ فَقَدْ ضَلَّ سَوَاۤءَ السَّبِيْلِ
yā ayyuhal-lażīna āmanū lā tattakhiżū ‘aduwwī wa ‘aduwwakum auliyā'a tulqūna ilaihim bil-mawaddati wa qad kafarū bimā jā'akum minal-ḥaqq(i), yukhrijūnar-rasūla wa iyyākum an tu'minū billāhi rabbikum, in kuntum kharajtum jihādan fī sabīlī wabtigā'a marḍātī tusirrūna ilaihim bil-mawaddah(ti), wa ana a‘lamu bimā akhfaitum wa mā a‘lantum, wa may yaf‘alhu minkum faqad ḍalla sawā'as-sabīl(i).
Эй касоне, ки имон овардаед! Душманони Ман ва душманони худро дӯсти содиқ нагиред, то ба онҳо (хабари Муҳаммад)-ро аз рӯи раҳмат бирасонед, ҳарчанд онҳо ҳақиқатеро, ки ба шумо расонида шудааст, инкор кардаанд. Онҳо паёмбар ва шуморо аз он сабаб берун карданд, ки шумо ба Худо, Парвардигори худ, имон овардаед. Агар шумо дар ҳақиқат барои ҷиҳод дар роҳи Ман ва талаби ризоияти Ман берун равед (ин корро накунед). Шумо онҳоро аз рӯи раҳмат пинҳонӣ (хабари Муҳаммад) мегӯед ва Ман он чиро, ки пинҳон мекунед ва он чиро, ки ошкор мекунед, беҳтар медонам. Ва ҳар кӣ аз шумо чунин кунад, пас, бешубҳа, ӯ аз роҳи рост гумроҳ шудааст.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تَتَوَلَّوْا قَوْمًا غَضِبَ اللّٰهُ عَلَيْهِمْ قَدْ يَىِٕسُوْا مِنَ الْاٰخِرَةِ كَمَا يَىِٕسَ الْكُفَّارُ مِنْ اَصْحٰبِ الْقُبُوْرِ ࣖ
yā ayyuhal-lażīna āmanū lā tatawallau qauman gaḍiballāhu ‘alaihim qad ya'isū minal-ākhirati kamā ya'isal-kuffāru min aṣḥābil-qubūr(i).
Эй касоне, ки имон овардаед, касонеро, ки Худо бар онҳо хашм гирифтааст, ёвари худ қарор надиҳед, зеро онҳо аз охират ноумед шудаанд, ҳамчунон ки кофирони дар қабр ҳастанд.