اَمْ كُنْتُمْ شُهَدَاۤءَ اِذْ حَضَرَ يَعْقُوْبَ الْمَوْتُۙ اِذْ قَالَ لِبَنِيْهِ مَا تَعْبُدُوْنَ مِنْۢ بَعْدِيْۗ قَالُوْا نَعْبُدُ اِلٰهَكَ وَاِلٰهَ اٰبَاۤىِٕكَ اِبْرٰهٖمَ وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِسْحٰقَ اِلٰهًا وَّاحِدًاۚ وَنَحْنُ لَهٗ مُسْلِمُوْنَ
am kuntum syuhadā'a iż ḥaḍara ya‘qūbal-maut(u), iż qāla libanīhi mā ta‘budūna mim ba‘dī, qālū na‘budu ilāhaka wa ilāha ābā'ika ibrāhīma wa ismā‘īla wa isḥāqa ilāhaw wāḥidā(n), wa naḥnu lahū muslimūn(a).
Яҡупҡа үлем килгәс, улдарына: «Мин үлгәс, һеҙ нимәгә табынырһығыҙ?» Улар яуап бирҙе: «Беҙ һинең Аллаңа һәм ата-бабаларыңдың Аллаһына, йәғни Ибраһимға, Исмәғилгә һәм Исхаҡҡа, Ҡөҙрәтле Аллаға табынабыҙ һәм Уға ғына биреләбеҙ».
وَرَسُوْلًا اِلٰى بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ ەۙ اَنِّيْ قَدْ جِئْتُكُمْ بِاٰيَةٍ مِّنْ رَّبِّكُمْ ۙاَنِّيْٓ اَخْلُقُ لَكُمْ مِّنَ الطِّيْنِ كَهَيْـَٔةِ الطَّيْرِ فَاَنْفُخُ فِيْهِ فَيَكُوْنُ طَيْرًاۢ بِاِذْنِ اللّٰهِ ۚوَاُبْرِئُ الْاَكْمَهَ وَالْاَبْرَصَ وَاُحْيِ الْمَوْتٰى بِاِذْنِ اللّٰهِ ۚوَاُنَبِّئُكُمْ بِمَا تَأْكُلُوْنَ وَمَا تَدَّخِرُوْنَ ۙفِيْ بُيُوْتِكُمْ ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةً لَّكُمْ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَۚ
wa rasūlan ilā banī isrā'īl(a), annī qad ji'tukum bi'āyatim mir rabbikum, annī akhluqu lakum minaṭ-ṭīni kahai'atiṭ-ṭairi fa'anfukhu fihi fayakūnu ṭairam bi'iżnillāh(i), wa ubarri'ul-akmaha wal-abraṣa wa uḥyil-mautā bi'iżnillāh(i), wa unabbi'ukum bimā ta'kulūna wa mā taddakhirūna fī buyūtikum, inna fī żālika la'āyatal lakum in kuntum mu'minīn(a).
Һәм илсе булараҡ, Исраил балаларына (ул әйтте): "Мин һеҙгә Раббығыҙҙан билдә (мөғжизә) менән килдем, йәғни мин һеҙҙең өсөн (нимәлер) ерҙән ҡош формаһында эшләнем, һуңынан мин уның өҫтөнә өрҙөм, һәм ул ҡош булып китте, Аллаһтың рөхсәте менән. Аллаһтың рөхсәте, һәм Мин һеҙгә нимә ашағанығыҙҙы һәм өйөгөҙҙә нимә тотҡанығыҙҙы әйтәм.
۞ كُلُّ الطَّعَامِ كَانَ حِلًّا لِّبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اِلَّا مَا حَرَّمَ اِسْرَاۤءِيْلُ عَلٰى نَفْسِهٖ مِنْ قَبْلِ اَنْ تُنَزَّلَ التَّوْرٰىةُ ۗ قُلْ فَأْتُوْا بِالتَّوْرٰىةِ فَاتْلُوْهَآ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ
kulluṭ-ṭa‘āmi kāna ḥillal libanī isrā'īla illā mā ḥarrama isrā'īlu ‘alā nafsihī min qabli an tunazzalat-taurāh(tu), qul fa'tū bit-taurāti fatlūhā in kuntum ṣādiqīn(a).
Исраил балалары өсөн бөтә ризыҡ хәләл, Тәүрат төшкәнгә тиклем Исраил (Яҡуп) тарафынан тыйылған ризыҡтан башҡа. Әйт (Мөхәммәткә): «Әгәр ҙә һеҙ хаҡ һүҙле кешеләр булһағыҙ, Тәүратты алығыҙ ҙа уҡығыҙ».
يَسْـَٔلُكَ اَهْلُ الْكِتٰبِ اَنْ تُنَزِّلَ عَلَيْهِمْ كِتٰبًا مِّنَ السَّمَاۤءِ فَقَدْ سَاَلُوْا مُوْسٰٓى اَكْبَرَ مِنْ ذٰلِكَ فَقَالُوْٓا اَرِنَا اللّٰهَ جَهْرَةً فَاَخَذَتْهُمُ الصَّاعِقَةُ بِظُلْمِهِمْۚ ثُمَّ اتَّخَذُوا الْعِجْلَ مِنْۢ بَعْدِ مَا جَاۤءَتْهُمُ الْبَيِّنٰتُ فَعَفَوْنَا عَنْ ذٰلِكَ ۚ وَاٰتَيْنَا مُوْسٰى سُلْطٰنًا مُّبِيْنًا
yas'aluka ahlul-kitābi an tunazzila ‘alaihim kitābam minas-samā'i faqad sa'alū mūsā akbara min żālika fa qālū arinallāha jahratan fa akhażathumuṣ-ṣā‘iqatu bi ẓulmihim, ṡummattakhażul-‘ijla mim ba‘di mā jā'athumul-bayyinātu fa ‘afaunā ‘an żālik(a), wa ātainā mūsā sulṭānam mubīnā(n).
(Әллә) Китап әһелдәре һинән (Мөхәммәттән) уларға күктән китап төшөрөүеңде һорай. Ысынлап та, улар Мусанан да бөйөгөрәк нәмә һораған. «Беҙгә Аллаһ Тәғәләне ысынбарлыҡта күрһәт», — тинеләр. Тимәк, уларҙы үҙҙәренең тиранлығы арҡаһында йәшен һуҡҡан. Һуңынан улар асыҡ дәлилдәрҙе күргәндән һуң быҙауға табындылар, шуға ҡарамаҫтан, Беҙ уларҙы ғәфү иттек һәм Мусаға ысын хакимлыҡ бирҙек.
۞ وَلَقَدْ اَخَذَ اللّٰهُ مِيْثَاقَ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَۚ وَبَعَثْنَا مِنْهُمُ اثْنَيْ عَشَرَ نَقِيْبًاۗ وَقَالَ اللّٰهُ اِنِّيْ مَعَكُمْ ۗ لَىِٕنْ اَقَمْتُمُ الصَّلٰوةَ وَاٰتَيْتُمُ الزَّكٰوةَ وَاٰمَنْتُمْ بِرُسُلِيْ وَعَزَّرْتُمُوْهُمْ وَاَقْرَضْتُمُ اللّٰهَ قَرْضًا حَسَنًا لَّاُكَفِّرَنَّ عَنْكُمْ سَيِّاٰتِكُمْ وَلَاُدْخِلَنَّكُمْ جَنّٰتٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُۚ فَمَنْ كَفَرَ بَعْدَ ذٰلِكَ مِنْكُمْ فَقَدْ ضَلَّ سَوَاۤءَ السَّبِيْلِ
wa laqad akhażallāhu mīṡāqa banī isrā'īl(a), wa ba‘aṡnā minhumuṡnai ‘asyara naqībā(n), wa qālallāhu innī ma‘akum, la'in aqamtumuṣ-ṣalāta wa ātaitumuz-zakāta wa āmantum birusulī wa ‘azzartumūhum wa aqraḍtumullāha qarḍan ḥasanal la'ukaffiranna ‘ankum sayyi'ātikum wa la'udkhilannakum jannātin tajrī min taḥtihal-anhār(u), faman kafara ba‘da żālika minkum faqad ḍalla sawā'as-sabīl(i).
Хаҡтыр, Аллаһ Исраил балаларынан килешеүҙе алды һәм Беҙ улар араһына ун ике етәксе ҡуйҙыҡ. Һәм Аллаһ Тәғәлә: «Мин һеҙҙең менән!» Ысынлап та, намаҙ уҡып, зәкәт бирһәгеҙ, пәйғәмбәрҙәремә иман килтереп, уларға ярҙам итһәгеҙ һәм Аллаһҡа яҡшы бурыс бирһәгеҙ, һис шикһеҙ
وَاِذْ قَالَ مُوْسٰى لِقَوْمِهٖ يٰقَوْمِ اذْكُرُوْا نِعْمَةَ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ اِذْ جَعَلَ فِيْكُمْ اَنْۢبِيَاۤءَ وَجَعَلَكُمْ مُّلُوْكًاۙ وَّاٰتٰىكُمْ مَّا لَمْ يُؤْتِ اَحَدًا مِّنَ الْعٰلَمِيْنَ
wa iż qāla mūsā liqaumihī yā qaumiżkurū ni‘matallāhi ‘alaikum iż ja‘ala fīkum ambiyā'a wa ja‘alakum mulūkā(n), wa ātākum mā lam yu'ti aḥadam minal-‘ālamīn(a).
Муса үҙ халҡына: «Эй, халҡым, Аллаһтың һеҙгә биргән ниғмәтен иҫкә төшөрөгөҙ, Ул һеҙҙең арағыҙға пәйғәмбәрҙәр тәғәйенләне, һеҙҙе ирекле халыҡ итте һәм һеҙгә башҡа халыҡтар араһында бер кемгә лә бирелмәгән нәмәләрҙе бирҙе!»
وَقَفَّيْنَا عَلٰٓى اٰثَارِهِمْ بِعِيْسَى ابْنِ مَرْيَمَ مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ مِنَ التَّوْرٰىةِ ۖوَاٰتَيْنٰهُ الْاِنْجِيْلَ فِيْهِ هُدًى وَّنُوْرٌۙ وَّمُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ مِنَ التَّوْرٰىةِ وَهُدًى وَّمَوْعِظَةً لِّلْمُتَّقِيْنَۗ
wa qaffainā ‘alā āṡārihim bi‘īsabni maryama muṣaddiqal limā baina yadaihi minat-taurāh(ti), wa ātaināhul-injīla fīhi hudaw wa nūr(un), wa muṣaddiqal limā baina yadaihi minat-taurāti wa hudaw wa mau‘iẓatal lil-muttaqīn(a).
Һәм Беҙ, элекке китапты, йәғни Тәүратты раҫлап, Мәрйәм улы Ғайсаны ебәреп, уларҙың эҙҙәренән дауам иттек. Һәм Беҙ уға Һөйөнөслө Хәбәрҙе иңдерҙек: унда тура юл күрһәтеү һәм яҡтылыҡ, элекке китаптың, йәғни Тәүраттың раҫланыуы, тәҡүәлеләргә тура юл күрһәтеүсе һәм өйрәтеүсе булыр.
لَقَدْ اَخَذْنَا مِيْثَاقَ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ وَاَرْسَلْنَآ اِلَيْهِمْ رُسُلًا ۗ كُلَّمَا جَاۤءَهُمْ رَسُوْلٌۢ بِمَا لَا تَهْوٰٓى اَنْفُسُهُمْۙ فَرِيْقًا كَذَّبُوْا وَفَرِيْقًا يَّقْتُلُوْنَ
laqad akhażnā mīṡāqa banī isrā'īla wa arsalnā ilaihim rusulā(n), kullamā jā'ahum rasūlum bimā lā tahwā anfusuhum, farīqan każżabū wa farīqay yaqtulūn(a).
Ысынлап та, Беҙ Исраил балаларынан килешеүҙе алдыҡ һәм улар янына пәйғәмбәрҙәр ебәрҙек. Әммә һәр илсе улар янына үҙҙәренең теләгенә ярашлы булмаған нәмә менән килгән, (шулай итеп) ҡайһы берҙәрен (илселәрҙе) алдағандар, икенселәрен үлтергәндәр.
لُعِنَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْۢ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ عَلٰى لِسَانِ دَاوٗدَ وَعِيْسَى ابْنِ مَرْيَمَ ۗذٰلِكَ بِمَا عَصَوْا وَّكَانُوْا يَعْتَدُوْنَ
lu‘inal-lażīna kafarū mim banī isrā'īla ‘alā lisāni dāwūda wa ‘īsabni maryam(a), żālika bimā ‘aṣaw wa kānū ya‘tadūn(a).
Исраил балаларынан кафырҙар Дауыттың һәм Мәрйәм улы Ғайсаның һүҙҙәре аша ҡәһәрләнде. Сөнки улар тыңлауһыҙ, һәр ваҡыт сиктән тыш сыға.
اِذْ قَالَ اللّٰهُ يٰعِيْسَى ابْنَ مَرْيَمَ اذْكُرْ نِعْمَتِيْ عَلَيْكَ وَعَلٰى وَالِدَتِكَ ۘاِذْ اَيَّدْتُّكَ بِرُوْحِ الْقُدُسِۗ تُكَلِّمُ النَّاسَ فِى الْمَهْدِ وَكَهْلًا ۚوَاِذْ عَلَّمْتُكَ الْكِتٰبَ وَالْحِكْمَةَ وَالتَّوْرٰىةَ وَالْاِنْجِيْلَ ۚوَاِذْ تَخْلُقُ مِنَ الطِّيْنِ كَهَيْـَٔةِ الطَّيْرِ بِاِذْنِيْ فَتَنْفُخُ فِيْهَا فَتَكُوْنُ طَيْرًاۢ بِاِذْنِيْ وَتُبْرِئُ الْاَكْمَهَ وَالْاَبْرَصَ بِاِذْنِيْ ۚوَاِذْ تُخْرِجُ الْمَوْتٰى بِاِذْنِيْ ۚوَاِذْ كَفَفْتُ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ عَنْكَ اِذْ جِئْتَهُمْ بِالْبَيِّنٰتِ فَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْهُمْ اِنْ هٰذَآ اِلَّا سِحْرٌ مُّبِيْنٌ
iż qālallāhu yā ‘īsabna maryamażkur ni‘matī ‘alaika wa ‘alā wālidatik(a), iż ayyattuka birūḥil-qudus(i), tukallimun-nāsa fil-mahdi wa kahlā(n), wa iż ‘allamtukal-kitāba wal-ḥikmata wat-taurāta wal-injīl(a), wa iż takhluqu minaṭ-ṭīni kahai'atiṭ-ṭairi bi'iżnī fa tanfukhu fīhā fa takūnu ṭairam bi'iżnī wa tubri'ul-akmaha wal-abraṣa bi'iżnī, wa iż tukhrijul-mautā bi'iżnī, wa iż kafaftu banī isrā'īla ‘anka iż ji'tahum bil-bayyināti fa qālal-lażīna kafarū minhum in hāżā illā siḥrum mubīn(un).
Һәм иҫкә төшөрөгөҙ, ҡасан Аллаһ әйтте: "Эй, Ғайса, Мәрйәм улы! Иҫегеҙгә төшөрөгөҙ, Минең рәхмәтемде һеҙгә һәм әсәйегеҙгә, ҡасан Мин һеҙҙе Изге Рух менән нығыттым. Һеҙ кешеләр менән һөйләшә ала, ҡасан һеҙ әле бишектә һәм һеҙ оло булғанда. Ҡош Минең рөхсәтем менән, һуңынан һин уға өрҙөң, һуңынан ул Минең рөхсәтем менән (ысын) ҡош булып китте. уларҙы асыҡ мәғлүмәт бирһәләр, улар араһындағы кафырҙар: «Был ысын тылсымдан башҡа нәмә түгел», — тинеләр.
وَاِذْ قَالَ مُوْسٰى لِقَوْمِهِ اذْكُرُوْا نِعْمَةَ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ اِذْ اَنْجٰىكُمْ مِّنْ اٰلِ فِرْعَوْنَ يَسُوْمُوْنَكُمْ سُوْۤءَ الْعَذَابِ وَيُذَبِّحُوْنَ اَبْنَاۤءَكُمْ وَيَسْتَحْيُوْنَ نِسَاۤءَكُمْ ۗوَفِيْ ذٰلِكُمْ بَلَاۤءٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ عَظِيْمٌ ࣖ
wa iż qāla mūsā liqaumihiżkurū ni‘matallāhi ‘alaikum iż anjākum min āli fir‘auna yasūmūnakum sū'al-‘ażābi wa yużabbiḥūna abnā'akum wa yastaḥyūna nisā'akum, wa fī żālikum balā'um mir rabbikum ‘aẓīm(un).
Һәм (хәтерләгеҙ) Муса үҙ халҡына: «Аллаһтың һеҙгә биргән ниғмәтен иҫкә төшөрөгөҙ, Ул һеҙҙе Фирғәүендең шәкерттәренән ҡотҡарҙы, улар һеҙҙе ауыр ғазаптарға дусар итте, улдарығыҙҙы һуйҙы, ҡыҙҙарығыҙҙы ҡотҡарҙы, сөнки был Раббығыҙ тарафынан ҙур һынау булды!»
وَاِذْ تَاَذَّنَ رَبُّكُمْ لَىِٕنْ شَكَرْتُمْ لَاَزِيْدَنَّكُمْ وَلَىِٕنْ كَفَرْتُمْ اِنَّ عَذَابِيْ لَشَدِيْدٌ
wa iż ta'ażżana rabbukum la'in syakartum la'azīdannakum wa la'in kafartum inna ‘ażābī lasyadīd(un).
Раббығыҙ: «Әгәр ҙә һеҙ шөкөр итһәгеҙ, Мин һеҙгә ниғмәттәрҙе арттырырмын, әгәр ҙә һеҙ Минең ниғмәттәремде инҡар итһәгеҙ, Минең язам бик ауыр булыр», — тип иғлан иткәнен (хәтерләгеҙ).
وَقَالَ مُوْسٰٓى اِنْ تَكْفُرُوْٓا اَنْتُمْ وَمَنْ فِى الْاَرْضِ جَمِيْعًا ۙفَاِنَّ اللّٰهَ لَغَنِيٌّ حَمِيْدٌ
wa qāla mūsā in takfurū antum wa man fil-arḍi jamī‘ā(n), fa innallāha laganiyyun ḥamīd(un).
Һәм Муса: «Әгәр һин дә, Ер йөҙөндәгеләрҙең барыһы ла (Аллаһтың ниғмәттәрен) ялғанға сығарһаң, ысынлап та, Аллаһ иң бай, иң маҡтаулы!»
اِذْهَبْ اِلٰى فِرْعَوْنَ اِنَّهٗ طَغٰى ࣖ
iżhab ilā fir‘auna innahū ṭagā.
Фирғәүенгә бар; ул ысынлап та һыҙыҡты үтте».
وَاجْعَلْ لِّيْ وَزِيْرًا مِّنْ اَهْلِيْ ۙ
waj‘al lī wazīram min ahlī.
һәм мине ғаиләмдең хеҙмәтсеһе ит,
اِذْهَبْ اَنْتَ وَاَخُوْكَ بِاٰيٰتِيْ وَلَا تَنِيَا فِيْ ذِكْرِيْۚ
iżhab anta wa akhūka bi'āyātī wa lā taniyā fī żikrī.
Һин дә, һеңлең дә Минең аяттарым менән барығыҙ, Минең зикеремдән ғәфләм ҡалмағыҙ.
اِذْهَبَآ اِلٰى فِرْعَوْنَ اِنَّهٗ طَغٰىۚ
iżhabā ilā fir‘auna innahū ṭagā.
Икегеҙ ҙә Фирғәүенгә барығыҙ, сөнки ул, ысынлап та, сиктәрҙе үтте;
فَقُوْلَا لَهٗ قَوْلًا لَّيِّنًا لَّعَلَّهٗ يَتَذَكَّرُ اَوْ يَخْشٰى
fa qūlā lahū qaulal layyinal la‘allahū yatażakkaru au yakhsyā.
шуға күрә уға (Фирғәүенгә) йомшаҡ һүҙҙәр менән һөйләшегеҙ, бәлки, ул аҡылына килер йәки ҡурҡып китер.
فَأْتِيٰهُ فَقُوْلَآ اِنَّا رَسُوْلَا رَبِّكَ فَاَرْسِلْ مَعَنَا بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ ەۙ وَلَا تُعَذِّبْهُمْۗ قَدْ جِئْنٰكَ بِاٰيَةٍ مِّنْ رَّبِّكَ ۗوَالسَّلٰمُ عَلٰى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدٰى
fa'tiyāhu fa qūlā innā rasūlā rabbika fa arsil ma‘anā banī isrā'īl(a), wa lā tu‘ażżibhum, qad ji'nāka bi'āyatim mir rabbik(a), was-salāmu ‘alā manittaba‘al-hudā.
Шуға күрә һеҙ икегеҙ ҙә уға (Фирғәүенгә) барып: «Ысынлап та, беҙ икебеҙ ҙә Раббығыҙҙың илселәре, шуға күрә Исраил балалары беҙҙең менән барһын һәм уларҙы язаламағыҙ.
وَلَقَدْ قَالَ لَهُمْ هٰرُوْنُ مِنْ قَبْلُ يٰقَوْمِ اِنَّمَا فُتِنْتُمْ بِهٖۚ وَاِنَّ رَبَّكُمُ الرَّحْمٰنُ فَاتَّبِعُوْنِيْ وَاَطِيْعُوْٓا اَمْرِيْ
wa laqad qāla lahum hārūnu min qablu yā qaumi innamā futintum bih(ī), wa inna rabbakumur-raḥmānu fattabi‘ūnī wa aṭī‘ū amrī.
Ысынлап та, быға тиклем Һарун уларға: «Эй, халҡым, һеҙгә тик һынау ғына бирелде (быҙау һыны менән), һәм, ысынлап та, Раббығыҙ иң мәрхәмәтле, шуға күрә миңә эйәрегеҙ һәм бойороҡтарымды үтәгеҙ», — тигән.
وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا نُوْحًا اِلٰى قَوْمِهٖ فَقَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗۗ اَفَلَا تَتَّقُوْنَ
wa laqad arsalnā nūḥan ilā qaumihī fa qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), afalā tattaqūn(a).
Һәм, ысынлап та, Беҙ Нухты үҙ халҡына ебәрҙек, шунан һуң ул: «Эй, халҡым, Аллаһҡа ғибәҙәт ҡылығыҙ, һеҙҙең өсөн Унан башҡа илаһ юҡ, ни өсөн һеҙ Унан ҡурҡмайһығыҙ?»
ثُمَّ اَرْسَلْنَا مُوْسٰى وَاَخَاهُ هٰرُوْنَ ەۙ بِاٰيٰتِنَا وَسُلْطٰنٍ مُّبِيْنٍۙ
Ṡumma arsalnā mūsā wa akhāhu hārūn(a), bi'āyātinā wa sulṭānim mubīn(in).
Һуңынан Беҙ Мусаны һәм уның ҡустыһы Һарунды аяттарыбыҙ һәм асыҡ дәлилдәребеҙ менән ебәрҙек.
وَاَخِيْ هٰرُوْنُ هُوَ اَفْصَحُ مِنِّيْ لِسَانًا فَاَرْسِلْهُ مَعِيَ رِدْءًا يُّصَدِّقُنِيْٓ ۖاِنِّيْٓ اَخَافُ اَنْ يُّكَذِّبُوْنِ
wa akhī hārūnu huwa afṣaḥu minnī lisānan fa'arsilhu ma‘iya rid'ay yuṣaddiqunī, innī akhāfu ay yukażżibūn(i).
Ә Һарун ағайым, ул миңә ҡарағанда телендә һүҙгә оҫтараҡ, шуға күрә уны минең (һүҙҙәремде) раҫлау өсөн ярҙамсы итеп минең менән ебәрҙе; ысынлап та, улар миңә алдашыр тип ҡурҡам».
قَالَ سَنَشُدُّ عَضُدَكَ بِاَخِيْكَ وَنَجْعَلُ لَكُمَا سُلْطٰنًا فَلَا يَصِلُوْنَ اِلَيْكُمَا ۛبِاٰيٰتِنَا ۛ اَنْتُمَا وَمَنِ اتَّبَعَكُمَا الْغٰلِبُوْنَ
qāla sanasyuddu ‘aḍudaka bi'akhīka wa naj‘alu lakumā sulṭānan falā yaṣilūna ilaikumā - bi'āyātinā - antumā wa manittaba‘akumal-gālibūn(a).
Ул (Аллаһ) әйтте: «Беҙ һеҙҙе ағайығыҙ менән нығытасаҡбыҙ, һеҙгә икегеҙгә лә ҙур көс бирәсәкбеҙ, шуға күрә улар һеҙгә барып етә алмаясаҡ;
وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا مُوْسٰى بِاٰيٰتِنَآ اِلٰى فِرْعَوْنَ وَمَلَا۟ىِٕهٖ فَقَالَ اِنِّيْ رَسُوْلُ رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ
wa laqad arsalnā mūsā bi'āyātinā ilā fir‘auna wa mala'ihī fa qāla innī rasūlu rabbil-‘ālamīn(a).
Һәм, ысынлап та, Беҙ Мусаны мөғжизәләребеҙ менән Фирғәүенгә һәм уның халҡының башлыҡтарына ебәрҙек. Шуға күрә ул (Муса): «Мин бөтә донъялар Раббының илсеһе», — тине.
وَقَالُوْا يٰٓاَيُّهَ السَّاحِرُ ادْعُ لَنَا رَبَّكَ بِمَا عَهِدَ عِنْدَكَۚ اِنَّنَا لَمُهْتَدُوْنَ
wa qālū yā ayyuhas-sāḥirud‘u lanā rabbaka bimā ‘ahida ‘indak(a), innanā lamuhtadūn(a).
Һәм улар: «Эй, тылсымсы, Раббыңа доға ҡыл, беҙҙе һиңә вәғәҙә иткәнсә азат ит, ысынлап та, беҙ (әгәр ҙә һинең доғаң ҡабул ителһә) тура юлға баҫҡандар буласаҡбыҙ», — тинеләр.