۞ سَيَقُوْلُ السُّفَهَاۤءُ مِنَ النَّاسِ مَا وَلّٰىهُمْ عَنْ قِبْلَتِهِمُ الَّتِيْ كَانُوْا عَلَيْهَا ۗ قُلْ لِّلّٰهِ الْمَشْرِقُ وَالْمَغْرِبُۗ يَهْدِيْ مَنْ يَّشَاۤءُ اِلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ
sayāqūlus-sufahā'u minan-nāsi mā wallāhum ‘an qiblatihimul-latī kānū ‘alaihā, qul lillāhil-masyriqu wal-magrib(u), yahdī may yasyā'u ilā ṣirāṭim mustaqīm(in).
ადამიანებში გაუგებრები იტყვიან: „რამ დააშორა ისინი (მუსლიმები) იმ ქიბლას, რომლისკენაც ისინი ადრე იყვნენ ორიენტირებულნი?“ უთხარი (მუჰამედს): „ალაჰს ეკუთვნის აღმოსავლეთი და დასავლეთი; ის სწორ გზაზე დააყენებს ვისაც ინებებს“.
وَكَذٰلِكَ جَعَلْنٰكُمْ اُمَّةً وَّسَطًا لِّتَكُوْنُوْا شُهَدَاۤءَ عَلَى النَّاسِ وَيَكُوْنَ الرَّسُوْلُ عَلَيْكُمْ شَهِيْدًا ۗ وَمَا جَعَلْنَا الْقِبْلَةَ الَّتِيْ كُنْتَ عَلَيْهَآ اِلَّا لِنَعْلَمَ مَنْ يَّتَّبِعُ الرَّسُوْلَ مِمَّنْ يَّنْقَلِبُ عَلٰى عَقِبَيْهِۗ وَاِنْ كَانَتْ لَكَبِيْرَةً اِلَّا عَلَى الَّذِيْنَ هَدَى اللّٰهُ ۗوَمَا كَانَ اللّٰهُ لِيُضِيْعَ اِيْمَانَكُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ بِالنَّاسِ لَرَءُوْفٌ رَّحِيْمٌ
wa każālika ja‘alnākum ummataw wasaṭal litakūnū syuhadā'a ‘alan-nāsi wa yakūnar-rasūlu ‘alaikum syahīdā(n), wa mā ja‘alnal-qiblatal-latī kunta ‘alaihā illā lina‘lama may yattabi‘ur-rasūla mimmay yanqalibu ‘alā ‘aqibaih(i), wa in kānat lakabīratan illā ‘alal-lażīna hadallāh(u), wa mā kānallāhu liyuḍī‘a īmānakum, innallāha bin-nāsi lara'ūfur raḥīm(un).
ასევე, ჩვენ თქვენ (მუსლიმებო) „შუამავლებად“ გაგვაქციეთ, რათა იყოთ ადამიანების (საქმეების) მოწმეები და რათა შუამავალი (მუჰამედი) იყოს თქვენი (საქმეების) მოწმე. ჩვენ ის არ გავხადეთ ქიბლა, რომელსაც თქვენ (ადრე) მიმართავდით, არამედ რათა გვესმოდეს, ვინ მიჰყვება შუამავალს და ვინ უკან ბრუნდება. მართლაც, (ქიბლას გადაადგილება) ძალიან რთულია, გარდა იმათი, ვისაც ალლაჰი მიუძღვის გზას. და ალლაჰი არ დაკარგავს თქვენს რწმენას. ჭეშმარიტად, ალლაჰი მოწყალეა, მოწყალეა ადამიანების მიმართ.
قَدْ نَرٰى تَقَلُّبَ وَجْهِكَ فِى السَّمَاۤءِۚ فَلَنُوَلِّيَنَّكَ قِبْلَةً تَرْضٰىهَا ۖ فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ ۗ وَحَيْثُ مَا كُنْتُمْ فَوَلُّوْا وُجُوْهَكُمْ شَطْرَهٗ ۗ وَاِنَّ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ لَيَعْلَمُوْنَ اَنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّهِمْ ۗ وَمَا اللّٰهُ بِغَافِلٍ عَمَّا يَعْمَلُوْنَ
qad narā taqallubaka wajhika fis-samā'(i), fa lanuwalliyannaka qiblatan tarḍāhā, fawalli wajhaka syaṭral-masjidil-ḥarām(i), wa ḥaiṡumā kuntum fawallū wujūhakum syaṭrah(ū), wa innal-lażīna ūtul-kitāba laya‘lamūna annahul-ḥaqqu mir rabbihim, wa mallāhu bigāfilin ‘ammā ya‘malūn(a).
ჩვენ ვხედავთ შენს სახეს (მუჰამედ) ცისკენ, ამიტომ ჩვენ მოგმართავთ იმ ქიბლასკენ, რომელიც შენ მოგწონს. ამიტომ მიაბრუნე შენი სახე დიდი მეჩეთისკენ და სადაც არ უნდა იყო, მიაბრუნე შენი სახე მისკენ. და ჭეშმარიტად, მათ, ვისაც წიგნი (თორა და სახარება) ებოძათ, იციან, რომ (ქიბლას გადაცემა) ჭეშმარიტებაა მათი უფლისგან. და ალაჰი არ არის უყურადღებო იმის მიმართ, რასაც ისინი აკეთებენ.
وَمِنْ حَيْثُ خَرَجْتَ فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ ۗ وَاِنَّهٗ لَلْحَقُّ مِنْ رَّبِّكَ ۗ وَمَا اللّٰهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُوْنَ
wa min ḥaiṡu kharajta fawalli wajhaka syaṭral-masjidil-ḥarām(i), wa innahū lal-ḥaqqu mir rabbik(a), wa mallāhu bigāfilin ‘ammā ta‘malūn(a).
და საიდანაც გამოხვალ (მუჰამედ), მიაბრუნე სახე შენი დიდი მეჩეთისკენ, ჭეშმარიტად, ეს შენი უფლის განჩინებაა. ალლაჰი არ არის უყურადღებო იმის მიმართ, რასაც აკეთებ.
وَمِنْ حَيْثُ خَرَجْتَ فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ ۗ وَحَيْثُ مَا كُنْتُمْ فَوَلُّوْا وُجُوْهَكُمْ شَطْرَهٗ ۙ لِئَلَّا يَكُوْنَ لِلنَّاسِ عَلَيْكُمْ حُجَّةٌ اِلَّا الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا مِنْهُمْ فَلَا تَخْشَوْهُمْ وَاخْشَوْنِيْ وَلِاُتِمَّ نِعْمَتِيْ عَلَيْكُمْ وَلَعَلَّكُمْ تَهْتَدُوْنَۙ
wa min ḥaiṡu kharajta fa walli wajhaka syaṭral-masjidil-ḥarām(i), wa ḥaiṡumā kuntum fawallū wujūhakum syaṭrah(ū), li'allā yakūna lin-nāsi ‘alaikum ḥujjatun illal-lażīna ẓalamū minhum, falā takhsyauhum wakhsyaunī, wa li'utimma ni‘matī ‘alaikum wa la‘allakum tahtadūn(a).
და საიდანაც გამოხვალ (მუჰამედ), მიაბრუნე სახე დიდი მეჩეთისკენ. და სადაც არ უნდა იყო, მიაბრუნე სახე მისკენ, რათა არ ჰქონდეთ ადამიანებს (შენს წინააღმდეგობის მიზეზი), გარდა მათგან უსამართლოებისა. ნუ გეშინია მათი, არამედ გეშინოდეს ჩემი, რათა შევავსო ჩემი წყალობა თქვენზე და რათა გზაზე იდგე.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تَقْرَبُوا الصَّلٰوةَ وَاَنْتُمْ سُكٰرٰى حَتّٰى تَعْلَمُوْا مَا تَقُوْلُوْنَ وَلَا جُنُبًا اِلَّا عَابِرِيْ سَبِيْلٍ حَتّٰى تَغْتَسِلُوْا ۗوَاِنْ كُنْتُمْ مَّرْضٰٓى اَوْ عَلٰى سَفَرٍ اَوْ جَاۤءَ اَحَدٌ مِّنْكُمْ مِّنَ الْغَاۤىِٕطِ اَوْ لٰمَسْتُمُ النِّسَاۤءَ فَلَمْ تَجِدُوْا مَاۤءً فَتَيَمَّمُوْا صَعِيْدًا طَيِّبًا فَامْسَحُوْا بِوُجُوْهِكُمْ وَاَيْدِيْكُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ كَانَ عَفُوًّا غَفُوْرًا
yā ayyuhal-lażīna āmanū lā taqrabuṣ-ṣalāta wa antum sukārā ḥattā ta‘lamū mā taqūlūna wa lā junuban illā ‘ābirī sabīlin ḥattā tagtasilū, wa in kuntum marḍā au ‘alā safarin au jā'a aḥadum minkum minal-gā'iṭi au lāmastumun-nisā'a falam tajidū mā'an fa tayammamū ṣa‘īdan ṭayyiban famsaḥū biwujūhikum wa aidīkum, innnallāha kāna ‘afuwwan gafūrā(n).
ო, მორწმუნეებო, ნუ მიუახლოვდებით ლოცვას ნასვამ მდგომარეობაში, სანამ არ გაიგებთ რას ამბობთ და ნუ მიუახლოვდებით მეჩეთს ჯუნუბის მდგომარეობაში, გარდა გზაზე გავლისა, სანამ არ დაიბანთ (ჯუნუბის დაბანა). თუ ავად ხართ, მგზავრობაში ხართ, დეფეკაციის შემდეგ ხართ, ან ქალს შეეხეთ და წყალი არ გაქვთ, მაშინ თაიამუმი სუფთა (სუფთა) მტვრით დაიბანეთ; სახე და ხელები მისით (მტვრით) გაიწმინდეთ. ჭეშმარიტად, ალლაჰი ყველაზე მიმტევებელია, ყველაზე მიმტევებელია.
فَاِذَا قَضَيْتُمُ الصَّلٰوةَ فَاذْكُرُوا اللّٰهَ قِيَامًا وَّقُعُوْدًا وَّعَلٰى جُنُوْبِكُمْ ۚ فَاِذَا اطْمَأْنَنْتُمْ فَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ ۚ اِنَّ الصَّلٰوةَ كَانَتْ عَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ كِتٰبًا مَّوْقُوْتًا
fa iżā qaḍaitumuṣ-ṣalāta fażkurullāha qiyāmaw wa qu‘ūdaw wa ‘alā junūbikum, fa iżaṭma'nantum fa aqīmuṣ-ṣalāh(ta), innaṣ-ṣalāta kānat ‘alal-mu'minīna kitābam mauqūtā(n).
გარდა ამისა, როდესაც ლოცვას დაასრულებთ, გაიხსენეთ ალლაჰი, როცა დგახართ, როცა ზიხართ და როცა წოლიხართ. შემდეგ, როცა თავს უსაფრთხოდ იგრძნობთ, მაშინ შეასრულეთ ლოცვა (ჩვეულებისამებრ). მართლაც, ლოცვა მორწმუნეებისთვის დროით განსაზღვრული ვალდებულებაა.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِذَا قُمْتُمْ اِلَى الصَّلٰوةِ فَاغْسِلُوْا وُجُوْهَكُمْ وَاَيْدِيَكُمْ اِلَى الْمَرَافِقِ وَامْسَحُوْا بِرُءُوْسِكُمْ وَاَرْجُلَكُمْ اِلَى الْكَعْبَيْنِۗ وَاِنْ كُنْتُمْ جُنُبًا فَاطَّهَّرُوْاۗ وَاِنْ كُنْتُمْ مَّرْضٰٓى اَوْ عَلٰى سَفَرٍ اَوْ جَاۤءَ اَحَدٌ مِّنْكُمْ مِّنَ الْغَاۤىِٕطِ اَوْ لٰمَسْتُمُ النِّسَاۤءَ فَلَمْ تَجِدُوْا مَاۤءً فَتَيَمَّمُوْا صَعِيْدًا طَيِّبًا فَامْسَحُوْا بِوُجُوْهِكُمْ وَاَيْدِيْكُمْ مِّنْهُ ۗمَا يُرِيْدُ اللّٰهُ لِيَجْعَلَ عَلَيْكُمْ مِّنْ حَرَجٍ وَّلٰكِنْ يُّرِيْدُ لِيُطَهِّرَكُمْ وَلِيُتِمَّ نِعْمَتَهٗ عَلَيْكُمْ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanū iżā qumtum ilaṣ-ṣalāti fagsilū wujūhakum wa aidiyakum ilal-marāfiqi wamsaḥū biru'ūsikum wa arjulakum ilal-ka‘bain(i), wa in kuntum junuban faṭṭahharū, wa in kuntum marḍā au ‘alā safarin au jā'a aḥadum minkum minal-gā'iṭi au lāmastumun-nisā'a falam tajidū mā'an fa tayammamū ṣa‘īdan ṭayyiban famsaḥū biwujūhikum wa aidīkum minh(u), mā yurīdullāhu liyaj‘ala ‘alaikum min ḥarajiw wa lākiy yurīdu liyuṭahhirakum wa liyutimma na‘matahū ‘alaikum la‘allakum tasykurūn(a).
ოჰ, მორწმუნეებო! როდესაც ლოცვის შესრულება გსურთ, დაიბანეთ სახე და ხელები იდაყვებამდე, დაიბანეთ თავი და (დაიბანეთ) ფეხები კოჭებამდე (ვუდჰუ). თუ ჯუნუბი ხართ, მაშინ დაიბანეთ. ხოლო თუ ავად ხართ ან გზაში ხართ, ან ტუალეტიდან ბრუნდებით, ან ქალს შეეხებით, თუ წყალს ვერ მიიღებთ, მაშინ აიღეთ ტაიამუმი სუფთა (სუფთა) მტვრით; გაიწმინდეთ სახე და ხელები მისით (მტვრით). ალაჰს არ სურს თქვენთვის სირთულეების შექმნა, არამედ სურს თქვენი განწმენდა და თქვენზე თავისი წყალობის შევსება, რათა მადლიერნი იყოთ.
۞ يٰبَنِيْٓ اٰدَمَ خُذُوْا زِيْنَتَكُمْ عِنْدَ كُلِّ مَسْجِدٍ وَّكُلُوْا وَاشْرَبُوْا وَلَا تُسْرِفُوْاۚ اِنَّهٗ لَا يُحِبُّ الْمُسْرِفِيْنَ ࣖ
yā banī ādama khużū zīnatakum ‘inda kulli masjidiw wa kulū wasyrabū wa lā tusrifū, innahū lā yuḥibbul-musrifīn(a).
ადამის შთამომავლებო, მეჩეთში შესვლისას ყოველთვის ჩაიცვით ლამაზი სამოსი, ჭამეთ და სვით, მაგრამ ნუ გადააჭარბებთ. ჭეშმარიტად, ალაჰს არ უყვარს გაზვიადებული ადამიანები.
وَمَآ اُمِرُوْٓا اِلَّا لِيَعْبُدُوا اللّٰهَ مُخْلِصِيْنَ لَهُ الدِّيْنَ ەۙ حُنَفَاۤءَ وَيُقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَيُؤْتُوا الزَّكٰوةَ وَذٰلِكَ دِيْنُ الْقَيِّمَةِۗ
wa mā umirū illā liya‘budullāha mukhliṣīna lahud-dīn(a), ḥunafā'a wa yuqīmuṣ-ṣalāta wa yu'tuz-zakāta wa żālika dīnul-qayyimah(ti).
მაშინ როცა მათ მხოლოდ რელიგიის გულისთვის ევალებოდათ ალაჰის გულწრფელად თაყვანისცემა და მისი მორჩილება, ასევე ლოცვის შესრულება და ზექატის გადახდა, და ეს არის ჭეშმარიტი რელიგია.