مَنْ كَفَرَ بِاللّٰهِ مِنْۢ بَعْدِ اِيْمَانِهٖٓ اِلَّا مَنْ اُكْرِهَ وَقَلْبُهٗ مُطْمَىِٕنٌّۢ بِالْاِيْمَانِ وَلٰكِنْ مَّنْ شَرَحَ بِالْكُفْرِ صَدْرًا فَعَلَيْهِمْ غَضَبٌ مِّنَ اللّٰهِ ۗوَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِيْمٌ
man kafara billāhi mim ba‘di īmānihī illā man ukriha wa qalbuhū muṭma'innum bil-īmāni wa lākim man syaraḥa bil-kufri ṣadran fa ‘alaihim gaḍabum minallāh(i), wa lahum ‘ażābun aẓīm(un).
ನಂಬಿಕೆ ಇಟ್ಟ ನಂತರ ಅಲ್ಲಾಹನಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆಯಿಲ್ಲದವನು (ಅವನು ಅಲ್ಲಾಹನ ಕೋಪಕ್ಕೆ ಗುರಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ), ಹೃದಯವು ನಂಬಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಶಾಂತವಾಗಿದ್ದರೂ ನಂಬಿಕೆಯಿಲ್ಲದವನಿಗೆ (ಅವನು ಪಾಪ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ) ಬದಲಾಗಿ, ನಂಬಿಕೆಯಿಲ್ಲದವನಿಗೆ ಅಲ್ಲಾಹನ ಕೋಪ ಬರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅವರು ದೊಡ್ಡ ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ.
وَاصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَدٰوةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيْدُوْنَ وَجْهَهٗ وَلَا تَعْدُ عَيْنٰكَ عَنْهُمْۚ تُرِيْدُ زِيْنَةَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۚ وَلَا تُطِعْ مَنْ اَغْفَلْنَا قَلْبَهٗ عَنْ ذِكْرِنَا وَاتَّبَعَ هَوٰىهُ وَكَانَ اَمْرُهٗ فُرُطًا
waṣbir nafsaka ma‘al-lażīna yad‘ūna rabbahum bil-gadāti wal-‘asyiyyi yurīdūna wajhahū wa lā ta‘du ‘aināka ‘anhum, turīdu zīnatal-ḥayātid-dun-yā, wa lā tuṭi‘ man agfalnā qalbahū ‘an żikrinā wattaba‘a hawāhu wa kāna amruhū furuṭā(n).
(ಮುಹಮ್ಮದ್) ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮತ್ತು ಸಂಜೆ ತಮ್ಮ ಭಗವಂತನನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವವರೊಂದಿಗೆ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದಿರಿ, ಅವನ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿ; ಮತ್ತು ಅವರಿಂದ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಬೇರೆಡೆಗೆ ತಿರುಗಿಸಬೇಡ (ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ಲೌಕಿಕ ಜೀವನದ ಆಭರಣಗಳನ್ನು ಆಶಿಸುತ್ತಾರೆ; ಮತ್ತು ನಾವು ಯಾರ ಹೃದಯಗಳನ್ನು ನಮ್ಮನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಲು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದ್ದೇವೋ ಮತ್ತು ಅವರ ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಅವರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳು ಎಲ್ಲೆ ಮೀರಿದ್ದವೋ ಅವರನ್ನು ಅನುಸರಿಸಬೇಡ.