وَمَا مِنْ دَاۤبَّةٍ فِى الْاَرْضِ وَلَا طٰۤىِٕرٍ يَّطِيْرُ بِجَنَاحَيْهِ اِلَّآ اُمَمٌ اَمْثَالُكُمْ ۗمَا فَرَّطْنَا فِى الْكِتٰبِ مِنْ شَيْءٍ ثُمَّ اِلٰى رَبِّهِمْ يُحْشَرُوْنَ
wa mā min dābbatin fil-arḍi wa lā ṭā'iriy yaṭīru bijanāḥaihi illā umamun amṡālukum, mā farraṭnā fil-kitābi min syai'in ṡumma ilā rabbihim yuḥsyarūn(a).
Ва ҳеҷ ҷунбандае дар рӯи замин нест ва ҳеҷ паррандае бо ду болаш парвоз намекунад, магар он ки ҳама мисли шумо мардуме ҳастанд. Мо дар ин китоб ҳеҷ чизеро фуруд наовардаем, сипас ҳама ба сӯи Худо ҷамъ оварда мешаванд.
وَوَرِثَ سُلَيْمٰنُ دَاوٗدَ وَقَالَ يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنَا مَنْطِقَ الطَّيْرِ وَاُوْتِيْنَا مِنْ كُلِّ شَيْءٍۗ اِنَّ هٰذَا لَهُوَ الْفَضْلُ الْمُبِيْنُ
wa wariṡa sulaimānu dāwūda wa qāla yā ayyuhan-nāsu ‘ullimnā manṭiqaṭ-ṭairi wa ūtīnā min kulli syai'(in), inna hāżā lahuwal-faḍlul-mubīn(u).
Ва Сулаймон мероси Довудро гирифт ва (Сулаймон) гуфт: «Эй мардум, ба мо забони паррандагон омӯхта шуд ва ба мо аз ҳар чиз дода шуд. Ба дурустӣ, ин ҳама атои воқеӣ аст».
حَتّٰىٓ اِذَآ اَتَوْا عَلٰى وَادِ النَّمْلِۙ قَالَتْ نَمْلَةٌ يّٰٓاَيُّهَا النَّمْلُ ادْخُلُوْا مَسٰكِنَكُمْۚ لَا يَحْطِمَنَّكُمْ سُلَيْمٰنُ وَجُنُوْدُهٗۙ وَهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ
Ḥattā iżā atau ‘alā wādin-naml(i), qālat namlatuy yā ayyuhan-namludkhulū masākinakum, lā yaḥṭimannakum sulaimānu wa junūduhū wa hum lā yasy‘urūn(a).
То он даме, ки ба водии мӯрчагон расиданд, мӯрчае гуфт: «Эй мӯрчагон, ба лонаҳои худ дароед, мабодо Сулаймон ва лашкараш шуморо дар ҳоле ки бехабаранд, поймол накунанд».
۞ وَلَقَدْ اٰتَيْنَا دَاوٗدَ مِنَّا فَضْلًاۗ يٰجِبَالُ اَوِّبِيْ مَعَهٗ وَالطَّيْرَ ۚوَاَلَنَّا لَهُ الْحَدِيْدَۙ
wa laqad ātainā dāwūda minnā faḍlā(n), yā jibālu awwibī ma‘ahū waṭ-ṭair(a), wa alannā lahul-ḥadīd(a).
Ва ба дурустӣ, Мо ба Довуд аз ҷониби Худ ато кардем. (Мо гуфтем: «Эй кӯҳҳо ва паррандагон, бо Довуд пайваста тасбеҳ гӯед» ва оҳанро барои ӯ нарм кардем.