وَمَا مِنْ دَاۤبَّةٍ فِى الْاَرْضِ وَلَا طٰۤىِٕرٍ يَّطِيْرُ بِجَنَاحَيْهِ اِلَّآ اُمَمٌ اَمْثَالُكُمْ ۗمَا فَرَّطْنَا فِى الْكِتٰبِ مِنْ شَيْءٍ ثُمَّ اِلٰى رَبِّهِمْ يُحْشَرُوْنَ
wa mā min dābbatin fil-arḍi wa lā ṭā'iriy yaṭīru bijanāḥaihi illā umamun amṡālukum, mā farraṭnā fil-kitābi min syai'in ṡumma ilā rabbihim yuḥsyarūn(a).
अर धरती माथै कोई भी जानवर या कोई भी पंछी कोनी है जको आपरा दो पंखां सूं उड़ै, पण वै सगळा थारै जिसा लोग है। किताब रै मांय कोई भी चीज कोनी छोड दी है, तो वे भगवान रै कनै भेळा हो जावैला।
وَوَرِثَ سُلَيْمٰنُ دَاوٗدَ وَقَالَ يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنَا مَنْطِقَ الطَّيْرِ وَاُوْتِيْنَا مِنْ كُلِّ شَيْءٍۗ اِنَّ هٰذَا لَهُوَ الْفَضْلُ الْمُبِيْنُ
wa wariṡa sulaimānu dāwūda wa qāla yā ayyuhan-nāsu ‘ullimnā manṭiqaṭ-ṭairi wa ūtīnā min kulli syai'(in), inna hāżā lahuwal-faḍlul-mubīn(u).
अर सुलेमान नै दाऊद विरासत में मिल्यो हो, अर बो (सुलेमान) बोल्यो, "ओ लोग! म्हानै चिड़ियां री भाषा सिखाई गई है अर म्हानै सगळो कीं दियो गयो है। साची में, (सब) यो साची में एक असली वरदान है।"
حَتّٰىٓ اِذَآ اَتَوْا عَلٰى وَادِ النَّمْلِۙ قَالَتْ نَمْلَةٌ يّٰٓاَيُّهَا النَّمْلُ ادْخُلُوْا مَسٰكِنَكُمْۚ لَا يَحْطِمَنَّكُمْ سُلَيْمٰنُ وَجُنُوْدُهٗۙ وَهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ
Ḥattā iżā atau ‘alā wādin-naml(i), qālat namlatuy yā ayyuhan-namludkhulū masākinakum, lā yaḥṭimannakum sulaimānu wa junūduhū wa hum lā yasy‘urūn(a).
जद तांई वे चींटियां री घाटी मांय नीं पूग्या, एक चींटी बोली, "ओ चींटियां! आपरै घोंसले मांय जावो, जिणसूं सुलेमान अर उणरी सेना थारै माथै पग नीं मारै, जद तांई कै वे चेतावनी नीं राखै।"
۞ وَلَقَدْ اٰتَيْنَا دَاوٗدَ مِنَّا فَضْلًاۗ يٰجِبَالُ اَوِّبِيْ مَعَهٗ وَالطَّيْرَ ۚوَاَلَنَّا لَهُ الْحَدِيْدَۙ
wa laqad ātainā dāwūda minnā faḍlā(n), yā jibālu awwibī ma‘ahū waṭ-ṭair(a), wa alannā lahul-ḥadīd(a).
अर साचाणी, म्हे दाऊद नै आपणी तरफ सूं एक वरदान दियो है। (म्हे कह्यो), "हे पहाड़ अर पंछी! दाऊद रै साथै बार-बार ऊंचो उठो," अर म्हे उणरै वास्तै लोह नै नरम कर दियो है,