وَمَا مِنْ دَاۤبَّةٍ فِى الْاَرْضِ وَلَا طٰۤىِٕرٍ يَّطِيْرُ بِجَنَاحَيْهِ اِلَّآ اُمَمٌ اَمْثَالُكُمْ ۗمَا فَرَّطْنَا فِى الْكِتٰبِ مِنْ شَيْءٍ ثُمَّ اِلٰى رَبِّهِمْ يُحْشَرُوْنَ
wa mā min dābbatin fil-arḍi wa lā ṭā'iriy yaṭīru bijanāḥaihi illā umamun amṡālukum, mā farraṭnā fil-kitābi min syai'in ṡumma ilā rabbihim yuḥsyarūn(a).
ते धरती उप्पर इक बी जानवर नेईं ऐ ते ना गै कोई चिड़िया जेड़ा अपने दो पंखें कन्नै उड़दा ऐ, पर एह् सारे तुंदे जनेह् लोक न (इत्थें बी)। कोई बी चीज़ नेईं ऐ जेह्ड़ी अस किताब च छड्डी दित्ती ऐ, तां परमात्मा दे कोल ओह इकट्ठा होई जांगन।
وَوَرِثَ سُلَيْمٰنُ دَاوٗدَ وَقَالَ يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنَا مَنْطِقَ الطَّيْرِ وَاُوْتِيْنَا مِنْ كُلِّ شَيْءٍۗ اِنَّ هٰذَا لَهُوَ الْفَضْلُ الْمُبِيْنُ
wa wariṡa sulaimānu dāwūda wa qāla yā ayyuhan-nāsu ‘ullimnā manṭiqaṭ-ṭairi wa ūtīnā min kulli syai'(in), inna hāżā lahuwal-faḍlul-mubīn(u).
ते सुलेमान गी दाऊद दा विरासत च मिली गेदा हा, ते उ'नें (सुलेमान) आखेआ, "हे लोक! असेंगी चिड़ियें दी भाशा सिखाया गेआ ऐ ते असेंगी सब किश दित्ता गेआ ऐ। सच्चें गै (सब) एह् सच्ची गै इक असली तोहफा ऐ।
حَتّٰىٓ اِذَآ اَتَوْا عَلٰى وَادِ النَّمْلِۙ قَالَتْ نَمْلَةٌ يّٰٓاَيُّهَا النَّمْلُ ادْخُلُوْا مَسٰكِنَكُمْۚ لَا يَحْطِمَنَّكُمْ سُلَيْمٰنُ وَجُنُوْدُهٗۙ وَهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ
Ḥattā iżā atau ‘alā wādin-naml(i), qālat namlatuy yā ayyuhan-namludkhulū masākinakum, lā yaḥṭimannakum sulaimānu wa junūduhū wa hum lā yasy‘urūn(a).
जदूं तकर ओह चींटियें दी घाटी च पुज्जे तां इक चींटियें ने आखेआ, "हे चींटियां! अपने घोंसले च दाखल होओ, तां जे सुलेमान ते उंदी फौज तुंदे उप्पर कदम नेईं रखदे, जदूं तकर ओह अनजान न।"
۞ وَلَقَدْ اٰتَيْنَا دَاوٗدَ مِنَّا فَضْلًاۗ يٰجِبَالُ اَوِّبِيْ مَعَهٗ وَالطَّيْرَ ۚوَاَلَنَّا لَهُ الْحَدِيْدَۙ
wa laqad ātainā dāwūda minnā faḍlā(n), yā jibālu awwibī ma‘ahū waṭ-ṭair(a), wa alannā lahul-ḥadīd(a).
ते सचमुच, असी दाऊद गी साढ़े कोला इक दान दित्ता ऐ। (असीं आखया) "हे पहाड़ ते चिड़ियां! दाऊद नाल बार-बार उंचाई करो," ते असीं उस वास्ते लोहा नरम कर दित्ता है,