وَمَا مِنْ دَاۤبَّةٍ فِى الْاَرْضِ وَلَا طٰۤىِٕرٍ يَّطِيْرُ بِجَنَاحَيْهِ اِلَّآ اُمَمٌ اَمْثَالُكُمْ ۗمَا فَرَّطْنَا فِى الْكِتٰبِ مِنْ شَيْءٍ ثُمَّ اِلٰى رَبِّهِمْ يُحْشَرُوْنَ
wa mā min dābbatin fil-arḍi wa lā ṭā'iriy yaṭīru bijanāḥaihi illā umamun amṡālukum, mā farraṭnā fil-kitābi min syai'in ṡumma ilā rabbihim yuḥsyarūn(a).
आ धरती पर एको जानवर नइखे आ ना कवनो चिरई जवन अपना दुनु पाँख से उड़त होखे बाकिर ऊ सब रउरा जइसन लोग (उहो) ह. कवनो बात नइखे जवन हमनी के किताब में छोड़ले बानी जा, तब भगवान के लगे उ लोग के एकट्ठा कईल जाई।
وَوَرِثَ سُلَيْمٰنُ دَاوٗدَ وَقَالَ يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنَا مَنْطِقَ الطَّيْرِ وَاُوْتِيْنَا مِنْ كُلِّ شَيْءٍۗ اِنَّ هٰذَا لَهُوَ الْفَضْلُ الْمُبِيْنُ
wa wariṡa sulaimānu dāwūda wa qāla yā ayyuhan-nāsu ‘ullimnā manṭiqaṭ-ṭairi wa ūtīnā min kulli syai'(in), inna hāżā lahuwal-faḍlul-mubīn(u).
आ सुलेमान के दाऊद के विरासत में मिलल रहे आ ऊ (सुलेमान) कहले, "हे लोग! हमनी के चिरई के भाषा सिखावल गइल बा आ हमनी के सब कुछ दिहल गइल बा. साँचहू (सब) ई सही मायने में एगो असली उपहार ह."
حَتّٰىٓ اِذَآ اَتَوْا عَلٰى وَادِ النَّمْلِۙ قَالَتْ نَمْلَةٌ يّٰٓاَيُّهَا النَّمْلُ ادْخُلُوْا مَسٰكِنَكُمْۚ لَا يَحْطِمَنَّكُمْ سُلَيْمٰنُ وَجُنُوْدُهٗۙ وَهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ
Ḥattā iżā atau ‘alā wādin-naml(i), qālat namlatuy yā ayyuhan-namludkhulū masākinakum, lā yaḥṭimannakum sulaimānu wa junūduhū wa hum lā yasy‘urūn(a).
जबले ऊ लोग चींटियन के घाटी में ना चहुँप गइल तबले एगो चींटी कहलसि, "हे चींटियन! तोहरा घोंसला में घुस जा, कहीं सुलैमान आ ओकर सेना तोहरा पर कदम ना रखे जबले ऊ लोग अनजान होखे."
۞ وَلَقَدْ اٰتَيْنَا دَاوٗدَ مِنَّا فَضْلًاۗ يٰجِبَالُ اَوِّبِيْ مَعَهٗ وَالطَّيْرَ ۚوَاَلَنَّا لَهُ الْحَدِيْدَۙ
wa laqad ātainā dāwūda minnā faḍlā(n), yā jibālu awwibī ma‘ahū waṭ-ṭair(a), wa alannā lahul-ḥadīd(a).
आ साँचहू हमनी के दाऊद के हमनी से एगो उपहार देले बानी जा। (हम कहनी) "हे पहाड़ आ चिरई! दाऊद के साथे बार-बार ऊँचाई करऽ," आ हम ओकरा खातिर लोहा नरम कर देले बानी,