يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِنَّمَا الْخَمْرُ وَالْمَيْسِرُ وَالْاَنْصَابُ وَالْاَزْلَامُ رِجْسٌ مِّنْ عَمَلِ الشَّيْطٰنِ فَاجْتَنِبُوْهُ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُوْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanū innamal-khamru wal-maisiru wal-anṣābu wal-azlāmu rijsum min ‘amalisy-syaiṭāni fajtanibūhu la‘allakum tufliḥūn(a).
Эй касоне, ки имон овардаед, нӯшидани машрубот, қиморбозӣ, қурбонӣ кардан ба бутҳо ва фолбинӣ бо тирҳо корҳои зишт ва қабеҳе аз корҳои шайтон аст. Пас, аз ин корҳо дурӣ ҷӯед, то хушбахт бошед.
وَلَا تَطْرُدِ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَدٰوةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيْدُوْنَ وَجْهَهٗ ۗمَا عَلَيْكَ مِنْ حِسَابِهِمْ مِّنْ شَيْءٍ وَّمَا مِنْ حِسَابِكَ عَلَيْهِمْ مِّنْ شَيْءٍ فَتَطْرُدَهُمْ فَتَكُوْنَ مِنَ الظّٰلِمِيْنَ
wa lā taṭrudil-lażīna yad‘ūna rabbahum bil-gadāti wal-‘asyiyyi yurīdūna wajhah(ū), mā ‘alaika min ḥisābihim min syai'iw wa mā min ḥisābika ‘alaihim min syai'in fa taṭrudahum fa takūna minaẓ-ẓālimīn(a).
Касонеро, ки Парвардигори худро субҳ ва шом мехонанд, аз худ дур макун, онҳо ба хушнудии Ӯ умед доранд. Ту барои аъмоли онҳо ҳеҷ масъулияте надорӣ ва онҳо барои аъмоли ту ҳеҷ масъулияте надоранд, бинобар ин ту (ҳақ дорӣ) онҳоро берун кунӣ, то аз ситамкорон шавӣ.
يَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْاَنْفَالِۗ قُلِ الْاَنْفَالُ لِلّٰهِ وَالرَّسُوْلِۚ فَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاَصْلِحُوْا ذَاتَ بَيْنِكُمْ ۖوَاَطِيْعُوا اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗٓ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ
yas'alūnaka ‘anil-anfāl(i), qulil-anfālu lillāhi war-rasūl(i), fattaqullāha wa aṣliḥū żāta bainikum, wa aṭī‘ullāha wa rasūlahū in kuntum mu'minīn(a).
Аз ту (эй Муҳаммад) дар бораи (тақсимоти) ғаниматҳои ҷангӣ мепурсанд. Бигӯ: «Ғаниматҳои ҷангӣ аз они Худо ва Паёмбар аст (мувофиқи муқаррароти Худо ва Паёмбараш). Пас, аз Худо битарсед ва бо ҳамсоягонатон робита барқарор кунед ва агар мӯъмин бошед, аз Худо ва Паёмбараш итоат кунед».
وَاصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَدٰوةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيْدُوْنَ وَجْهَهٗ وَلَا تَعْدُ عَيْنٰكَ عَنْهُمْۚ تُرِيْدُ زِيْنَةَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۚ وَلَا تُطِعْ مَنْ اَغْفَلْنَا قَلْبَهٗ عَنْ ذِكْرِنَا وَاتَّبَعَ هَوٰىهُ وَكَانَ اَمْرُهٗ فُرُطًا
waṣbir nafsaka ma‘al-lażīna yad‘ūna rabbahum bil-gadāti wal-‘asyiyyi yurīdūna wajhahū wa lā ta‘du ‘aināka ‘anhum, turīdu zīnatal-ḥayātid-dun-yā, wa lā tuṭi‘ man agfalnā qalbahū ‘an żikrinā wattaba‘a hawāhu wa kāna amruhū furuṭā(n).
Ва бо касоне, ки Парвардигорашонро субҳу шом мехонанд ва ба умеди хушнудии Ӯ ҳастанд, сабр кун; ва чашмонатро аз онҳо нагардон, зеро онҳо ба ҷавоҳироти дунё умед доранд; ва аз касоне, ки дилҳояшон аз ёд кардани мо бехабар мондааст, пайравӣ накун ва аз хоҳишҳои онҳо пайравӣ накун ва ҳолашон аз ҳад гузаштааст.
وَوَصَّيْنَا الْاِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِ حُسْنًا ۗوَاِنْ جَاهَدٰكَ لِتُشْرِكَ بِيْ مَا لَيْسَ لَكَ بِهٖ عِلْمٌ فَلَا تُطِعْهُمَا ۗاِلَيَّ مَرْجِعُكُمْ فَاُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ
wa waṣṣainal-insāna biwālidaihi ḥusnā(n), wa in jāhadāka litusyrika bī mā laisa laka bihī ‘ilmun falā tuṭi‘humā, ilayya marji‘ukum fa'unabbi'ukum bimā kuntum ta‘malūn(a).
Ва ба инсонҳо лозим гардонидем, ки ба падару модари худ некӣ кунанд. Ва агар туро маҷбур кунанд, ки Маро ба чизе шарик созӣ, ки ту ба он огоҳӣ надорӣ, пас аз онҳо итоат накун. Бозгашти шумо танҳо ба сӯи Ман аст ва Ман он чиро, ки кардаед, ба шумо хабар медиҳам.
وَوَصَّيْنَا الْاِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِۚ حَمَلَتْهُ اُمُّهٗ وَهْنًا عَلٰى وَهْنٍ وَّفِصَالُهٗ فِيْ عَامَيْنِ اَنِ اشْكُرْ لِيْ وَلِوَالِدَيْكَۗ اِلَيَّ الْمَصِيْرُ
wa waṣṣainal-insāna biwālidaih(i), ḥamalathu ummuhū wahnan ‘alā wahniw wa fiṣāluhū fī ‘āmaini anisykur lī wa liwālidaik(a), ilayyal-maṣīr(u).
Ва ба одамӣ амр кардем, ки ба падару модараш некӣ кунад. Модараш ӯро дар ҳолати заъфи бештар ҳомиладор карда буд ва дар дусолагӣ ӯро аз шир ҷудо карда буд. Ман ва падару модаратро шукр гӯй, ки бозгашти ту танҳо ба сӯи Ман аст.
وَاِنْ جَاهَدٰكَ عَلٰٓى اَنْ تُشْرِكَ بِيْ مَا لَيْسَ لَكَ بِهٖ عِلْمٌ فَلَا تُطِعْهُمَا وَصَاحِبْهُمَا فِى الدُّنْيَا مَعْرُوْفًا ۖوَّاتَّبِعْ سَبِيْلَ مَنْ اَنَابَ اِلَيَّۚ ثُمَّ اِلَيَّ مَرْجِعُكُمْ فَاُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ
wa in jāhadāka ‘alā an tusyrika bī mā laisa laka bihī ‘ilmun falā tuṭi‘humā wa ṣāḥibhumā fid-dun-yā ma‘rūfā(n), wattabi‘ sabīla man anāba ilayya(a), ṡumma ilayya marji‘ukum fa unabbi'ukum bimā kuntum ta‘malūn(a).
Ва агар ҳардуи онҳо туро водор кунанд, ки чизеро, ки ба он огоҳӣ надорӣ, бо Ман шарик созӣ, пас аз онҳо итоат накун ва дар дунё онҳоро шарики хуб қарор деҳ ва роҳи касонеро, ки ба сӯи Ман бозгашт мекунанд, пайравӣ кун. Сипас бозгашти ту ба сӯи Ман аст, он гоҳ Ман ба ту хабар медиҳам, ки чӣ кардаӣ.