۞ وَعِنْدَهٗ مَفَاتِحُ الْغَيْبِ لَا يَعْلَمُهَآ اِلَّا هُوَۗ وَيَعْلَمُ مَا فِى الْبَرِّ وَالْبَحْرِۗ وَمَا تَسْقُطُ مِنْ وَّرَقَةٍ اِلَّا يَعْلَمُهَا وَلَا حَبَّةٍ فِيْ ظُلُمٰتِ الْاَرْضِ وَلَا رَطْبٍ وَّلَا يَابِسٍ اِلَّا فِيْ كِتٰبٍ مُّبِيْنٍ
wa ‘indahū mafātiḥul-gaibi lā ya‘lamuhā illā huw(a), wa ya‘lamu mā fil-barri wal-baḥr(i), wa mā tasquṭu miw waraqatin illā ya‘lamuhā wa lā ḥabbatin fī ẓulumātil-arḍi wa lā raṭbiw wa lā yābisin illā fī kitābim mubīn(in).
ते सारे अनदेखां दी चाबी उदे कन्ने ऐ; उंदे सिवा कोई नेई जानदा। ओह् जानदा ऐ जे जमीनै उप्पर ते समुंदरे च केह् ऐ। इक बी पत्ता नेईं गिरदा जेह्दे बारे च उसी पता नेईं ऐ। धरती दे न्हेरे विच इक बी बीज नहीं है, ना ही कोई भीगी या सूखी चीज़ है, जो असली किताब (लौह महफूज़) विच नहीं लिखी गई है।
وَهُزِّيْٓ اِلَيْكِ بِجِذْعِ النَّخْلَةِ تُسٰقِطْ عَلَيْكِ رُطَبًا جَنِيًّا ۖ
wa huzzī ilaiki bijiz‘in-nakhlati tusāqiṭ ‘alaiki ruṭaban janiyyā(n).
औय ताड़ के ऩुखयाज के अॊतय को अऩनी की ओय हिला दें , लश तुभ ऩय ऩक्की खजूय ऩानी दे दे गा।
الَّذِيْ خَلَقَ سَبْعَ سَمٰوٰتٍ طِبَاقًاۗ مَا تَرٰى فِيْ خَلْقِ الرَّحْمٰنِ مِنْ تَفٰوُتٍۗ فَارْجِعِ الْبَصَرَۙ هَلْ تَرٰى مِنْ فُطُوْرٍ
allażī khalaqa sab‘a samāwātin ṭibāqā(n), mā tarā fī khalqir-raḥmāni min tafāwut(in), farji‘il-baṣara hal tarā min fuṭūr(in).
जिसने परतें-परतें सत्त स्वर्ग बनाया। परम दयालु परमात्मा दी सृष्टि च तुसें गी कोई असंतुलन नेईं दिक्खना पौग। तो फिर दे खो, तुहानूं कुझ ग़लत लग्गदा है?
ثُمَّ ارْجِعِ الْبَصَرَ كَرَّتَيْنِ يَنْقَلِبْ اِلَيْكَ الْبَصَرُ خَاسِئًا وَّهُوَ حَسِيْرٌ
Ṡummarji‘il-baṣara karrataini yanqalib ilaikal-baṣaru khāsi'aw wa huwa ḥasīr(un).
फिर (अपनी) नज़र गी इक बारी फी (ते) इक बारी फी दोहराओ, निश्चत तौर उप्पर तुंदी नज़र तुंदे कोल बिना कुसै खामी दे वापस आई जाग ते एह् (तुंदी नज़र) थकी दी हालत च।