وَهِيَ تَجْرِيْ بِهِمْ فِيْ مَوْجٍ كَالْجِبَالِۗ وَنَادٰى نُوْحُ ِۨابْنَهٗ وَكَانَ فِيْ مَعْزِلٍ يّٰبُنَيَّ ارْكَبْ مَّعَنَا وَلَا تَكُنْ مَّعَ الْكٰفِرِيْنَ
wa hiya tajrī bihim fī maujin kal-jibāl(i), wa nādā nūḥunibnahū wa kāna fī ma‘ziliy yā bunayyarkam ma‘anā wa lā takum ma‘al-kāfirīn(a).
Ва киштӣ онҳоро ба мавҷҳои мисли кӯҳҳо бурд. Ва Нӯҳ писарашро, вақте ки (кӯдак) дар ҷои дурдаст буд, нидо кард: «Эй писарам, бо мо ба киштӣ савор шав ва бо кофирон набош».
اَوْ كَظُلُمٰتٍ فِيْ بَحْرٍ لُّجِّيٍّ يَّغْشٰىهُ مَوْجٌ مِّنْ فَوْقِهٖ مَوْجٌ مِّنْ فَوْقِهٖ سَحَابٌۗ ظُلُمٰتٌۢ بَعْضُهَا فَوْقَ بَعْضٍۗ اِذَآ اَخْرَجَ يَدَهٗ لَمْ يَكَدْ يَرٰىهَاۗ وَمَنْ لَّمْ يَجْعَلِ اللّٰهُ لَهٗ نُوْرًا فَمَا لَهٗ مِنْ نُّوْرٍ ࣖ
au kaẓulumātin fī baḥril lujjiyyiy yagsyāhu maujum min fauqihī maujum min fauqihī saḥāb(un), ẓulumātum ba‘ḍuhā fauqa ba‘ḍ(in), iżā akhraja yadahū lam yakad yarāhā, wa mal lam yaj‘alillāhu lahū nūran famā lahū min nūr(in).
Ё (аҳволи кофирон) мисли торикии комил дар баҳри амиқ аст, ки мавҷ пас аз мавҷ онро фаро мегирад ва болои он (боз) абрҳои сиёҳ ҳастанд. Ин торикии қатра-қабат аст. Вақте ки дасташро берун меорад, онро қариб намебинад. Ҳар ки аз ҷониби Худо нуре (ҳидоят) дода нашавад, пас, ӯ заррае нуре надорад.
وَاِذَا غَشِيَهُمْ مَّوْجٌ كَالظُّلَلِ دَعَوُا اللّٰهَ مُخْلِصِيْنَ لَهُ الدِّيْنَ ەۚ فَلَمَّا نَجّٰىهُمْ اِلَى الْبَرِّ فَمِنْهُمْ مُّقْتَصِدٌۗ وَمَا يَجْحَدُ بِاٰيٰتِنَآ اِلَّا كُلُّ خَتَّارٍ كَفُوْرٍ
wa iżā gasyiyahum maujun kaẓ-ẓulali da‘awullāha mukhliṣīna lahud-dīn(a), falammā najjāhum ilal-barri faminhum muqtaṣid(un), wa mā yajḥadu bi'āyātinā illā kullu khattārin kafūr(in).
Ва чун мавҷҳое ба андозаи кӯҳҳо онҳоро ғелонда кунанд, Худоро бо самимият ва самимият ба Ӯ мехонанд. Аммо вақте ки Худо онҳоро аз расидан ба хушкӣ наҷот дод, баъзе аз онҳо роҳи ростро идома доданд. Онҳое, ки оёти Моро дурӯғ мешуморанд, танҳо хиёнаткорони носипос ҳастанд.