ثُمَّ قَسَتْ قُلُوْبُكُمْ مِّنْۢ بَعْدِ ذٰلِكَ فَهِيَ كَالْحِجَارَةِ اَوْ اَشَدُّ قَسْوَةً ۗ وَاِنَّ مِنَ الْحِجَارَةِ لَمَا يَتَفَجَّرُ مِنْهُ الْاَنْهٰرُ ۗ وَاِنَّ مِنْهَا لَمَا يَشَّقَّقُ فَيَخْرُجُ مِنْهُ الْمَاۤءُ ۗوَاِنَّ مِنْهَا لَمَا يَهْبِطُ مِنْ خَشْيَةِ اللّٰهِ ۗوَمَا اللّٰهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُوْنَ
Ṡumma qasat qulūbukum mim ba‘di żālika fahiya kal-ḥijārati au asyaddu qaswah(tan), wa inna minal-ḥijārati lamā yatafajjaru minhul-anhār(u), wa inna minhā lamā yasysyaqqaqu fayakhruju minhul-mā'(u), wa inna minhā lamā yahbiṭu min khasy-yatillāh(i), wa mallāhu bigāfilin ‘ammā ta‘malūn(a).
फेर इणरै बाद थारो दिल कठोर होग्यो, जिणसूं (थारो दिल) पत्थर री तरै और भी कठोर होग्यो। असल म्हं, आं पत्थरां सूं नदियां (पाणी) निकळणी चाइजै। अस्या भी है जका फूट जावै है अर बां मांय सूं झरना निकळै है। अर दूजा लोग भी है जका अल्लाह रै डर सूं नीचै सरक जावै है। अर अल्लाह थारै काम सूं अनजान कोनी है।
وَهُوَ الَّذِيْ يُرْسِلُ الرِّيٰحَ بُشْرًاۢ بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهٖۗ حَتّٰٓى اِذَآ اَقَلَّتْ سَحَابًا ثِقَالًا سُقْنٰهُ لِبَلَدٍ مَّيِّتٍ فَاَنْزَلْنَا بِهِ الْمَاۤءَ فَاَخْرَجْنَا بِهٖ مِنْ كُلِّ الثَّمَرٰتِۗ كَذٰلِكَ نُخْرِجُ الْمَوْتٰى لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُوْنَ
wa huwal-lażī yursilur-riyāḥa busyram baina yadai raḥmatih(ī), ḥattā iżā aqallat saḥāban ṡiqālan suqnāhu libaladim mayyitin fa anzalnā bihil-mā'a fa akhrajnā bihī min kulliṡ-ṡamarāt(i), każālika nukhrijul-mautā la‘allakum tażakkarūn(a).
वो ई है जको आपरी दया (बरसात) रै आगमन सूं पैली, एक आच्छी खबर रै वाहक रै रूप मांय हवा नै उड़ावै है, ताकि जद हवा बादळां नै ल्यावै, तो आपां बांनै किणी बंजर इलाकै मांय ले जावां, पछै आपां उण इलाकै मांय बरसात करां। फेर म्हे उण बरसात रै साथै कई तरह रा फल उगाया। इणी तरै सूं आपां मरेड़ा नै जीवता हां, उम्मीद है कै थै सबक सीख सकोला।
اِنَّمَا مَثَلُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا كَمَاۤءٍ اَنْزَلْنٰهُ مِنَ السَّمَاۤءِ فَاخْتَلَطَ بِهٖ نَبَاتُ الْاَرْضِ مِمَّا يَأْكُلُ النَّاسُ وَالْاَنْعَامُ ۗحَتّٰٓى اِذَآ اَخَذَتِ الْاَرْضُ زُخْرُفَهَا وَازَّيَّنَتْ وَظَنَّ اَهْلُهَآ اَنَّهُمْ قٰدِرُوْنَ عَلَيْهَآ اَتٰىهَآ اَمْرُنَا لَيْلًا اَوْ نَهَارًا فَجَعَلْنٰهَا حَصِيْدًا كَاَنْ لَّمْ تَغْنَ بِالْاَمْسِۗ كَذٰلِكَ نُفَصِّلُ الْاٰيٰتِ لِقَوْمٍ يَّتَفَكَّرُوْنَ
innamā maṡalul-ḥayātid-dun-yā kamā'in anzalnāhu minas-samā'i fakhtalaṭa bihī nabātul-arḍi mimmā ya'kulun-nāsu wal-an‘ām(u), ḥattā iżā akhażatil-arḍu zukhrufahā wazzayyanat wa ẓanna ahluhā annahum qādirūna ‘alaihā, atāhā amrunā lailan au nahāran fa ja‘alnāhā ḥaṣīdan ka'allam tagna bil-ams(i), każālika nufaṣṣilul-āyāti liqaumiy yatafakkarūn(a).
साचाणी, सांसारिक जीवन रो दृष्टान्त बिल्कुल उण पाणी (बरसात) री तरै है जिणनै आपां आकास सूं उतारता हां, फेर धरती रा पौधा भरपूर रूप सूं उगै है (उण पाणी रै कारण), जिण मांय सूं केई पौधा मिनख अर पशुधन खा जावै है। जद तांई धरती आपरी सुंदरता नै सिद्ध नीं कर लेवै अर नीं सज जावै, अर उणरा मालिक ओ नीं सोचै कै वै इण माथै निश्चित रूप सूं हावी हुवैला (फसल काटैला), म्हारी सजा रात नै या दिन मांय बां माथै आवैला, पछै आपां उणनै (पौधा नै) उण पौधा री तरै बणा देवां जिणनै हंसिया लगायो गयो हो, जाणै बो काल कदैई नीं उग्यो हो। इण भांत आपां सोचण आळा लोगां नै संकेतां (आपणी शक्ति) नै समझावां हां।
وَاَرْسَلْنَا الرِّيٰحَ لَوَاقِحَ فَاَنْزَلْنَا مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً فَاَسْقَيْنٰكُمُوْهُۚ وَمَآ اَنْتُمْ لَهٗ بِخٰزِنِيْنَ
wa arsalnar-riyāḥa lawāqiha fa anzalnā minas-samā'i mā'an fa asqainākumūh(u), wa mā antum lahū bikhāzinīn(a).
अर म्हे ब्याव रै वास्तै हवा भेजी अर आकास सूं बरसात करी, फेर म्हे थानै पाणी (पाणी) पीयो, अर थै नीं राख्या।
وَاَنْزَلْنَا مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءًۢ بِقَدَرٍ فَاَسْكَنّٰهُ فِى الْاَرْضِۖ وَاِنَّا عَلٰى ذَهَابٍۢ بِهٖ لَقٰدِرُوْنَ ۚ
wa anzalnā minas-samā'i mā'am biqadarin fa askannāhu fil-arḍ(i), wa innā ‘alā żahābim bihī laqādirūn(a).
अर आपां आकास सूं पाणी नै उचित मात्रा में उतार देवां, फेर आपां उणनै धरती माथै बसावां अर आपां निश्चित रूप सूं उणनै मिटा सकां।
اَخْرَجَ مِنْهَا مَاۤءَهَا وَمَرْعٰىهَاۖ
akhraja minhā mā'ahā wa mar‘āhā.
इणसूं वो पाणी रा झरना काढै है अर इणरा पौधां नै (उगावै है)।
وَالسَّمَاۤءِ ذَاتِ الرَّجْعِۙ
was-samā'i żātir-raj‘(i).
बरसात पैदा करण आळा आभै री कसम सूं,