ثُمَّ قَسَتْ قُلُوْبُكُمْ مِّنْۢ بَعْدِ ذٰلِكَ فَهِيَ كَالْحِجَارَةِ اَوْ اَشَدُّ قَسْوَةً ۗ وَاِنَّ مِنَ الْحِجَارَةِ لَمَا يَتَفَجَّرُ مِنْهُ الْاَنْهٰرُ ۗ وَاِنَّ مِنْهَا لَمَا يَشَّقَّقُ فَيَخْرُجُ مِنْهُ الْمَاۤءُ ۗوَاِنَّ مِنْهَا لَمَا يَهْبِطُ مِنْ خَشْيَةِ اللّٰهِ ۗوَمَا اللّٰهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُوْنَ
Ṡumma qasat qulūbukum mim ba‘di żālika fahiya kal-ḥijārati au asyaddu qaswah(tan), wa inna minal-ḥijārati lamā yatafajjaru minhul-anhār(u), wa inna minhā lamā yasysyaqqaqu fayakhruju minhul-mā'(u), wa inna minhā lamā yahbiṭu min khasy-yatillāh(i), wa mallāhu bigāfilin ‘ammā ta‘malūn(a).
ಆ ನಂತರ ನಿನ್ನ ಹೃದಯ ಕಠಿಣವಾಯಿತು, ಆದ್ದರಿಂದ (ನಿನ್ನ ಹೃದಯವು) ಕಲ್ಲಿನಂತೆ, ಇನ್ನೂ ಕಠಿಣವಾಯಿತು. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ, ಈ ಕಲ್ಲುಗಳಿಂದ ನದಿಗಳು (ನೀರು) ಹರಿಯುತ್ತಿರಬೇಕು. ಕೆಲವು ಕಲ್ಲುಗಳು ವಿಭಜನೆಯಾಗಿ ಅವುಗಳಿಂದ ಚಿಮ್ಮುತ್ತವೆ. ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಾಹನ ಭಯದಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಜಾರುವವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಮತ್ತು ನೀವು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲಾಹನು ಅಜ್ಞಾನಿಯಲ್ಲ.
وَهُوَ الَّذِيْ يُرْسِلُ الرِّيٰحَ بُشْرًاۢ بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهٖۗ حَتّٰٓى اِذَآ اَقَلَّتْ سَحَابًا ثِقَالًا سُقْنٰهُ لِبَلَدٍ مَّيِّتٍ فَاَنْزَلْنَا بِهِ الْمَاۤءَ فَاَخْرَجْنَا بِهٖ مِنْ كُلِّ الثَّمَرٰتِۗ كَذٰلِكَ نُخْرِجُ الْمَوْتٰى لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُوْنَ
wa huwal-lażī yursilur-riyāḥa busyram baina yadai raḥmatih(ī), ḥattā iżā aqallat saḥāban ṡiqālan suqnāhu libaladim mayyitin fa anzalnā bihil-mā'a fa akhrajnā bihī min kulliṡ-ṡamarāt(i), każālika nukhrijul-mautā la‘allakum tażakkarūn(a).
ಅವನೇ, ತನ್ನ ಕೃಪೆ (ಮಳೆ) ಬರುವ ಮೊದಲು ಶುಭವಾರ್ತೆಯ ಗಾಳಿಯನ್ನು ಊದುವವನು. ಆದ್ದರಿಂದ ಗಾಳಿ ಮೋಡಗಳನ್ನು ತಂದಾಗ, ನಾವು ಅವುಗಳನ್ನು ಬಂಜರು ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಓಡಿಸುತ್ತೇವೆ, ನಂತರ ಆ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಮಳೆಯನ್ನು ಸುರಿಸುತ್ತೇವೆ. ನಂತರ ಆ ಮಳೆಯೊಂದಿಗೆ ನಾವು ವಿವಿಧ ರೀತಿಯ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತೇವೆ. ಹೀಗೆಯೇ ನಾವು ಸತ್ತವರನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸುತ್ತೇವೆ, ನೀವು ಪಾಠ ಕಲಿಯುವಿರಿ ಎಂದು ಆಶಿಸುತ್ತೇವೆ.
اِنَّمَا مَثَلُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا كَمَاۤءٍ اَنْزَلْنٰهُ مِنَ السَّمَاۤءِ فَاخْتَلَطَ بِهٖ نَبَاتُ الْاَرْضِ مِمَّا يَأْكُلُ النَّاسُ وَالْاَنْعَامُ ۗحَتّٰٓى اِذَآ اَخَذَتِ الْاَرْضُ زُخْرُفَهَا وَازَّيَّنَتْ وَظَنَّ اَهْلُهَآ اَنَّهُمْ قٰدِرُوْنَ عَلَيْهَآ اَتٰىهَآ اَمْرُنَا لَيْلًا اَوْ نَهَارًا فَجَعَلْنٰهَا حَصِيْدًا كَاَنْ لَّمْ تَغْنَ بِالْاَمْسِۗ كَذٰلِكَ نُفَصِّلُ الْاٰيٰتِ لِقَوْمٍ يَّتَفَكَّرُوْنَ
innamā maṡalul-ḥayātid-dun-yā kamā'in anzalnāhu minas-samā'i fakhtalaṭa bihī nabātul-arḍi mimmā ya'kulun-nāsu wal-an‘ām(u), ḥattā iżā akhażatil-arḍu zukhrufahā wazzayyanat wa ẓanna ahluhā annahum qādirūna ‘alaihā, atāhā amrunā lailan au nahāran fa ja‘alnāhā ḥaṣīdan ka'allam tagna bil-ams(i), każālika nufaṣṣilul-āyāti liqaumiy yatafakkarūn(a).
ಈ ಲೋಕ ಜೀವನದ ಉದಾಹರಣೆಯು ನಾವು ಆಕಾಶದಿಂದ ಸುರಿಸಿದ ನೀರಿನ (ಮಳೆ) ಹಾಗೆ, ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಸಸ್ಯಗಳು ಹೇರಳವಾಗಿ ಬೆಳೆದು, ಅದರಲ್ಲಿ ಕೆಲವನ್ನು ಮನುಷ್ಯರು ಮತ್ತು ಪಶುಗಳು ತಿನ್ನುತ್ತವೆ. ಭೂಮಿಯು ತನ್ನ ಸೌಂದರ್ಯದಲ್ಲಿ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮತ್ತು ಸುಂದರವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಮತ್ತು ಅದರ ನಿವಾಸಿಗಳು ಅದನ್ನು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ತಾವು ಹೊಂದುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದಾಗ, ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷೆಯು ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಹಗಲಿನಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ನಾವು ಅದನ್ನು (ಸಸ್ಯವನ್ನು) ನಿನ್ನೆ ಬೆಳೆದಿಲ್ಲದ ಬೆಳೆಯಂತೆ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಹೀಗೆ ನಾವು (ನಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯ) ಚಿಹ್ನೆಗಳನ್ನು ಚಿಂತನೆ ಮಾಡುವ ಜನರಿಗೆ ವಿವರಿಸುತ್ತೇವೆ.
وَاَرْسَلْنَا الرِّيٰحَ لَوَاقِحَ فَاَنْزَلْنَا مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً فَاَسْقَيْنٰكُمُوْهُۚ وَمَآ اَنْتُمْ لَهٗ بِخٰزِنِيْنَ
wa arsalnar-riyāḥa lawāqiha fa anzalnā minas-samā'i mā'an fa asqainākumūh(u), wa mā antum lahū bikhāzinīn(a).
ಮತ್ತು ನಾವು ಗಾಳಿಗಳನ್ನು ಸಂತಾನೋತ್ಪತ್ತಿಗಾಗಿ ಕಳುಹಿಸುತ್ತೇವೆ ಮತ್ತು ಆಕಾಶದಿಂದ ಮಳೆಯನ್ನು ಸುರಿಸುತ್ತೇವೆ, ನಂತರ ಅದರೊಂದಿಗೆ ನಿಮಗೆ ನೀರನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇವೆ ಮತ್ತು ನೀವು ಅದನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುವವರಲ್ಲ.
وَاَنْزَلْنَا مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءًۢ بِقَدَرٍ فَاَسْكَنّٰهُ فِى الْاَرْضِۖ وَاِنَّا عَلٰى ذَهَابٍۢ بِهٖ لَقٰدِرُوْنَ ۚ
wa anzalnā minas-samā'i mā'am biqadarin fa askannāhu fil-arḍ(i), wa innā ‘alā żahābim bihī laqādirūn(a).
ಮತ್ತು ನಾವು ಆಕಾಶದಿಂದ ನೀರನ್ನು ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಸುರಿಸಿದೆವು ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ನೆಲೆಗೊಳಿಸಿದೆವು ಮತ್ತು ನಾವು ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಲು ಸಮರ್ಥರಾಗಿದ್ದೇವೆ.
اَخْرَجَ مِنْهَا مَاۤءَهَا وَمَرْعٰىهَاۖ
akhraja minhā mā'ahā wa mar‘āhā.
ಅದರಿಂದ ಅವನು ನೀರಿನ ಬುಗ್ಗೆಗಳನ್ನು ಹೊರಸೂಸುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಸಸ್ಯಗಳನ್ನು (ಬೆಳೆಸುತ್ತಾನೆ).
وَالسَّمَاۤءِ ذَاتِ الرَّجْعِۙ
was-samā'i żātir-raj‘(i).
ಮಳೆ ಬರುವ ಆಕಾಶದ ಮೇಲೆ ಆಣೆ,