وَلَا تَطْرُدِ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَدٰوةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيْدُوْنَ وَجْهَهٗ ۗمَا عَلَيْكَ مِنْ حِسَابِهِمْ مِّنْ شَيْءٍ وَّمَا مِنْ حِسَابِكَ عَلَيْهِمْ مِّنْ شَيْءٍ فَتَطْرُدَهُمْ فَتَكُوْنَ مِنَ الظّٰلِمِيْنَ
wa lā taṭrudil-lażīna yad‘ūna rabbahum bil-gadāti wal-‘asyiyyi yurīdūna wajhah(ū), mā ‘alaika min ḥisābihim min syai'iw wa mā min ḥisābika ‘alaihim min syai'in fa taṭrudahum fa takūna minaẓ-ẓālimīn(a).
प्रातः सायं च स्वेश्वरं आह्वयन्ति तान् मा निष्कासयन्तु, ते तस्य प्रीतिम् आशां कुर्वन्ति। त्वं तेषां कर्मणां किञ्चित् उत्तरदायित्वं न वहसि ते च तव कर्मणां किञ्चित् उत्तरदायित्वं न वहन्ति, अत एव भवन्तः तान् निष्कासयितुं (अधिकारः) सन्ति, येन त्वं दुष्कृतेषु अन्यतमः असि।
وَاصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَدٰوةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيْدُوْنَ وَجْهَهٗ وَلَا تَعْدُ عَيْنٰكَ عَنْهُمْۚ تُرِيْدُ زِيْنَةَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۚ وَلَا تُطِعْ مَنْ اَغْفَلْنَا قَلْبَهٗ عَنْ ذِكْرِنَا وَاتَّبَعَ هَوٰىهُ وَكَانَ اَمْرُهٗ فُرُطًا
waṣbir nafsaka ma‘al-lażīna yad‘ūna rabbahum bil-gadāti wal-‘asyiyyi yurīdūna wajhahū wa lā ta‘du ‘aināka ‘anhum, turīdu zīnatal-ḥayātid-dun-yā, wa lā tuṭi‘ man agfalnā qalbahū ‘an żikrinā wattaba‘a hawāhu wa kāna amruhū furuṭā(n).
धैर्यं च धारय, त्वं (मुहम्मद) ये स्वप्रभुं प्रातः सायं च आह्वयन्ति, तस्य प्रसन्नतायाः आशां कुर्वन्ति; न च तेभ्यः नेत्राणि निवर्तयन्तु (यतोहि) ते लौकिकजीवनस्य रत्नानाम् आशां कुर्वन्ति; न च येषां हृदयं वयं स्मर्तुं उपेक्षितवन्तः, तेषां कामान् अनुसृत्य येषां परिस्थितयः रेखां लङ्घितवन्तः।