مَا كَانَ لِلنَّبِيِّ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنْ يَّسْتَغْفِرُوْا لِلْمُشْرِكِيْنَ وَلَوْ كَانُوْٓا اُولِيْ قُرْبٰى مِنْۢ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمْ اَنَّهُمْ اَصْحٰبُ الْجَحِيْمِ
mā kāna lin-nabiyyi wal-lażīna āmanū ay yastagfirū lil-musyrikīna wa lau kānū ulī qurbā mim ba‘di mā tabayyana lahum annahum aṣḥābul-jaḥīm(i).
Acïï path bï Raan cï lɔc ku dɔc ku kɔc cï gam thiëëc në päl awuɔ̈c (tënë Allah) tënë kɔc cï Nhialic gam, agut cï na cɔk ya kɔc ruääi (ke), ke cï rot nyuɔɔth tënë keek lɔn ye kɔc cï Nhialic gam kɔc rɛ̈ɛ̈r në mac yic.
وَمَا كَانَ اسْتِغْفَارُ اِبْرٰهِيْمَ لِاَبِيْهِ اِلَّا عَنْ مَّوْعِدَةٍ وَّعَدَهَآ اِيَّاهُۚ فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهٗٓ اَنَّهٗ عَدُوٌّ لِّلّٰهِ تَبَرَّاَ مِنْهُۗ اِنَّ اِبْرٰهِيْمَ لَاَوَّاهٌ حَلِيْمٌ
wa mā kānastigfāru ibrāhīma li'abīhi illā ‘am mau‘idatiw wa‘adahā iyyāh(u), falammā tabayyana lahū annahū ‘aduwwul lillāhi tabarra'a minh(u), inna ibrāhīma la'awwāhun ḥalīm(un).
Ku kë cï Ibrahim thiëëc bï päl awuɔ̈c (tënë Allah) tënë wun, acie kë dɛ̈t ë rin cï yen thɔn tënë wun. Ku nawën cï Abraɣam ŋic lɔn ye wun raan atɛ̈ɛ̈r Nhialic, ke Abraɣam acï puɔ̈k kek ye. Ee yic, Ibrahim ee ye raan ë puɔ̈u miɛt apɛi ku nɔŋ piɔ̈u path .
اِنَّكَ لَا تَهْدِيْ مَنْ اَحْبَبْتَ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ يَهْدِيْ مَنْ يَّشَاۤءُ ۚوَهُوَ اَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِيْنَ
innaka lā tahdī man aḥbabta wa lākinnallāha yahdī may yasyā'(u), wa huwa a‘lamu bil-muhtadīn(a).
Ee yic, yïn (Muhammad) acïï lëu ba kɔc nhiar keek ya gël, ku Allah ee kɔc wïc keek ya gël, ku yen aŋic kɔc wïc bïk gël yök.