يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تَسْـَٔلُوْا عَنْ اَشْيَاۤءَ اِنْ تُبْدَ لَكُمْ تَسُؤْكُمْ ۚوَاِنْ تَسْـَٔلُوْا عَنْهَا حِيْنَ يُنَزَّلُ الْقُرْاٰنُ تُبْدَ لَكُمْ ۗعَفَا اللّٰهُ عَنْهَا ۗوَاللّٰهُ غَفُوْرٌ حَلِيْمٌ
yā ayyuhal-lażīna āmanū lā tas'alū ‘an asy-yā'a in tubda lakum tasu'kum, wa in tas'alū ‘anhā ḥīna yunazzalul-qur'ānu tubda lakum, afallāhu ‘anhā, wallāhu gafūrun ḥalīm(un).
Эй касоне, ки имон овардаед, аз (Пайғамбари худ) чизҳое напурсед, ки агар ба шумо баён карда шаванд, шуморо нороҳат мекунанд. Агар ҳангоми нозил шудани Қуръон аз ӯ бипурсед, (бешубҳа) ба шумо баён карда мешавад. Худо (шумо)-ро дар ин бора афв кардааст. Ва Худо бахшанда ва меҳрубон аст.
قَدْ سَاَلَهَا قَوْمٌ مِّنْ قَبْلِكُمْ ثُمَّ اَصْبَحُوْا بِهَا كٰفِرِيْنَ
qad sa'alahā qaumum min qablikum ṡumma aṣbaḥū bihā kāfirīn(a).
Ба дурустӣ, пеш аз шумо гурӯҳе буданд, ки аз паёмбарашон чунин чизҳоро мепурсиданд, сипас кофир шуданд.
يَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ السَّاعَةِ اَيَّانَ مُرْسٰىهَاۗ قُلْ اِنَّمَا عِلْمُهَا عِنْدَ رَبِّيْۚ لَا يُجَلِّيْهَا لِوَقْتِهَآ اِلَّا هُوَۘ ثَقُلَتْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ لَا تَأْتِيْكُمْ اِلَّا بَغْتَةً ۗيَسْـَٔلُوْنَكَ كَاَنَّكَ حَفِيٌّ عَنْهَاۗ قُلْ اِنَّمَا عِلْمُهَا عِنْدَ اللّٰهِ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُوْنَ
yas'alūnaka ‘anis-sā‘ati ayyāna mursāhā, qul innamā ‘ilmuhā ‘inda rabbī, lā yujallīhā liwaqtihā illā huw(a), ṡaqulat fis-samāwāti wal-arḍ(i), lā ta'tīkum illā bagtah(tan), yas'alūnaka ka'annaka ḥafiyyun ‘anhā, qul innamā ‘ilmuhā ‘indallāhi wa lākinna akṡaran nāsi lā ya‘lamūn(a).
Аз ту (эй Муҳаммад) дар бораи қиёмат мепурсанд: «Кай фаро мерасад?» Бигӯ: «Ба дурустӣ, илми қиёмат назди Парвардигори ман аст ва вақти фаро расидани онро ҷуз Ӯ касе (касе) шарҳ дода наметавонад. (Қиёмат) хеле шадид аст (фитнае, ки барои махлуқот аст), ки дар осмонҳо ва замин ногаҳон ба ту намеояд». Онҳо аз ту мепурсанд, ки гӯё ту медонӣ. Бигӯ (эй Муҳаммад): «Ба дурустӣ, илми (рӯзи қиёмат) назди Аллоҳ аст, вале аксари мардум намедонанд».
وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هٰذَا الْوَعْدُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ
wa yaqūlūna matā hāżal-wa‘du in kuntum ṣādiqīn(a).
Ва гуфтанд: «Агар рост мегӯед, ваъда (ваъда) кай фаро мерасад?»
وَاعْلَمُوْٓا اَنَّ فِيْكُمْ رَسُوْلَ اللّٰهِ ۗ لَوْ يُطِيْعُكُمْ فِيْ كَثِيْرٍ مِّنَ الْاَمْرِ لَعَنِتُّمْ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ حَبَّبَ اِلَيْكُمُ الْاِيْمَانَ وَزَيَّنَهٗ فِيْ قُلُوْبِكُمْ وَكَرَّهَ اِلَيْكُمُ الْكُفْرَ وَالْفُسُوْقَ وَالْعِصْيَانَ ۗ اُولٰۤىِٕكَ هُمُ الرّٰشِدُوْنَۙ
wa‘lamū anna fīkum rasūlallāh(i), lau yuṭī‘ukum fī kaṡīrim minal-amri la‘anittum wa lākinnallāha ḥabbaba ilaikumul-īmāna wa zayyanahū fī qulūbikum wa karraha ilaikumul-kufra wal-fusūqa wal-‘iṣyān(a), ulā'ika humur-rāsyidūn(a).
Ва бидонед, ки дар миёни шумо Паёмбари Худост. Агар ӯ дар бисёр корҳо аз шумо итоат мекард, шумо дар мушкилот мебудед. Аммо Худо ба шумо имонро дӯст дошта ва онро дар дилҳоятон зебо гардонидааст ва шуморо аз куфр, бадӣ ва нофармонӣ нафрат кардааст. Инҳо касоне ҳастанд, ки роҳи ростро пайгирӣ мекунанд.
يَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ السَّاعَةِ اَيَّانَ مُرْسٰىهَاۗ
yas'alūnaka ‘anis-sā‘ati ayyāna mursāhā.
(Эй Муҳаммад), кофирон аз ту дар бораи қиёмат мепурсанд, ки кай он барпо мешавад?