۞ يَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْخَمْرِ وَالْمَيْسِرِۗ قُلْ فِيْهِمَآ اِثْمٌ كَبِيْرٌ وَّمَنَافِعُ لِلنَّاسِۖ وَاِثْمُهُمَآ اَكْبَرُ مِنْ نَّفْعِهِمَاۗ وَيَسْـَٔلُوْنَكَ مَاذَا يُنْفِقُوْنَ ەۗ قُلِ الْعَفْوَۗ كَذٰلِكَ يُبَيِّنُ اللّٰهُ لَكُمُ الْاٰيٰتِ لَعَلَّكُمْ تَتَفَكَّرُوْنَۙ
yas'alūnaka ‘anil-khamri wal-maisir(i), qul fīhimā iṡmun kabīrw wa manāfi‘u lin nās(i), wa iṡmuhumā akbaru min naf‘ihimā, wa yas'alūnaka māżā yunfiqūn(a), qulil-‘afw(a), każālika yubayyinullāhu lakumul-āyāti la‘allakum tatafakkarūn(a).
Дæу (Мæхæмæты) бафарстой нозт æмæ хъазты тыххæй. Зæгъ: «Дыууæйы дæр ис стыр тæригъæд æмæ адæймагæн цавæрдæр пайда. Фæлæ тæригъæд пайдайæ стырдæр у». Æмæ дæ фæрсынц, цы хъуамæ хардз кæной, уымæй. Зæгъ, «Цы хъæуы, уымæй фылдæр». Афтæмæй дын Аллах йæ стихтæ æмбарын кæны, цæмæй хъуыды кæнай,
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تَقْرَبُوا الصَّلٰوةَ وَاَنْتُمْ سُكٰرٰى حَتّٰى تَعْلَمُوْا مَا تَقُوْلُوْنَ وَلَا جُنُبًا اِلَّا عَابِرِيْ سَبِيْلٍ حَتّٰى تَغْتَسِلُوْا ۗوَاِنْ كُنْتُمْ مَّرْضٰٓى اَوْ عَلٰى سَفَرٍ اَوْ جَاۤءَ اَحَدٌ مِّنْكُمْ مِّنَ الْغَاۤىِٕطِ اَوْ لٰمَسْتُمُ النِّسَاۤءَ فَلَمْ تَجِدُوْا مَاۤءً فَتَيَمَّمُوْا صَعِيْدًا طَيِّبًا فَامْسَحُوْا بِوُجُوْهِكُمْ وَاَيْدِيْكُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ كَانَ عَفُوًّا غَفُوْرًا
yā ayyuhal-lażīna āmanū lā taqrabuṣ-ṣalāta wa antum sukārā ḥattā ta‘lamū mā taqūlūna wa lā junuban illā ‘ābirī sabīlin ḥattā tagtasilū, wa in kuntum marḍā au ‘alā safarin au jā'a aḥadum minkum minal-gā'iṭi au lāmastumun-nisā'a falam tajidū mā'an fa tayammamū ṣa‘īdan ṭayyiban famsaḥū biwujūhikum wa aidīkum, innnallāha kāna ‘afuwwan gafūrā(n).
Уырнæг адæм! Нозтджын куы уай, уæд куывдмæ ма баввахс у, цалынмæ цы дзурыс, уый нæ бамбарай, уæдмæ, æмæ ма (мæзджыдмæ куы æрбацæуай, уæд) æнæуаг уавæры, æрмæст фæндагыл ахизгæйæ дарддæр, цалынмæ дæхи нæ най кодтай, уæдмæ. Кæд рынчын дæ, кæнæ балцы дæ, кæнæ æхсæны фæстæ, кæнæ сылгоймагмæ бавнæлдтай, æмæ дæм дон нæй, уæд æххæст кæн тайаммум хорз (сыгъдæг) рыгæй; дæ цæсгом æмæ дæ къухтæ дзы ныссæрф (рыг). Æцæгæйдæр, Аллах у æппæты хатыргæнæг, æппæты хатыргæнæг.