قَالَ قَدْ وَقَعَ عَلَيْكُمْ مِّنْ رَّبِّكُمْ رِجْسٌ وَّغَضَبٌۗ اَتُجَادِلُوْنَنِيْ فِيْٓ اَسْمَاۤءٍ سَمَّيْتُمُوْهَآ اَنْتُمْ وَاٰبَاۤؤُكُمْ مَّا نَزَّلَ اللّٰهُ بِهَا مِنْ سُلْطٰنٍۗ فَانْتَظِرُوْٓا اِنِّيْ مَعَكُمْ مِّنَ الْمُنْتَظِرِيْنَ
qāla qad waqa‘a ‘alaikum mir rabbikum rijsuw wa gaḍab(un), atujādilūnanī fī asmā'in sammaitumūhā antum wa ābā'ukum mā nazzalallāhu bihā min sulṭān(in), fantaẓirū innī ma‘akum minal-muntaẓirīn(a).
គាត់ (ហ៊ូដ) បានឆ្លើយថាៈ «ពិតណាស់ ការស្អប់ខ្ពើម និងកំហឹងពីអល់ឡោះនឹងធ្លាក់មកលើអ្នក។ តើពួកអ្នកចង់ឈ្លោះជាមួយខ្ញុំអំពីឈ្មោះ (រូបព្រះ) ដែលអ្នក និងដូនតារបស់ពួកអ្នកបានបង្កើតដោយខ្លួនឯងដែរឬទេ ទោះបីជាអល់ឡោះមិនបានបង្ហើបព័ត៌មានសម្រាប់រឿងនោះក៏ដោយ? បើដូច្នោះមែន ចូររង់ចាំ! ពិតណាស់ ខ្ញុំក៏នៅជាមួយអ្នកក្នុងចំណោមអ្នកដែលកំពុងរង់ចាំដែរ»។
وَلَمَّا رَجَعَ مُوْسٰٓى اِلٰى قَوْمِهٖ غَضْبَانَ اَسِفًاۙ قَالَ بِئْسَمَا خَلَفْتُمُوْنِيْ مِنْۢ بَعْدِيْۚ اَعَجِلْتُمْ اَمْرَ رَبِّكُمْۚ وَاَلْقَى الْاَلْوَاحَ وَاَخَذَ بِرَأْسِ اَخِيْهِ يَجُرُّهٗٓ اِلَيْهِ ۗقَالَ ابْنَ اُمَّ اِنَّ الْقَوْمَ اسْتَضْعَفُوْنِيْ وَكَادُوْا يَقْتُلُوْنَنِيْۖ فَلَا تُشْمِتْ بِيَ الْاَعْدَاۤءَ وَلَا تَجْعَلْنِيْ مَعَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ
wa lammā raja‘a mūsā ilā qaumihī gaḍbāna asifā(n), qāla bi'samā khalaftumūnī mim ba‘dī, a‘ajiltum amra rabbikum, wa alqal-alwāḥa wa akhaża bira'si akhīhi yajurruhū ilaih(i), qālabna umma innal-qaumastaḍ‘afūnī wa kādū yaqtulūnanī, falā tusymit biyal-a‘dā'a wa lā taj‘alnī ma‘al-qaumiẓ-ẓālimīn(a).
ហើយនៅពេលដែលមូសាបានវិលត្រឡប់ទៅរកក្រុមរបស់គាត់វិញ គាត់មានការខឹងសម្បារ និងសោកសៅ ហើយបាននិយាយថាៈ តើអ្នកបានធ្វើអំពើអាក្រក់អ្វីខ្លះ ខណៈពេលដែលខ្ញុំមិននៅ? តើអ្នកចង់ប្រឆាំងនឹងការសន្យារបស់ម្ចាស់របស់អ្នកមែនទេ? មូសាបានបោះបន្ទះថ្ម (តូរ៉ា) ចុះ ហើយចាប់ក្បាលប្អូនប្រុសរបស់គាត់ (ហារូន) ខណៈពេលដែលទាញវាមករកគាត់។ (ហារូន) បាននិយាយថាៈ ឱកូនប្រុសរបស់ម្តាយខ្ញុំ! មនុស្សទាំងនេះចាត់ទុកខ្ញុំថាទន់ខ្សោយ ហើយពួកគេស្ទើរតែសម្លាប់ខ្ញុំ ដូច្នេះកុំធ្វើឱ្យសត្រូវរបស់អ្នករីករាយនឹងសំណាងអាក្រក់របស់ខ្ញុំ ហើយកុំធ្វើឱ្យខ្ញុំក្លាយជាមនុស្សអយុត្តិធម៌។
وَلَمَّا سَكَتَ عَنْ مُّوْسَى الْغَضَبُ اَخَذَ الْاَلْوَاحَۖ وَفِيْ نُسْخَتِهَا هُدًى وَّرَحْمَةٌ لِّلَّذِيْنَ هُمْ لِرَبِّهِمْ يَرْهَبُوْنَ
wa lammā sakata ‘am mūsal-gaḍabu akhażal-alwāḥ(a), wa fī nuskhatihā hudaw wa raḥmatul lil-lażīna hum lirabbihim yarhabūn(a).
ហើយបន្ទាប់ពីកំហឹងរបស់មូសាបានស្ងប់ទៅ គាត់បានយកបន្ទះថ្ម (តូរ៉ា) មកវិញ។ នៅក្នុងសំណេររបស់គាត់ មានការចង្អុលបង្ហាញ និងសេចក្តីមេត្តាករុណាចំពោះអ្នកដែលកោតខ្លាចព្រះអម្ចាស់របស់ពួកគេ។
فَرَجَعَ مُوْسٰٓى اِلٰى قَوْمِهٖ غَضْبَانَ اَسِفًا ەۚ قَالَ يٰقَوْمِ اَلَمْ يَعِدْكُمْ رَبُّكُمْ وَعْدًا حَسَنًا ەۗ اَفَطَالَ عَلَيْكُمُ الْعَهْدُ اَمْ اَرَدْتُّمْ اَنْ يَّحِلَّ عَلَيْكُمْ غَضَبٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ فَاَخْلَفْتُمْ مَّوْعِدِيْ
fa raja‘a mūsā ilā qaumihī gaḍbāna asifā(n), qāla yā qaumi alam ya‘idkum rabbukum wa‘dan ḥasanā(n), afaṭāla ‘alaikumul-‘ahdu am arattum ay yaḥilla ‘alaikum gaḍabum mir rabbikum fa akhlaftum mau‘idī.
បន្ទាប់មក មូសាបានត្រឡប់ទៅរកក្រុមរបស់គាត់វិញដោយកំហឹង និងសោកសៅ។ គាត់ (មូសា) បាននិយាយថា ឱក្រុមរបស់ខ្ញុំ! តើម្ចាស់របស់ពួកអ្នកមិនបានសន្យានឹងពួកអ្នកនូវការសន្យាដ៏ល្អមួយទេឬ? តើរយៈពេលនៃកិច្ចសន្យាវែងពេកសម្រាប់ពួកអ្នក ឬមួយក៏ពួកអ្នកចង់ឱ្យសេចក្ដីក្រោធរបស់អល់ឡោះធ្លាក់មកលើពួកអ្នក ហេតុអ្វីបានជាពួកអ្នកបំពានកិច្ចសន្យារបស់ពួកអ្នកជាមួយខ្ញុំ?
وَذَا النُّوْنِ اِذْ ذَّهَبَ مُغَاضِبًا فَظَنَّ اَنْ لَّنْ نَّقْدِرَ عَلَيْهِ فَنَادٰى فِى الظُّلُمٰتِ اَنْ لَّآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنْتَ سُبْحٰنَكَ اِنِّيْ كُنْتُ مِنَ الظّٰلِمِيْنَ ۚ
wa żan-nūni iż żahaba mugāḍiban fa ẓanna allan naqdira ‘alaihi fa nādā fiẓ-ẓulumāti allā ilāha illā anta subḥānaka innī kuntu minaẓ-ẓālimīn(a).
ហើយ (ចូរចងចាំរឿងរ៉ាវរបស់) ហ្សុននុន (យ៉ូណាស) នៅពេលដែលគាត់បានចេញទៅក្នុងស្ថានភាពខឹងសម្បារ ពេលនោះគាត់គិតថាយើងនឹងមិនធ្វើឱ្យរឿងពិបាកសម្រាប់គាត់ទេ ដូច្នេះគាត់បានអធិស្ឋានក្នុងស្ថានភាពដ៏ខ្មៅងងឹតមួយថា "គ្មានព្រះណាក្រៅពីអ្នកទេ សូមសិរីល្អដល់អ្នកផង។ ពិតណាស់ ខ្ញុំជាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកប្រព្រឹត្តខុស"។