وَلِلّٰهِ يَسْجُدُ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ طَوْعًا وَّكَرْهًا وَّظِلٰلُهُمْ بِالْغُدُوِّ وَالْاٰصَالِ ۩

wa lillāhi yasjudu man fis-samāwāti wal-arḍi ṭau‘aw wa karhaw wa ẓilāluhum bil-guduwwi wal-āṣāl(i).

Күктәрҙәме, Ерҙәме, үҙ теләге менәнме, мәжбүри рәүештәме (һәм шулай уҡ) иртән һәм кисен Аллаһҡа сәждә ҡыла.

وَلِلّٰهِ يَسْجُدُ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِ مِنْ دَاۤبَّةٍ وَّالْمَلٰۤىِٕكَةُ وَهُمْ لَا يَسْتَكْبِرُوْنَ

wa lillāhi yasjudu mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍi min dābbatiw wal-malā'ikatu wa hum yastakbirūn(a).

Күктәрҙә һәм Ерҙә булған бөтә нәмә Аллаһҡа ғына сәждә ҡыла, йәғни бөтә хәрәкәт итеүсе (йәнле) йән эйәләре һәм (шулай уҡ) фәрештәләр, һәм улар (фәрештәләр) маҡтанмай.

قُلْ اٰمِنُوْا بِهٖٓ اَوْ لَا تُؤْمِنُوْاۗ اِنَّ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهٖٓ اِذَا يُتْلٰى عَلَيْهِمْ يَخِرُّوْنَ لِلْاَذْقَانِ سُجَّدًاۙ

qul āminū bihī au lā tu'minū, innal-lażīna ūtul-‘ilma min qablihī iżā yutlā ‘alaihim yakhirrūna lil-ażqāni sujjadā(n).

Әйт (Мөхәммәткә): «Уға (Ҡөрьәнгә) ышанығыҙ йәки ышанмағыҙ (Аллаһ өсөн дә шулай уҡ): «Ысынлап та, үҙҙәренә алдан белем бирелгәндәр, үҙҙәренә (Ҡөрьән) уҡылғанда, улар йөҙҙәрен түбән төшөрәләр, сәждә ҡылдылар», — тип әйтегеҙ.

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيْهِمْ مِّنَ النَّبِيّٖنَ مِنْ ذُرِّيَّةِ اٰدَمَ وَمِمَّنْ حَمَلْنَا مَعَ نُوْحٍۖ وَّمِنْ ذُرِّيَّةِ اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْرَاۤءِيْلَ ۖوَمِمَّنْ هَدَيْنَا وَاجْتَبَيْنَاۗ اِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيٰتُ الرَّحْمٰنِ خَرُّوْا سُجَّدًا وَّبُكِيًّا ۩

ulā'ikal-lażīna an‘amallāhu ‘alaihim minan-nabiyyīna min żurriyyati ādama wa mimman ḥamalnā ma‘a nūḥ(in), wa min żurriyyati ibrāhīma wa isrā'īl(a), wa mimman hadainā wajtabainā, iżā tutlā ‘alaihim āyātur-raḥmāni kharrū sujjadaw wa bukiyyā(n).

Бына улар Аллаһтың ниғмәттәрен биргән кешеләр, йәғни Әҙәм нәҫеленән пәйғәмбәрҙәрҙән, Нух менән бергә (кәмәлә) килтергән пәйғәмбәрҙәрҙән, Ибраһим һәм Исраил (Яҡуп) тоҡомдарынан һәм Беҙ тура юлға күндергән һәм һайлаған кешеләрҙән. Уларға Мәрхәмәтле Аллаһтың аяттары уҡылғанда, улар баш эйеп илай.

اَلَمْ تَرَ اَنَّ اللّٰهَ يَسْجُدُ لَهٗ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَمَنْ فِى الْاَرْضِ وَالشَّمْسُ وَالْقَمَرُ وَالنُّجُوْمُ وَالْجِبَالُ وَالشَّجَرُ وَالدَّوَاۤبُّ وَكَثِيْرٌ مِّنَ النَّاسِۗ وَكَثِيْرٌ حَقَّ عَلَيْهِ الْعَذَابُۗ وَمَنْ يُّهِنِ اللّٰهُ فَمَا لَهٗ مِنْ مُّكْرِمٍۗ اِنَّ اللّٰهَ يَفْعَلُ مَا يَشَاۤءُ ۩ۗ

alam tara annallāha yasjudu lahū man fis-samāwāti wa man fil-arḍi wasy-syamsu wal-qamaru wan-nujūmu wal-jibālu wasy-syajaru wad-dawābbu wa kaṡīrum minan-nās(i), wa kaṡīrun ḥaqqa ‘alaihil-‘ażāb(u), wa may yuhinillāhu famā lahū mim mukrim(in), innallāha yaf‘alu mā yasyā'(u).

Күктәрҙә һәм ерҙә булғандарҙың, шулай уҡ ҡояштың, айҙың, йондоҙҙарҙың, тауҙарҙың, ағастарҙың, һөйрәлеүсе хайуандарҙың һәм күп кешеләрҙең Аллаһҡа баш эйеүен белмәйһеңме ни? Әммә күптәр (кешеләр) язаға лайыҡ. Кемде Аллаһ хурлаһа, уны бер кем дә данламаҫ. Ысынлап та, Аллаһ нимә теләй, шуны эшләй.

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوا ارْكَعُوْا وَاسْجُدُوْا وَاعْبُدُوْا رَبَّكُمْ وَافْعَلُوا الْخَيْرَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُوْنَ ۚ۩

yā ayyuhal-lażīna āmanurka‘ū wasjudū wa‘budū rabbakum waf‘alul-khaira la‘allakum tufliḥūn(a).

Эй һеҙ, иман килтергән кешеләр! Раббыңа баш эй, сәждә ҡыл һәм ғибәҙәт ҡыл; һәм изгелек эшлә, бәхетле булһын өсөн.

وَاِذَا قِيْلَ لَهُمُ اسْجُدُوْا لِلرَّحْمٰنِ قَالُوْا وَمَا الرَّحْمٰنُ اَنَسْجُدُ لِمَا تَأْمُرُنَا وَزَادَهُمْ نُفُوْرًا ۩ ࣖ

wa iżā qīla lahumusjudū lir-raḥmāni qālū wa mar-raḥmānu anasjudu limā ta'murunā wa zādahum nufūrā(n).

Һәм уларға: «Рәхимлегә сәждә ҡыл», - тиһәләр, улар: «Рәхимле кем ул? Һин (Мөхәммәт) беҙгә (Мөхәммәт) беҙгә (Уға сәждә ҡылырға) ҡушҡан Аллаһҡа баш эйергә тейешбеҙме?» Һәм улар артабан да артабан йүгерә (хәҡиҡәттән).

اِنَّمَا يُؤْمِنُ بِاٰيٰتِنَا الَّذِيْنَ اِذَا ذُكِّرُوْا بِهَا خَرُّوْا سُجَّدًا وَّسَبَّحُوْا بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَهُمْ لَا يَسْتَكْبِرُوْنَ ۩

innamā yu'minu bi'āyātinal-lażīna iżā żukkirū bihā kharrū sujjadaw wa sabbaḥū biḥamdi rabbihim wa hum lā yastakbirūn(a).

Беҙҙең аяттарыбыҙға иман килтергәндәр – улар (Беҙҙең аяттарыбыҙ) иҫкә төшөрөлгәндә, сәждәгә китеп, үҙҙәрен тәсбихләп, Раббыһын маҡтап, маҡтанмағандар ғына.

قَالَ لَقَدْ ظَلَمَكَ بِسُؤَالِ نَعْجَتِكَ اِلٰى نِعَاجِهٖۗ وَاِنَّ كَثِيْرًا مِّنَ الْخُلَطَاۤءِ لَيَبْغِيْ بَعْضُهُمْ عَلٰى بَعْضٍ اِلَّا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ وَقَلِيْلٌ مَّا هُمْۗ وَظَنَّ دَاوٗدُ اَنَّمَا فَتَنّٰهُ فَاسْتَغْفَرَ رَبَّهٗ وَخَرَّ رَاكِعًا وَّاَنَابَ ۩

qāla laqad ẓalamaka bisu'āli na‘jatika ilā ni‘ājih(ī), wa inna kaṡīram minal-khulaṭā'i layabgī ba‘ḍuhum ‘alā ba‘ḍin illal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti wa qalīlum mā hum, wa ẓanna dāwūdu annamā fatannāhu fastagfara rabbahū wa kharra rāki‘aw wa anāb(a).

Ул (Дауыт): «Ысынлап та, ул һиңә золом ҡылды, һинең кәзәһеңде үҙенекенә өҫтәүҙе һораны. Дауыт Беҙҙең уны һынауыбыҙға шикләнде; Шулай итеп, ул Раббыһынан ғәфү үтенде, һуңынан йығылып тәүбә итте.

وَمِنْ اٰيٰتِهِ الَّيْلُ وَالنَّهَارُ وَالشَّمْسُ وَالْقَمَرُۗ لَا تَسْجُدُوْا لِلشَّمْسِ وَلَا لِلْقَمَرِ وَاسْجُدُوْا لِلّٰهِ الَّذِيْ خَلَقَهُنَّ اِنْ كُنْتُمْ اِيَّاهُ تَعْبُدُوْنَ

wa min āyātihil-lailu wan-nahāru wasy-syamsu wal-qamar(u), lā tasjudū lisy-syamsi wa lā lil-qamari wasjudū lillāhil-lażī khalaqahunna in kuntum iyyāhu ta‘budūn(a).

Һәм Уның бөйөклөгөнөң ҡайһы бер билдәләре – төн, көн, ҡояш һәм ай. Ҡояшҡа баш эймәгеҙ, айға ла түгел, ә уларҙы барлыҡҡа килтергән Аллаһҡа баш эйегеҙ, әгәр ҙә һеҙ Уға ғына ғибәҙәт ҡылһағыҙ.

فَاسْجُدُوْا لِلّٰهِ وَاعْبُدُوْا ࣖ ۩

fasjudū lillāhi wa‘budū.

Шулай булғас, Аллаһҡа баш эйегеҙ һәм (Уға) ғибәҙәт ҡылығыҙ.

وَاِذَا قُرِئَ عَلَيْهِمُ الْقُرْاٰنُ لَا يَسْجُدُوْنَ ۗ ۩

wa iżā quri'a ‘alaihimul-qur'ānu lā yasjudūn(a).

Уларға Ҡөрьән уҡығанда, улар сәждә ҡылмай;

كَلَّاۗ لَا تُطِعْهُ وَاسْجُدْ وَاقْتَرِبْ ۩ ࣖ

kallā, lā tuṭi‘hu wasjud waqtarib.

Аллаһ Тәғәлә иң ғәҙел хөкөм түгелме?