وَاِذَا لَقُوا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا قَالُوْٓا اٰمَنَّا ۚ وَاِذَا خَلَوْا اِلٰى شَيٰطِيْنِهِمْ ۙ قَالُوْٓا اِنَّا مَعَكُمْ ۙاِنَّمَا نَحْنُ مُسْتَهْزِءُوْنَ
wa iżā laqul-lażīna āmanū qālū āmannā, wa iżā khalau ilā syayāṭīnihim qālū innā ma‘akum, innamā naḥnu mustahzi'ūn(a).
आनी जेन्ना तांकां विस्वास दवरपी लोक मेळटात तेन्ना ते म्हणटात, "आमी विस्वास दवरतात." पूण जेन्ना ते आपल्या सैताना कडेन (फुडाऱ्यां कडेन) परतले तेन्ना तांणी म्हणलें, "खरें म्हणल्यार आमी तुमचे वांगडा आसात, आमी फकत मजा करतात."
اَللّٰهُ يَسْتَهْزِئُ بِهِمْ وَيَمُدُّهُمْ فِيْ طُغْيَانِهِمْ يَعْمَهُوْنَ
allāhu yastahzi'u bihim wa yamudduhum fī ṭugyānihim ya‘mahūn(a).
अल्ला तांची फकाणां करतलो आनी तांकां चुकींत वचूंक दितलो.
وَاِذْ قَالَ مُوْسٰى لِقَوْمِهٖٓ اِنَّ اللّٰهَ يَأْمُرُكُمْ اَنْ تَذْبَحُوْا بَقَرَةً ۗ قَالُوْٓا اَتَتَّخِذُنَا هُزُوًا ۗ قَالَ اَعُوْذُ بِاللّٰهِ اَنْ اَكُوْنَ مِنَ الْجٰهِلِيْنَ
wa iż qāla mūsā liqaumihī innallāha ya'murukum an tażbaḥū baqarah(tan), qālū atattakhiżunā huzuwā(n), qāla a‘ūżu billāhi an akūna minal-jāhilīn(a).
आनी (उगडास) जेन्ना मुसान आपल्या लोकांक म्हणलें, "अल्ला तुमकां एक गाय मारपाची आज्ञा दिता." तांणी विचारलें, “तुमी आमची फकाणां करपाचे?” ताणें (मोयजेसान) जाप दिली, "हांव अज्ञानां मदीं जावचो न्हय म्हणून अल्लाचो आलाशिरो घेता."
اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ نَصِيْبٌ مِّمَّا كَسَبُوْا ۗ وَاللّٰهُ سَرِيْعُ الْحِسَابِ
ulā'ika lahum naṣībum mimmā kasabū, wallāhu sarī‘ul-ḥisāb(i).
तांणी मेळयल्ल्या गजालींचो वाटो तांकां मेळटलो आनी अल्ला हिशोबांत बेगीन आसा.
وَقَدْ نَزَّلَ عَلَيْكُمْ فِى الْكِتٰبِ اَنْ اِذَا سَمِعْتُمْ اٰيٰتِ اللّٰهِ يُكْفَرُ بِهَا وَيُسْتَهْزَاُ بِهَا فَلَا تَقْعُدُوْا مَعَهُمْ حَتّٰى يَخُوْضُوْا فِيْ حَدِيْثٍ غَيْرِهٖٓ ۖ اِنَّكُمْ اِذًا مِّثْلُهُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ جَامِعُ الْمُنٰفِقِيْنَ وَالْكٰفِرِيْنَ فِيْ جَهَنَّمَ جَمِيْعًاۙ
wa qad nazzala ‘alaikum fil-kitābi an iżā sami‘tum āyātillāhi yukfaru bihā wa yustahza'u bihā falā taq‘udū ma‘ahum ḥattā yakhūḍū fī ḥadīṡin gairih(ī), innakum iżam miṡlahum, innallāha jāmi‘ul-munāfiqīna wal-kāfirīna fī jahannama jamī‘ā(n).
आनी खरेंच, अल्लान तुमचे खातीर पुस्तकांत (अल कुराण) धाडल्यात की जर तुमी अल्लाच्यो आयत नाकारतात आनी तांकां फकाणां करतात (काफिरांनी) आयकतात जाल्यार, मागीर तांचे वांगडा बसूं नाकात, ते दुसऱ्या संवादांत प्रवेश करचे पयलीं. कारण (तुमी तांचे वांगडा बसत रावल्यार), अर्थांत तुमी तांचे सारकेच आसतले. खरेंच अल्ला सगळ्या पाखंडी आनी काफिरांक नरकांत एकठांय करतलो,
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تَتَّخِذُوا الَّذِيْنَ اتَّخَذُوْا دِيْنَكُمْ هُزُوًا وَّلَعِبًا مِّنَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ مِنْ قَبْلِكُمْ وَالْكُفَّارَ اَوْلِيَاۤءَۚ وَاتَّقُوا اللّٰهَ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanū lā tattakhiżul-lażīnattakhażū dīnakum huzuwaw wa la‘ibam minal-lażīna ūtul-kitāba min qablikum wal-kuffāra auliyā'(a), wattaqullāha in kuntum mu'minīn(a).
हे तुमी विस्वास दवरतात! तुमच्या फुडाऱ्यांक तुमच्या धर्माक उपहासाची आनी खेळाची वस्तू करपी लोक करपाक नाकात, (म्हळ्यार) तुमच्या आदीं पुस्तक दिल्ल्या लोकां मदीं आनी काफिरां मदीं (मशरिकां मदीं). आनी तुमी मुसलमान आसल्यार अल्लाक भियेयात.
وَاِذَا نَادَيْتُمْ اِلَى الصَّلٰوةِ اتَّخَذُوْهَا هُزُوًا وَّلَعِبًا ۗذٰلِكَ بِاَ نَّهُمْ قَوْمٌ لَّا يَعْقِلُوْنَ
wa iżā nādaitum ilaṣ-ṣalātittakhażūhā huzuwaw wa la‘ibā(n), żālika bi'annahum qaumul lā ya‘qilūn(a).
आनी तुमी (तांकां) प्रार्थना (करपाक) आपयल्यार ती ताका उपहासाची आनी खेळपाची वस्तू करतात. कारण ते समजनात अशे लोक.
فَقَدْ كَذَّبُوْا بِالْحَقِّ لَمَّا جَاۤءَهُمْۗ فَسَوْفَ يَأْتِيْهِمْ اَنْۢبـٰۤؤُا مَا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ
faqad każżabū bil-ḥaqqi lammā jā'ahum fa saufa ya'tīhim ambā'u mā kānū bihī yastahzi'ūn(a).
खरेंच, तांणी सत्य (कुराण) तांकां आयिल्ल्यान न्हयकारला, देखून फुडाराक तांकां (वास्तवाची) खबर येतली जी तांणी सदांच फकाणां करताले.
وَلَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِّنْ قَبْلِكَ فَحَاقَ بِالَّذِيْنَ سَخِرُوْا مِنْهُمْ مَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ ࣖ
wa laqadistuhzi'a birusulim min qablika fa ḥāqa bil-lażīna sakhirū minhum mā kānū bihī yastahzi'ūn(a).
आनी खरेंच तुमच्या (मुहंमद) पयलींच्या कांय दूतांची फकाणां केल्लीं, देखून तांच्या उपहासांक जाप दितना तांची फकाणां करपी लोकांचेर ख्यास्त देंवली.
يَحْذَرُ الْمُنٰفِقُوْنَ اَنْ تُنَزَّلَ عَلَيْهِمْ سُوْرَةٌ تُنَبِّئُهُمْ بِمَا فِيْ قُلُوْبِهِمْۗ قُلِ اسْتَهْزِءُوْاۚ اِنَّ اللّٰهَ مُخْرِجٌ مَّا تَحْذَرُوْنَ
yaḥżarul-munāfiqūna an tunazzala ‘alaihim sūratun tunabbi'uhum bimā fī qulūbihim, qulistahzi'ū, innallāha mukhrijum mā taḥżarūn(a).
तांच्या काळजांत कितें लिपलां तें स्पश्ट करपी एक सूर उक्तो जातलो असो भंय ह्या पाखंडी लोकांक दिसता. (तांकां) म्हणचें, " (अल्ला आनी ताच्या दूताची) फकाणां चालू दवरात." खरेंच तुमकां जें भंय दिसता तें अल्ला उक्तायतलो.
وَلَىِٕنْ سَاَلْتَهُمْ لَيَقُوْلُنَّ اِنَّمَا كُنَّا نَخُوْضُ وَنَلْعَبُۗ قُلْ اَبِاللّٰهِ وَاٰيٰتِهٖ وَرَسُوْلِهٖ كُنْتُمْ تَسْتَهْزِءُوْنَ
wa la'in sa'altahum layaqūlunna innamā kunnā nakhūḍū wa nal‘ab(u), qul abillāhi wa āyātihī wa rasūlihī kuntum tastahzi'ūn(a).
आनी तांकां विचारल्यार ते नक्कीच जाप दितले, "खरें म्हणल्यार आमी फकत फकाणां करताले आनी खेळटाले." म्हणचें, "तुमी सदांच अल्लाची, आनी ताच्या आयतांची आनी ताच्या दूताची फकाणां कित्याक करतात?"
اَلَّذِيْنَ يَلْمِزُوْنَ الْمُطَّوِّعِيْنَ مِنَ الْمُؤْمِنِيْنَ فِى الصَّدَقٰتِ وَالَّذِيْنَ لَا يَجِدُوْنَ اِلَّا جُهْدَهُمْ فَيَسْخَرُوْنَ مِنْهُمْ ۗسَخِرَ اللّٰهُ مِنْهُمْ ۖ وَلَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ
allażīna yalmizūnal-muṭṭawwi‘īna minal-mu'minīna fiṣ-ṣadaqāti wal-lażīna lā yajidūna illā juhdahum fa yaskharūna minhum, sakhirallāhu minhum, wa lahum ‘ażābun alīm(un).
(पाखंडी) म्हळ्यार स्वेच्छेनूच भिक्षा दिवपी भावार्थी लोकांचेर टिका करपी आनी फकत परवडटा तें मेळोवपी (भिक्षा दिवपाक) लोकांक (निंदा करतात), मागीर ते पाखंडी तांचो अपमान करतात. अल्ला तांच्या अपमानाचो सूड घेतलो आनी तांकां वेदनादायक ख्यास्त भोगची पडटली.
وَلَىِٕنْ اَخَّرْنَا عَنْهُمُ الْعَذَابَ اِلٰٓى اُمَّةٍ مَّعْدُوْدَةٍ لَّيَقُوْلُنَّ مَا يَحْبِسُهٗ ۗ اَلَا يَوْمَ يَأْتِيْهِمْ لَيْسَ مَصْرُوْفًا عَنْهُمْ وَحَاقَ بِهِمْ مَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ ࣖ
wa la'in akhkharnā ‘anhumul-‘ażāba ilā ummatim ma‘dūdatil layaqūlunna mā yaḥbisuh(ū), alā yauma ya'tīhim laisa maṣrūfan ‘anhum wa ḥāqa bihim mā kānū bihī yastahzi'ūn(a).
आनी खरेंच, आमी तांचे आड जावपी त्रास थारायिल्ल्या वेळा मेरेन फुडें धुकललो जाल्यार ते म्हणटाले, "तें कितें आडायता?" जेन्ना तांकां ख्यास्त येता तेन्ना ती तांकां टाळूंक शकना हें जाणून घेयात. तांकां (अदजाब) आसता, जाची ते फकाणां करताले.
وَيَصْنَعُ الْفُلْكَۗ وَكُلَّمَا مَرَّ عَلَيْهِ مَلَاٌ مِّنْ قَوْمِهٖ سَخِرُوْا مِنْهُ ۗقَالَ اِنْ تَسْخَرُوْا مِنَّا فَاِنَّا نَسْخَرُ مِنْكُمْ كَمَا تَسْخَرُوْنَۗ
wa yaṣna‘ul-fulk(a), wa kullamā marra ‘alaihi mala'um min qaumihī sakhirū minh(u), qāla in taskharū minnā fa innā naskharu minkum kamā taskharūn(a).
आनी तो (नोहा) तारवटी बांदपाक लागलो. ताच्या लोकांचे फुडारी जेन्ना जेन्ना ताचे कडल्यान वताले तेन्ना ते ताची फकाणां करताले. ताणें (नोहा) म्हणलें, “तुमी आमची फकाणां केल्यार, तुमी आमची फकाणां करतात तशी आमी तुमची फकाणां करतले.”
وَمَا يَأْتِيْهِمْ مِّنْ رَّسُوْلٍ اِلَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ
wa mā ya'tīhim mir rasūlin illā kānū bihī yastahzi'ūn(a).
आनी जेन्ना जेन्ना तांचे कडेन दूत येतालो तेन्ना ते सदांच ताची फकाणां करताले.
اِنَّا كَفَيْنٰكَ الْمُسْتَهْزِءِيْنَۙ
innā kafainākal-mustahzi'īn(a).
खरेंच, आमी तुका (मुहंमद) राखण करतात (तुमची) फकाणां करपी लोकां कडल्यान (वायटांतल्यान),
فَاَصَابَهُمْ سَيِّاٰتُ مَا عَمِلُوْا وَحَاقَ بِهِمْ مَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ ࣖ
fa aṣābahum sayyi'ātu mā ‘amilū wa ḥāqa bihim mā kānū bihī yastahzi'ūn(a).
देखून तांच्या कृत्यांची ख्यास्त (परिणाम) तांकां मारली आनी आदल्या काळांत तांणी सदांच फकाणां केल्ली ख्यास्त तांकां व्यापून उडयली.
وَمَا نُرْسِلُ الْمُرْسَلِيْنَ اِلَّا مُبَشِّرِيْنَ وَمُنْذِرِيْنَۚ وَيُجَادِلُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا بِالْبَاطِلِ لِيُدْحِضُوْا بِهِ الْحَقَّ وَاتَّخَذُوْٓا اٰيٰتِيْ وَمَآ اُنْذِرُوْا هُزُوًا
wa mā nursilul-mursalīna illā mubasysyirīna wa munżirīn(a), wa yujādilul-lażīna kafarū bil-bāṭili liyudḥiḍū bihil-ḥaqqa wattakhażū āyātī wa mā unżirū huzuwā(n).
आनी आमी दूत धाडले नात पूण बऱ्या खबरेचे वाहक आनी शिटकावणी दिवपी म्हणून; पूण अविश्वासी लोक खोट्या (मार्गान) वाद घालतात, जाका लागून तांकां सत्य (सत्य) नश्ट करपाक मेळटा आनी म्हज्या आयतांची आनी तांकां शिटकावणी दिल्ल्या गजालींची फकाणां करतात.
ذٰلِكَ جَزَاۤؤُهُمْ جَهَنَّمُ بِمَا كَفَرُوْا وَاتَّخَذُوْٓا اٰيٰتِيْ وَرُسُلِيْ هُزُوًا
Żālika jazā'uhum jahannamu bimā kafarū wattakhażū āyātī wa rusulī huzuwā(n).
अशे तरेन तांचें इनाम नरक आसतलें, तांच्या अविश्वासाक लागून आनी तांणी म्हज्या आयतांची आनी म्हज्या दूतांची फकाणां केल्ल्यान.
وَاِذَا رَاٰكَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اِنْ يَّتَّخِذُوْنَكَ اِلَّا هُزُوًاۗ اَهٰذَا الَّذِيْ يَذْكُرُ اٰلِهَتَكُمْۚ وَهُمْ بِذِكْرِ الرَّحْمٰنِ هُمْ كٰفِرُوْنَ
wa iżā ra'ākal-lażīna kafarū iy yattakhiżūnaka illā huzuwā(n), ahāżal-lażī yażkuru ālihatakum, wa hum biżikrir-raḥmāni hum kāfirūn(a).
आनी जेन्ना काफिर तुमकां (मुहंमद) पळयतात तेन्ना ते तुमकां फकत उपहासाची वस्तू मानतात. (तांणी म्हणलें), “तुज्या देवांचो निशेध करपी होच?” जरी ते परम दयाळ अल्लाची याद करपाक न्हयकार दिवपी लोक आसले तरी.
وَلَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِّنْ قَبْلِكَ فَحَاقَ بِالَّذِيْنَ سَخِرُوْا مِنْهُمْ مَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ ࣖ
wa laqadistuhzi'a birusulim min qablika fa ḥāqa bil-lażīna sakhirū minhum mā kānū bihī yastahzi'ūn(a).
आनी खरेंच तुमच्या पयलींच्या दूतांचीय (मुहंमद) फकाणां जाली, देखून जे (दूतांचेर) सदांच फकाणां करताले ताची फकाणां करपी लोकांचेर (छळ) देंवली.
لَقَدْ وُعِدْنَا نَحْنُ وَاٰبَاۤؤُنَا هٰذَا مِنْ قَبْلُ اِنْ هٰذَآ اِلَّآ اَسَاطِيْرُ الْاَوَّلِيْنَ
laqad wu‘idnā naḥnu wa ābā'unā hāżā min qablu in hāżā illā asāṭīrul-awwalīn(a).
खरेंच आमकां आनी आमच्या पूर्वजांक हें उतर दिलां, ही फकत पुर्विल्ल्या लोकांची परीकथा!"
فَاتَّخَذْتُمُوْهُمْ سِخْرِيًّا حَتّٰىٓ اَنْسَوْكُمْ ذِكْرِيْ وَكُنْتُمْ مِّنْهُمْ تَضْحَكُوْنَ
fattakhażtumūhum sikhriyyan ḥattā ansaukum żikrī wa kuntum minhum taḍḥakūn(a).
मागीर तुवें तांकां उपहासाचो स्त्रोत केलो, जाका लागून तूं म्हजो उगडास करपाक विसरलो आनी तूं (सदांच) तांकां हांसलो,
وَاِذَا رَاَوْكَ اِنْ يَّتَّخِذُوْنَكَ اِلَّا هُزُوًاۗ اَهٰذَا الَّذِيْ بَعَثَ اللّٰهُ رَسُوْلًا
wa iżā ra'auka iy yattakhiżūnaka illā huzuwā(n), ahāżal-lażī ba‘aṡallāhu rasūlā(n).
आनी जेन्ना ते तुमकां (मुहंमद) पळयतात तेन्ना ते फकत तुमची फकाणां करतात (म्हणून), “होच मनीस जाका अल्लान दूत म्हूण धाडलो?
فَقَدْ كَذَّبُوْا فَسَيَأْتِيْهِمْ اَنْۢبـٰۤؤُا مَا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ
faqad każżabū fa saya'tīhim ambā'u mā kānū bihī yastahzi'ūn(a).
खरेंच तांणी (कुराण) न्हयकारला, देखून फुडाराक तांकां (सत्य) खबर येतली की ते खंयच्या (प्रलयाची) फकाणां करताले.
قَالَ لِمَنْ حَوْلَهٗٓ اَلَا تَسْتَمِعُوْنَ
qāla liman ḥaulahū alā tastami‘ūn(a).
ताणें (फारोन) आपल्या भोंवतणच्या लोकांक म्हणलें, “तुमी (ताणें सांगिल्लें) आयकलें ना?”
۞ فَمَا كَانَ جَوَابَ قَوْمِهٖٓ اِلَّآ اَنْ قَالُوْٓا اَخْرِجُوْٓا اٰلَ لُوْطٍ مِّنْ قَرْيَتِكُمْۙ اِنَّهُمْ اُنَاسٌ يَّتَطَهَّرُوْنَ
famā kāna jawāba qaumihī illā an qālū akhrijū āla lūṭim min qaryatikum, innahum unāsuy yataṭahharūn(a).
ताच्या लोकांची जाप दुसरी न्हय, "लुताक आनी ताच्या कुटमाक तुज्या देशांतल्यान धांवडावन घाल; खरेंच ते (स्वताक पवित्र समजपी) लोक."
وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَّشْتَرِيْ لَهْوَ الْحَدِيْثِ لِيُضِلَّ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ بِغَيْرِ عِلْمٍۖ وَّيَتَّخِذَهَا هُزُوًاۗ اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ عَذَابٌ مُّهِيْنٌ
wa minan-nāsi may yasytarī lahwal-ḥadīṡi liyuḍilla ‘an sabīlillāhi bigairi ‘ilmiw wa yattakhiżahā huzuwā(n), ulā'ika lahum ‘ażābum muhīn(un).
आनी मनीसजातींत अशेय आसात जे बेकार उलोवपाचो उपेग करून (लोकांक) अल्लाच्या मार्गांतल्यान ज्ञान नासतना पयस व्हरतात आनी ताची फकाणां करतात. तांकां अपमानकारक ख्यास्त मेळटली.
يٰحَسْرَةً عَلَى الْعِبَادِۚ مَا يَأْتِيْهِمْ مِّنْ رَّسُوْلٍ اِلَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ
yā ḥasratan ‘alal-‘ibād(i), mā ya'tīhim mir rasūlin illā kānū bihī yastahzi'ūn(a).
ह्या नोकरांक कितलो पश्चाताप जातालो, दर खेपे तांकां दूत येतालो तेन्ना ते सदांच ताची फकाणां करताले.
بَلْ عَجِبْتَ وَيَسْخَرُوْنَ ۖ
bal ‘ajibta wa yaskharūn(a).
तुमी (मुहंमद) लेगीत अजापीत जाले (तांच्या आज्ञाभंगाचेर) आनी तांणी (तुमचो) अपमान केलो.
وَاِذَا رَاَوْا اٰيَةً يَّسْتَسْخِرُوْنَۖ
wa iżā ra'au āyatay yastaskhirūn(a).
आनी जेन्ना तांकां (अल्लाच्या व्हडपणाची) एक लक्षण दिसता तेन्ना ते ताची फकाणां करतात.
وَبَدَا لَهُمْ سَيِّاٰتُ مَا كَسَبُوْا وَحَاقَ بِهِمْ مَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ
wa badā lahum sayyi'ātu mā kasabū wa ḥāqa bihim mā kānū bihī yastahzi'ūn(a).
आनी तांणी कितें वायट केलां तें तांकां स्पश्ट जालें आनी तांणी सदांच फकाणां केल्ल्या गजालींनी ते व्यापून गेले.
اَنْ تَقُوْلَ نَفْسٌ يّٰحَسْرَتٰى عَلٰى مَا فَرَّطْتُّ فِيْ جَنْۢبِ اللّٰهِ وَاِنْ كُنْتُ لَمِنَ السّٰخِرِيْنَۙ
an taqūla yā ḥasratā ‘alā mā farraṭṭu fī jambillāhi wa in kuntu laminas-sākhirīn(a).
ताका लागून कोणेंच म्हणचें ना, ‘अल्ला कडेन (म्हजीं कर्तव्यां पुराय करपाक) केल्ल्या दुर्लक्षाचो म्हजो कितलो व्हडलो खेद आसा आनी खरेंच हांव (अल्लाच्या धर्माची) फकाणां करपी लोकां मदलो एक’.
وَمَا يَأْتِيْهِمْ مِّنْ نَّبِيٍّ اِلَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ
wa mā ya'tīhim min nabiyyin illā kānū bihī yastahzi'ūn(a).
आनी जेन्ना जेन्ना संदेष्टो तांचे कडेन येतालो तेन्ना ते सदांच ताची फकाणां करताले.
اَهُمْ يَقْسِمُوْنَ رَحْمَتَ رَبِّكَۗ نَحْنُ قَسَمْنَا بَيْنَهُمْ مَّعِيْشَتَهُمْ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۙ وَرَفَعْنَا بَعْضَهُمْ فَوْقَ بَعْضٍ دَرَجٰتٍ لِّيَتَّخِذَ بَعْضُهُمْ بَعْضًا سُخْرِيًّا ۗوَرَحْمَتُ رَبِّكَ خَيْرٌ مِّمَّا يَجْمَعُوْنَ
ahum yaqsimūna raḥmata rabbik(a), naḥnu qasamnā bainahum ma‘īsyatahum fil-ḥayātid-dun-yā, wa rafa‘nā ba‘ḍahum fauqa ba‘ḍin darajātil liyattakhiża ba‘ḍuhum ba‘ḍan sukhriyyā(n), wa raḥmatu rabbika khairum mimmā yajma‘ūn(a).
ते तुज्या प्रभूची दया वांटतात काय? ह्या संवसाराच्या जिवितांत तांचो उदरनिर्वाह आमी थारायतात आनी तातूंतल्या कांय जाणांक दुसऱ्यांचो फायदो जावचो म्हणून आमी तातूंतल्या कांय जाणांक हेरां परस पदवींत वयर काडल्यात. आनी ते एकठांय करतात ताचे परस तुज्या प्रभूची दया बरी.
وَاِذَا عَلِمَ مِنْ اٰيٰتِنَا شَيْـًٔا ۨاتَّخَذَهَا هُزُوًاۗ اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ عَذَابٌ مُّهِيْنٌۗ
wa iżā ‘alima min āyātinā syai'anittakhażahā huzuwā(n), ulā'ika lahum ‘ażābum muhīn(un).
आनी ताका आमच्या श्लोकां विशीं थोडें खबर आसल्यार मागीर (त्या श्लोकांची) फकाणां करतात. तांकां अपमानकारक ख्यास्त मेळटली.
وَبَدَا لَهُمْ سَيِّاٰتُ مَا عَمِلُوْا وَحَاقَ بِهِمْ مَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ
wa badā lahum sayyi'ātu mā ‘amilū wa ḥāqa bihim mā kānū bihī yastahzi'ūn(a).
आनी ते करतात त्या वायटाचें वायट तांकां स्पश्ट जातलें आनी तांणी फकाणां करताले तांकां ख्यास्त येतली.
ذٰلِكُمْ بِاَنَّكُمُ اتَّخَذْتُمْ اٰيٰتِ اللّٰهِ هُزُوًا وَّغَرَّتْكُمُ الْحَيٰوةُ الدُّنْيَا ۚفَالْيَوْمَ لَا يُخْرَجُوْنَ مِنْهَا وَلَا هُمْ يُسْتَعْتَبُوْنَ
Żālikum bi'annakumuttakhażtum āyātillāhi huzuwaw wa garratkumul-ḥayātud-dun-yā, fal-yauma lā yukhrajūna minhā wa lā hum yusta‘tabūn(a).
कारण तुमी अल्लाच्यो आयत फकाणां करून घेतल्यात आनी ह्या संवसाराच्या जिवितान तुमकां फटोवन घेतल्यात.” देखून आयज तांकां उज्यांतल्यान भायर काडचे नात आनी पश्चात्ताप करपाचीय संद मेळची ना.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا يَسْخَرْ قَوْمٌ مِّنْ قَوْمٍ عَسٰٓى اَنْ يَّكُوْنُوْا خَيْرًا مِّنْهُمْ وَلَا نِسَاۤءٌ مِّنْ نِّسَاۤءٍ عَسٰٓى اَنْ يَّكُنَّ خَيْرًا مِّنْهُنَّۚ وَلَا تَلْمِزُوْٓا اَنْفُسَكُمْ وَلَا تَنَابَزُوْا بِالْاَلْقَابِۗ بِئْسَ الِاسْمُ الْفُسُوْقُ بَعْدَ الْاِيْمَانِۚ وَمَنْ لَّمْ يَتُبْ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الظّٰلِمُوْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanū lā yaskhar qaumum min qaumin ‘asā ay yakūnū khairam minhum wa lā nisā'um min nisā'in ‘asā ay yakunna khairam minhunn(a), wa lā talmizū anfusakum wa lā tanābazū bil-alqāb(i), bi'salismul-fusūqu ba‘dal-īmān(i), wa mal lam yatub fa ulā'ika humuẓ-ẓālimūn(a).
हे तुमी विस्वास दवरतात! एक लोक दुसऱ्या लोकांची फकाणां करूंक नाकात (कारण) अशें आसूं येता की ते (फकस करतात ते) तांचे परस (फकाणां करतात) बरे आसूं येतात आनी बायलांकय हेर बायलां परस (फकशी करची न्हय) (कारण) अशें आसूं येता की बायलो (फकाणां करतात) बायलां परस (फकाणां करतात) चड बऱ्यो आसूं येतात. एकामेकांचेर टिका करची न्हय आनी एकामेकांक वायट नांवां म्हणूं नाकात. सगळ्यांत वायट उलो म्हणल्यार (आवाहन) जें विस्वास दवरल्या उपरांत वायट (अभक्त) आसता. आनी जो कोण पश्चात्ताप करिना, मागीर तेच वायटकार.