حَتّٰىٓ اِذَا جَاۤءَ اَمْرُنَا وَفَارَ التَّنُّوْرُۙ قُلْنَا احْمِلْ فِيْهَا مِنْ كُلٍّ زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ وَاَهْلَكَ اِلَّا مَنْ سَبَقَ عَلَيْهِ الْقَوْلُ وَمَنْ اٰمَنَ ۗوَمَآ اٰمَنَ مَعَهٗٓ اِلَّا قَلِيْلٌ
Ḥattā iżā jā'a amrunā wafārat-tannūr(u), qulnaḥmil fīhā min kullin zaujainiṡnaini wa ahlaka illā man sabaqa ‘alaihil-qaulu wa man āman(a), wa mā āmana ma‘ahū illā qalīl(un).
අපගේ නියෝගය පැමිණ උදුනෙන් (මුළුතැන්ගෙය) ජලය පිටවන තුරු, අපි මෙසේ කීවෙමු: "එයට (සත්ව) යුගලයක් (පිරිමි සහ ගැහැණු) සහ (ඔබේ පවුලේ අය) පෙර නියෝගයෙන් පීඩාවට පත් වූවන් හැර (ඔබේ පවුලේ අයද) පටවන්න, විශ්වාස කළ අයද (ඔබට) පටවන්න." නූහ් සමඟ විශ්වාසවන්තයින් ස්වල්ප දෙනෙක් පමණක් සිටි බව පෙනී යයි.
ضَرَبَ اللّٰهُ مَثَلًا لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوا امْرَاَتَ نُوْحٍ وَّامْرَاَتَ لُوْطٍۗ كَانَتَا تَحْتَ عَبْدَيْنِ مِنْ عِبَادِنَا صَالِحَيْنِ فَخَانَتٰهُمَا فَلَمْ يُغْنِيَا عَنْهُمَا مِنَ اللّٰهِ شَيْـًٔا وَّقِيْلَ ادْخُلَا النَّارَ مَعَ الدّٰخِلِيْنَ
Ḍaraballāhu maṡalal lil-lażīna kafarumra'ata nūḥiw wamra'ata lūṭ(in), kānatā taḥta ‘abdaini min ‘ibādinā ṣāliḥaini fa khānatāhumā falam yugniyā ‘anhumā minallāhi syai'aw wa qīladkhulan-nāra ma‘ad-dākhilīn(a).
අල්ලාහ් නොඇදහිලිවන්තයන්ට, නූහ්ගේ බිරිඳට සහ ලූත්ගේ බිරිඳට උපමාවක් කීවේය. දෙදෙනාම අපගේ සේවකයන් අතර සිටින දැහැමි සේවකයන් දෙදෙනෙකුගේ අධීක්ෂණය යටතේ සිටිති. පසුව භාර්යාවන් දෙදෙනා ඔවුන්ගේ ස්වාමිපුරුෂයන් දෙදෙනා පාවා දුන් නමුත් ඔවුන්ගේ ස්වාමිපුරුෂයන් දෙදෙනාට අල්ලාහ්ගේ (වධ හිංසාවෙන්) සුළු හෝ උදව්වක් කළ නොහැකි විය. තවද (භාර්යාවන් දෙදෙනාට) "(නිරයට) යන අය සමඟ ඔබ දෙදෙනාම නිරයට යන්න" යනුවෙන් කියනු ලැබීය.