اِذْ اَوْحَيْنَآ اِلٰٓى اُمِّكَ مَا يُوْحٰىٓ ۙ
iż auḥainā ilā ummika mā yūḥā.
(अर्थात्) यदा वयं भवतः मातरं किमपि प्रेरितेन प्रेरितवन्तः,
اَنِ اقْذِفِيْهِ فِى التَّابُوْتِ فَاقْذِفِيْهِ فِى الْيَمِّ فَلْيُلْقِهِ الْيَمُّ بِالسَّاحِلِ يَأْخُذْهُ عَدُوٌّ لِّيْ وَعَدُوٌّ لَّهٗ ۗوَاَلْقَيْتُ عَلَيْكَ مَحَبَّةً مِّنِّيْ ەۚ وَلِتُصْنَعَ عَلٰى عَيْنِيْ ۘ
aniqżifīhi fit-tābūti faqżifīhi fil-yammi falyulqihil-yammu bis-sāḥili ya'khużhu ‘aduwwul lī wa ‘aduwwul lah(ū), wa alqaitu ‘alaika maḥabbatam minnī, wa lituṣna‘a ‘alā ‘ainī.
(अर्थात्), तं (मोशेन) वक्षसि स्थापयित्वा, ततः तं नदीयां (नील) क्षिपतु, ततः नदी (धारा) तं तीरं वहतु, सः (फारो) मम शत्रुभिः तस्य शत्रुभिः च गृहीतः भविष्यति। मया भवद्भ्यः दत्तः प्रेम यत् मत्तः आगच्छति; मम निरीक्षणे च भवन्तः उत्थापिताः भवेयुः।
وَاَوْحَيْنَآ اِلٰٓى اُمِّ مُوْسٰٓى اَنْ اَرْضِعِيْهِۚ فَاِذَا خِفْتِ عَلَيْهِ فَاَلْقِيْهِ فِى الْيَمِّ وَلَا تَخَافِيْ وَلَا تَحْزَنِيْ ۚاِنَّا رَاۤدُّوْهُ اِلَيْكِ وَجَاعِلُوْهُ مِنَ الْمُرْسَلِيْنَ
wa auḥainā ilā mūsā an arḍi‘īh(i), fa'iżā khifti ‘alaihi fa'alqīhi fil yammi wa lā takhāfī wa lā taḥzanī, innā rāddūhu ilaiki wa jā‘ilūhu minal-mursalīn(a).
वयं च मोशेन मातरं प्रेरितवन्तः यत्, "तम् (मोशेः) चूषयतु, यदि च त्वं तस्य विषये चिन्तितः असि तर्हि तं नदीयां (नील) क्षिपतु। मा भयं मा (न च) दुःखी भव, अवश्यं वयं तं भवतः समीपं प्रत्यागत्य दूतानां मध्ये एकं करिष्यामः।
وَاَصْبَحَ فُؤَادُ اُمِّ مُوْسٰى فٰرِغًاۗ اِنْ كَادَتْ لَتُبْدِيْ بِهٖ لَوْلَآ اَنْ رَّبَطْنَا عَلٰى قَلْبِهَا لِتَكُوْنَ مِنَ الْمُؤْمِنِيْنَ
wa aṣbaḥa fu'ādu ummi mūsā fārigā(n), in kādat latubdī bihī lau lā ar rabaṭnā ‘alā qalbihā litakūna minal-mu'minīn(a).
मूसामातुः च हृदयं शून्यं जातम्। ननु सः प्रायः तत् (मूसाविषये रहस्यं) प्रकाशितवान्, यदि वयं तस्य हृदयं न दृढं कुर्मः, येन सः (अल्लाहस्य प्रतिज्ञायां) विश्वासं कुर्वतां मध्ये स्यात्।
فَرَدَدْنٰهُ اِلٰٓى اُمِّهٖ كَيْ تَقَرَّ عَيْنُهَا وَلَا تَحْزَنَ وَلِتَعْلَمَ اَنَّ وَعْدَ اللّٰهِ حَقٌّ وَّلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ ࣖ
faradadnāhu ilā ummihī kai taqarra ‘ainuhā wa lā taḥzana wa lita‘lama anna wa‘dallāhi ḥaqquw wa lākinna akṡarahum lā ya‘lamūn(a).
अतः वयं तं (मूसां) तस्य मातुः समीपं प्रत्यागच्छामः, येन तस्याः हृदयं सुखी भवेत्, न शोचति, तथा च सा ज्ञास्यति यत् अल्लाहस्य प्रतिज्ञा सत्यम् अस्ति, परन्तु तेषु अधिकांशः न जानाति।