اِذْ اَوْحَيْنَآ اِلٰٓى اُمِّكَ مَا يُوْحٰىٓ ۙ
iż auḥainā ilā ummika mā yūḥā.
(ማለትም) እናትህን በተመስጦ ነገር ባነሳሳን ጊዜ (አስታውስ)።
اَنِ اقْذِفِيْهِ فِى التَّابُوْتِ فَاقْذِفِيْهِ فِى الْيَمِّ فَلْيُلْقِهِ الْيَمُّ بِالسَّاحِلِ يَأْخُذْهُ عَدُوٌّ لِّيْ وَعَدُوٌّ لَّهٗ ۗوَاَلْقَيْتُ عَلَيْكَ مَحَبَّةً مِّنِّيْ ەۚ وَلِتُصْنَعَ عَلٰى عَيْنِيْ ۘ
aniqżifīhi fit-tābūti faqżifīhi fil-yammi falyulqihil-yammu bis-sāḥili ya'khużhu ‘aduwwul lī wa ‘aduwwul lah(ū), wa alqaitu ‘alaika maḥabbatam minnī, wa lituṣna‘a ‘alā ‘ainī.
(ማለትም፣) ሙሴን በሳጥን ውስጥ አስቀምጡት፣ ከዚያም ወደ ወንዙ (አባይ) ጣሉት፣ ከዚያም ወንዙ (ጅረቱ) ወደ ባሕሩ ዳርቻ ይወስደው፣ በጠላቴ (ፈርዖን) እና በጠላቶቹ ይወሰድበታል። ከእኔ የሚመነጨውን ፍቅር ሰጥቼሃለሁ፤ አንተም በእኔ ቁጥጥር ስር እንድትሆን።
وَاَوْحَيْنَآ اِلٰٓى اُمِّ مُوْسٰٓى اَنْ اَرْضِعِيْهِۚ فَاِذَا خِفْتِ عَلَيْهِ فَاَلْقِيْهِ فِى الْيَمِّ وَلَا تَخَافِيْ وَلَا تَحْزَنِيْ ۚاِنَّا رَاۤدُّوْهُ اِلَيْكِ وَجَاعِلُوْهُ مِنَ الْمُرْسَلِيْنَ
wa auḥainā ilā mūsā an arḍi‘īh(i), fa'iżā khifti ‘alaihi fa'alqīhi fil yammi wa lā takhāfī wa lā taḥzanī, innā rāddūhu ilaiki wa jā‘ilūhu minal-mursalīn(a).
«ለሙሳም እናት (ሙሳ) አጥቢው፤ በእርሱም ብትጨነቅ በባሕር ውስጥ ጣለው። አትፍራ፤ አትዘንም፤ ወደ አንተ እንመልሰዋለን፤ ከመልክተኞቹም እናደርገዋለን» ስንል አዘዝን።
وَاَصْبَحَ فُؤَادُ اُمِّ مُوْسٰى فٰرِغًاۗ اِنْ كَادَتْ لَتُبْدِيْ بِهٖ لَوْلَآ اَنْ رَّبَطْنَا عَلٰى قَلْبِهَا لِتَكُوْنَ مِنَ الْمُؤْمِنِيْنَ
wa aṣbaḥa fu'ādu ummi mūsā fārigā(n), in kādat latubdī bihī lau lā ar rabaṭnā ‘alā qalbihā litakūna minal-mu'minīn(a).
የሙሳም እናት ልብ ባዶ ሆነ። ልቡን ባላጠነከርን ኖሮ (በአላህ ቃል ኪዳን) ከሚያምኑት መካከል ይሆን ዘንድ) ሊያሳውቀው ተቃርቦ ነበር።
فَرَدَدْنٰهُ اِلٰٓى اُمِّهٖ كَيْ تَقَرَّ عَيْنُهَا وَلَا تَحْزَنَ وَلِتَعْلَمَ اَنَّ وَعْدَ اللّٰهِ حَقٌّ وَّلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ ࣖ
faradadnāhu ilā ummihī kai taqarra ‘ainuhā wa lā taḥzana wa lita‘lama anna wa‘dallāhi ḥaqquw wa lākinna akṡarahum lā ya‘lamūn(a).
ልቧ እንዲደሰትና እንዳታዝን፣ የአላህም ቃል ኪዳን እውነት መሆኑን እንድታውቅ (ሙሳ) ወደ እናቱ መለስነው፤ ግን አብዛኛዎቹ አያውቁም።