الَّذِيْنَ يَنْقُضُوْنَ عَهْدَ اللّٰهِ مِنْۢ بَعْدِ مِيْثَاقِهٖۖ وَيَقْطَعُوْنَ مَآ اَمَرَ اللّٰهُ بِهٖٓ اَنْ يُّوْصَلَ وَيُفْسِدُوْنَ فِى الْاَرْضِۗ اُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْخٰسِرُوْنَ
allażīna yanquḍūna ‘ahdallāhi mim ba‘di mīṡāqih(ī), wa yaqṭa‘ūna mā amarallāhu bihī ay yūṣala wa yufsidūna fil-arḍ(i), ulā'ika humul-khāsirūn(a).
Ул кешеләр Аллаһ белән булган гәһедләрен бозалар, Аллаһ тоташтырырга әмер иткән нәрсәләрне кисәләр һәм җир өстендә бозыклык кылалар. Менә алар һәлак булучылар.
۞ وَمِنْ اَهْلِ الْكِتٰبِ مَنْ اِنْ تَأْمَنْهُ بِقِنْطَارٍ يُّؤَدِّهٖٓ اِلَيْكَۚ وَمِنْهُمْ مَّنْ اِنْ تَأْمَنْهُ بِدِيْنَارٍ لَّا يُؤَدِّهٖٓ اِلَيْكَ اِلَّا مَا دُمْتَ عَلَيْهِ قَاۤىِٕمًا ۗ ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ قَالُوْا لَيْسَ عَلَيْنَا فِى الْاُمِّيّٖنَ سَبِيْلٌۚ وَيَقُوْلُوْنَ عَلَى اللّٰهِ الْكَذِبَ وَهُمْ يَعْلَمُوْنَ
wa min ahlil-kitābi man in ta'manhu bi qinṭārin yu'addīhi ilaik(a), wa minhum man in ta'manhu bidīnāril lā yu'addīhi ilaika illā mā dumta ‘alaihi qā'imā(n), żālika bi'annahum qālū laisa ‘alainā fil-ummiyyīna sabīl(un), wa yaqūlūna ‘alallāhil-każiba wa hum ya‘lamūn(a).
Китап әһеленнән кайбер кешеләр бар, әгәр сез аңа күп мөлкәт бирсәгез, ул аны сезгә кире кайтарып бирәчәк. Әмма алардан кайберләре дә бар, әгәр сез аңа күп динар бирсәгез, ул аны сезгә кайтарып бирмәс, сез аны һәрвакыт алмыйча гына. Бу аларның: "Намуссыз кешеләргә каршы безнең гөнаһыбыз юк", - дигәннәре өчен. Алар Аллаһка ялган сөйлиләр, гәрчә үзләре белсәләр дә.
وَلَا تُجَادِلْ عَنِ الَّذِيْنَ يَخْتَانُوْنَ اَنْفُسَهُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ مَنْ كَانَ خَوَّانًا اَثِيْمًاۙ
wa lā tujādil ‘anil-lażīna yakhtānūna anfusahum, innallāha lā yuḥibbu man kāna khawwānan aṡīmā(n).
Һәм үзләренә хыянәт итүчеләрне яклап бәхәсләшмә, әлбәттә, Аллаһ һәрвакыт хыянәтчеләрне һәм гөнаһлы эшләрдә батып йөрүчеләрне сөйми.
فَبِمَا نَقْضِهِمْ مِّيْثَاقَهُمْ لَعَنّٰهُمْ وَجَعَلْنَا قُلُوْبَهُمْ قٰسِيَةً ۚ يُحَرِّفُوْنَ الْكَلِمَ عَنْ مَّوَاضِعِهٖۙ وَنَسُوْا حَظًّا مِّمَّا ذُكِّرُوْا بِهٖۚ وَلَا تَزَالُ تَطَّلِعُ عَلٰى خَاۤىِٕنَةٍ مِّنْهُمْ اِلَّا قَلِيْلًا مِّنْهُمْ ۖ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاصْفَحْ ۗاِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَ
fabimā naqḍihim mīṡāqahum la‘annāhum wa ja‘alnā qulūbahum qāsiyah(tan), yuḥarrifūnal-kalima ‘am mawāḍi‘ih(ī), wa nasū ḥaẓẓam mimmā żukkirū bih(ī), wa lā tazālu taṭṭali‘u ‘alā khā'inatim minhum illā qalīlam minhum fa‘fu ‘anhum waṣfaḥ, innallāha yuḥibbul-muḥsinīn(a).
(Ләкин) вәгъдәләрен бозганнары өчен Без аларны ләгънәтләдек һәм йөрәкләрен каты иттек. Алар Аллаһ сүзен урыныннан үзгәртергә яраталар һәм кисәтелгән кайбер аятьләрне оныталар. Син аларның аз гына төркеменнән хыянәт күрерсең, алардан башка (хыянәт итмәгән) бер төркемнән генә, аларны гафу ит һәм аларга буйсынма. Әлбәттә, Аллаһ изгелек кылучыларны ярата.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تَخُوْنُوا اللّٰهَ وَالرَّسُوْلَ وَتَخُوْنُوْٓا اَمٰنٰتِكُمْ وَاَنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanū lā takhūnullāha war-rasūla wa takhūnū amānātikum wa antum ta‘lamūn(a).
Ий мөэминнәр! Аллаһка һәм пәйгамбәргә хыянәт итмәгез, һәм үзегезгә бирелгән әманәткә дә хыянәт итмәгез, чөнки беләсез.
الَّذِيْنَ عَاهَدْتَّ مِنْهُمْ ثُمَّ يَنْقُضُوْنَ عَهْدَهُمْ فِيْ كُلِّ مَرَّةٍ وَّهُمْ لَا يَتَّقُوْنَ
allażīna ‘āhatta minhum ṡumma yanquḍūna ‘ahdahum fī kulli marratiw wa hum lā yattaqūn(a).
(Ягъни) алар сезнең белән килешү төзегәннәр, ләкин һәр вәгъдә биргәч, вәгъдәләрен бозалар һәм (Аллаһтан) курыкмыйлар.
وَاِمَّا تَخَافَنَّ مِنْ قَوْمٍ خِيَانَةً فَانْۢبِذْ اِلَيْهِمْ عَلٰى سَوَاۤءٍۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ الْخَاۤىِٕنِيْنَ ࣖ
wa immā takhāfanna min qaumin khiyānatan fambiż ilaihim ‘alā sawā'(in), innallāha lā yuḥibbul-khā'inīn(a).
Әгәр син (Мөхәммәд пәйгамбәр) бер таифәнең хыянәте турында курыксаң, вәгъдәңне аларга гаделлек белән кайтар. Аллаһ хыянәтчеләрне яратмый.
وَاِنْ يُّرِيْدُوْا خِيَانَتَكَ فَقَدْ خَانُوا اللّٰهَ مِنْ قَبْلُ فَاَمْكَنَ مِنْهُمْ وَاللّٰهُ عَلِيْمٌ حَكِيْمٌ
wa iy yurīdū khiyānataka faqad khānullāha min qablu fa amkana minhum wallāhu ‘alīmun ḥakim(un).
Әгәр алар (әсирләр) сиңа хыянәт итәргә теләсәләр, моннан элек алар Аллаһыга хыянәт иттеләр, шуңа күрә Аллаһ сиңа алар өстеннән хакимлек бирде. Аллаһ һәрнәрсәне белүче һәм хикмәт иясе.
ذٰلِكَ لِيَعْلَمَ اَنِّيْ لَمْ اَخُنْهُ بِالْغَيْبِ وَاَنَّ اللّٰهَ لَا يَهْدِيْ كَيْدَ الْخَاۤىِٕنِيْنَ ۔
Żālika liya‘lama annī lam akhunhu bil-gaibi wa annallāha lā yahdī kaidal-khā'inīn(a).
(Йосыф әйтте): "Бу аның (Әл-Азизнең) мин аңа хыянәт итмәвемне, ул өйдә булмаганда, Аллаһ хыянәтчеләрнең алдавын хупламавын белсен өчен".
۞ اِنَّ اللّٰهَ يُدَافِعُ عَنِ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْاۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ كُلَّ خَوَّانٍ كَفُوْرٍ ࣖ
innallāha yudāfi‘u ‘anil-lażīna āmanū, innallāha lā yuḥibbu kulla khawwānin kafūr(in).
Әлбәттә, Аллаһ мөэминнәрне яклый. Әлбәттә, Аллаһ үзенең нигъмәтләренә хыянәт итүче һәм ышанмаучы кешеләрне яратмый.
ضَرَبَ اللّٰهُ مَثَلًا لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوا امْرَاَتَ نُوْحٍ وَّامْرَاَتَ لُوْطٍۗ كَانَتَا تَحْتَ عَبْدَيْنِ مِنْ عِبَادِنَا صَالِحَيْنِ فَخَانَتٰهُمَا فَلَمْ يُغْنِيَا عَنْهُمَا مِنَ اللّٰهِ شَيْـًٔا وَّقِيْلَ ادْخُلَا النَّارَ مَعَ الدّٰخِلِيْنَ
Ḍaraballāhu maṡalal lil-lażīna kafarumra'ata nūḥiw wamra'ata lūṭ(in), kānatā taḥta ‘abdaini min ‘ibādinā ṣāliḥaini fa khānatāhumā falam yugniyā ‘anhumā minallāhi syai'aw wa qīladkhulan-nāra ma‘ad-dākhilīn(a).
Аллаһ кәферләргә Нух пәйгамбәрнең хатыны белән Лут пәйгамбәрнең хатынын мисал итеп китерде. Икесе дә Безнең колларыбыздан ике тәкъва колның карамагында. Аннары ике хатын ике ирләренә хыянәт иттеләр, ләкин ике ирләре Аллаһ газабыннан аларга бернинди ярдәм дә итә алмадылар. (Ике хатынга да): "Икегез дә җәһәннәмгә керүчеләр белән бергә җәһәннәмгә керегез", – дип әйтелде.