الَّذِيْنَ يَنْقُضُوْنَ عَهْدَ اللّٰهِ مِنْۢ بَعْدِ مِيْثَاقِهٖۖ وَيَقْطَعُوْنَ مَآ اَمَرَ اللّٰهُ بِهٖٓ اَنْ يُّوْصَلَ وَيُفْسِدُوْنَ فِى الْاَرْضِۗ اُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْخٰسِرُوْنَ
allażīna yanquḍūna ‘ahdallāhi mim ba‘di mīṡāqih(ī), wa yaqṭa‘ūna mā amarallāhu bihī ay yūṣala wa yufsidūna fil-arḍ(i), ulā'ika humul-khāsirūn(a).
Касоне, ки паймони Худоро пас аз бастани он мешикананд ва он чиро, ки Худо ба пайвастани он фармон додааст, мебуранд ва дар замин фасод мекунанд, инҳо зиёнкоронанд.
۞ وَمِنْ اَهْلِ الْكِتٰبِ مَنْ اِنْ تَأْمَنْهُ بِقِنْطَارٍ يُّؤَدِّهٖٓ اِلَيْكَۚ وَمِنْهُمْ مَّنْ اِنْ تَأْمَنْهُ بِدِيْنَارٍ لَّا يُؤَدِّهٖٓ اِلَيْكَ اِلَّا مَا دُمْتَ عَلَيْهِ قَاۤىِٕمًا ۗ ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ قَالُوْا لَيْسَ عَلَيْنَا فِى الْاُمِّيّٖنَ سَبِيْلٌۚ وَيَقُوْلُوْنَ عَلَى اللّٰهِ الْكَذِبَ وَهُمْ يَعْلَمُوْنَ
wa min ahlil-kitābi man in ta'manhu bi qinṭārin yu'addīhi ilaik(a), wa minhum man in ta'manhu bidīnāril lā yu'addīhi ilaika illā mā dumta ‘alaihi qā'imā(n), żālika bi'annahum qālū laisa ‘alainā fil-ummiyyīna sabīl(un), wa yaqūlūna ‘alallāhil-każiba wa hum ya‘lamūn(a).
Ва аз аҳли китоб касе ҳаст, ки агар ба ӯ моли зиёдеро амонат диҳӣ, онро ба ту бармегардонад. Ва аз онҳо касоне ҳастанд, ки агар ба ӯ динор амонат диҳӣ, онро ба ту барнамегардонад, магар ин ки ту онро бигирӣ. Ин ба он сабаб аст, ки мегӯянд: «Мо бар мардуми бесавод гуноҳе надорем». Онҳо бар Худо дурӯғ мегӯянд, ҳарчанд медонанд.
وَلَا تُجَادِلْ عَنِ الَّذِيْنَ يَخْتَانُوْنَ اَنْفُسَهُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ مَنْ كَانَ خَوَّانًا اَثِيْمًاۙ
wa lā tujādil ‘anil-lażīna yakhtānūna anfusahum, innallāha lā yuḥibbu man kāna khawwānan aṡīmā(n).
Ва аз касоне, ки ба худ хиёнат мекунанд, ҷонибдорӣ макун, зеро Худо касонеро, ки ҳамеша хиёнат мекунанд ва дар гуноҳ ғӯтаваранд, дӯст намедорад.
فَبِمَا نَقْضِهِمْ مِّيْثَاقَهُمْ لَعَنّٰهُمْ وَجَعَلْنَا قُلُوْبَهُمْ قٰسِيَةً ۚ يُحَرِّفُوْنَ الْكَلِمَ عَنْ مَّوَاضِعِهٖۙ وَنَسُوْا حَظًّا مِّمَّا ذُكِّرُوْا بِهٖۚ وَلَا تَزَالُ تَطَّلِعُ عَلٰى خَاۤىِٕنَةٍ مِّنْهُمْ اِلَّا قَلِيْلًا مِّنْهُمْ ۖ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاصْفَحْ ۗاِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَ
fabimā naqḍihim mīṡāqahum la‘annāhum wa ja‘alnā qulūbahum qāsiyah(tan), yuḥarrifūnal-kalima ‘am mawāḍi‘ih(ī), wa nasū ḥaẓẓam mimmā żukkirū bih(ī), wa lā tazālu taṭṭali‘u ‘alā khā'inatim minhum illā qalīlam minhum fa‘fu ‘anhum waṣfaḥ, innallāha yuḥibbul-muḥsinīn(a).
(Аммо) ба хотири он ки онҳо ваъдаи худро вайрон карданд, Мо онҳоро лаънат кардем ва дилҳояшонро сахт кардем. Онҳо дӯст медоранд, ки калимаи (Худоро) аз ҷои худ тағйир диҳанд ва баъзе аз паёмҳоеро, ки ба онҳо ҳушдор дода шуда буд, фаромӯш мекунанд. Ту (эй Муҳаммад), ҳамеша аз онҳо хиёнатро хоҳед дид, магар гурӯҳе аз онҳо (ки хиёнат намекунанд). Пас, онҳоро бубахш ва аз онҳо рӯй гардон. Албатта, Аллоҳ некӯкоронро дӯст медорад.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تَخُوْنُوا اللّٰهَ وَالرَّسُوْلَ وَتَخُوْنُوْٓا اَمٰنٰتِكُمْ وَاَنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanū lā takhūnullāha war-rasūla wa takhūnū amānātikum wa antum ta‘lamūn(a).
Эй касоне, ки имон овардаед, ба Худо ва Паёмбар хиёнат накунед ва (низ) ба амонате, ки ба шумо амонат гузошта шудааст, хиёнат накунед, дар ҳоле ки медонед.
الَّذِيْنَ عَاهَدْتَّ مِنْهُمْ ثُمَّ يَنْقُضُوْنَ عَهْدَهُمْ فِيْ كُلِّ مَرَّةٍ وَّهُمْ لَا يَتَّقُوْنَ
allażīna ‘āhatta minhum ṡumma yanquḍūna ‘ahdahum fī kulli marratiw wa hum lā yattaqūn(a).
(Яъне) касоне, ки бо шумо паймон бастаанд, вале ҳар гоҳ ваъда медиҳанд, ваъдаи худро мешикананд ва (аз Худо) наметарсанд.
وَاِمَّا تَخَافَنَّ مِنْ قَوْمٍ خِيَانَةً فَانْۢبِذْ اِلَيْهِمْ عَلٰى سَوَاۤءٍۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ الْخَاۤىِٕنِيْنَ ࣖ
wa immā takhāfanna min qaumin khiyānatan fambiż ilaihim ‘alā sawā'(in), innallāha lā yuḥibbul-khā'inīn(a).
Ва агар ту (эй Муҳаммад) аз хиёнате аз ҷониби гурӯҳе тарс дорӣ, пас, онро ба таври шоиста ба онҳо баргардон. Зеро Худо мардуми хиёнаткорро дӯст намедорад.
وَاِنْ يُّرِيْدُوْا خِيَانَتَكَ فَقَدْ خَانُوا اللّٰهَ مِنْ قَبْلُ فَاَمْكَنَ مِنْهُمْ وَاللّٰهُ عَلِيْمٌ حَكِيْمٌ
wa iy yurīdū khiyānataka faqad khānullāha min qablu fa amkana minhum wallāhu ‘alīmun ḥakim(un).
Агар онҳо (асириён) мехоҳанд ба ту хиёнат кунанд, пас, пеш аз ин ба Худо хиёнат карда буданд ва Худо туро бар онҳо пирӯзманд гардонидааст ва Худо доно ва ҳаким аст.
ذٰلِكَ لِيَعْلَمَ اَنِّيْ لَمْ اَخُنْهُ بِالْغَيْبِ وَاَنَّ اللّٰهَ لَا يَهْدِيْ كَيْدَ الْخَاۤىِٕنِيْنَ ۔
Żālika liya‘lama annī lam akhunhu bil-gaibi wa annallāha lā yahdī kaidal-khā'inīn(a).
(Юсуф гуфт): «Ин барои он аст, ки ӯ (Азиз) бидонад, ки ман дар ҳоле ки ӯ дар хона набуд, ба ӯ хиёнат накардаам ва Аллоҳ аз хиёнаткорон розӣ нест».
۞ اِنَّ اللّٰهَ يُدَافِعُ عَنِ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْاۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ كُلَّ خَوَّانٍ كَفُوْرٍ ࣖ
innallāha yudāfi‘u ‘anil-lażīna āmanū, innallāha lā yuḥibbu kulla khawwānin kafūr(in).
Албатта, Худо аз касоне, ки имон овардаанд, дифоъ мекунад. Албатта, Худо касеро, ки хиёнат мекунад ва ба неъмати Ӯ кофир мешавад, дӯст намедорад.
ضَرَبَ اللّٰهُ مَثَلًا لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوا امْرَاَتَ نُوْحٍ وَّامْرَاَتَ لُوْطٍۗ كَانَتَا تَحْتَ عَبْدَيْنِ مِنْ عِبَادِنَا صَالِحَيْنِ فَخَانَتٰهُمَا فَلَمْ يُغْنِيَا عَنْهُمَا مِنَ اللّٰهِ شَيْـًٔا وَّقِيْلَ ادْخُلَا النَّارَ مَعَ الدّٰخِلِيْنَ
Ḍaraballāhu maṡalal lil-lażīna kafarumra'ata nūḥiw wamra'ata lūṭ(in), kānatā taḥta ‘abdaini min ‘ibādinā ṣāliḥaini fa khānatāhumā falam yugniyā ‘anhumā minallāhi syai'aw wa qīladkhulan-nāra ma‘ad-dākhilīn(a).
Худо барои кофирон мисоле овард: зани Нӯҳ ва зани Лут. Ҳарду зери назорати ду бандаи солеҳ аз бандагони Мо ҳастанд; пас он ду зан ба ду шавҳари худ хиёнат карданд, аммо ин ду шавҳарашон натавонистанд онҳоро аз азоби Худо наҷот диҳанд; ва (ба он ду зан) гуфта шуд: «Ҳарду бо онҳое, ки ба дӯзах мераванд, ба дӯзах равед».