اِذَآ اُلْقُوْا فِيْهَا سَمِعُوْا لَهَا شَهِيْقًا وَّهِيَ تَفُوْرُۙ
iżā ulqū fīhā sami‘ū lahā syahīqaw wa hiya tafūr(u).
ווען מען האט זיי אריינגעווארפן אין אים האבן זיי געהערט די שרעקליכע גערוישן פון גיהנום, בשעת עס האט געברענט,
تَكَادُ تَمَيَّزُ مِنَ الْغَيْظِۗ كُلَّمَآ اُلْقِيَ فِيْهَا فَوْجٌ سَاَلَهُمْ خَزَنَتُهَآ اَلَمْ يَأْتِكُمْ نَذِيْرٌۙ
takādu tamayyazu minal-gaiẓ(i), kullamā ulqiya fīhā faujun sa'alahum khazanatuhā alam ya'tikum nażīr(un).
כּמעט פּלאַצן מיט כּעס. יעדעס מאָל ווען אַ גרופּע (פון נישט-גלייביקע) ווערט אַרײַנגעוואָרפן אין אים, וועלן זײַנע היטער (זיי פרעגן), "איז נישט געווען אַ ווארנער וואָס איז געקומען צו אײַך (אין דער וועלט)?"
نَارُ اللّٰهِ الْمُوْقَدَةُۙ
nārullāhil-mūqadah(tu).
(דאָס איז) דאָס פֿײַער (פֿון שטראָף) פֿון אַלאַה וואָס ווערט אָנגעצונדן,
الَّتِيْ تَطَّلِعُ عَلَى الْاَفْـِٕدَةِۗ
allatī taṭṭali‘u ‘alal-af'idah(ti).
וואָס (ברענט) צום האַרצן.
اِنَّهَا عَلَيْهِمْ مُّؤْصَدَةٌۙ
innahā ‘alaihim mu'ṣadah(tun).
טאַקע, דאָס פֿײַער איז פֿעסט פֿאַרמאַכט איבער (זיך),
فِيْ عَمَدٍ مُّمَدَّدَةٍ ࣖ
fī ‘amadim mumaddadah(tin).
(בשעת זיי זענען געווען) געבונדן צו לאַנגע שטאַנגען.