اَلَّذِيْنَ يُنْفِقُوْنَ اَمْوَالَهُمْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ثُمَّ لَا يُتْبِعُوْنَ مَآ اَنْفَقُوْا مَنًّا وَّلَآ اَذًىۙ لَّهُمْ اَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْۚ وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَ
allażīna yunfiqūna amwālahum fī sabīlillāhi ṡumma lā yutbi‘ūna mā anfaqū mannaw wa lā ażā(n), lahum ajruhum ‘inda rabbihim, wa lā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).
जो लोग अपनी दौलत अल्लाह दे रास्ते विच खर्च करदे हन, फिर जो दान करदे हन, उस नूं नाम लै के (प्राप्त करन वाले दी भावना) नू चोट पहुंचा के साथ नहीं देंदे, उहनां नूं अपने रब तों इनाम मिल जावेगा। उन्दे च कोई डर नेईं ऐ ते ना गै दुखी होंदे न।
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تُبْطِلُوْا صَدَقٰتِكُمْ بِالْمَنِّ وَالْاَذٰىۙ كَالَّذِيْ يُنْفِقُ مَالَهٗ رِئَاۤءَ النَّاسِ وَلَا يُؤْمِنُ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِۗ فَمَثَلُهٗ كَمَثَلِ صَفْوَانٍ عَلَيْهِ تُرَابٌ فَاَصَابَهٗ وَابِلٌ فَتَرَكَهٗ صَلْدًا ۗ لَا يَقْدِرُوْنَ عَلٰى شَيْءٍ مِّمَّا كَسَبُوْا ۗ وَاللّٰهُ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الْكٰفِرِيْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanū lā tubṭilū ṣadaqātikum bil-manni wal-ażā, kal-lażī yunfiqu mālahū ri'ā'an-nāsi wa lā yu'minu billāhi wal-yaumil-ākhir(i), fa maṡaluhū kamaṡali ṣafwānin ‘alaihi turābun fa'aṣābahū wābilun fatarakahū ṣaldā(n), lā yaqdirūna ‘alā syai'im mimmā kasabū, wallāhu lā yahdil-qaumal-kāfirīn(a).
हे विश्वास करने आले! अपने दान दा जिक्र करदे होई ते (प्राप्त करने आले दी भावनाएं गी) दुखी नेईं करो, जि'यां कोई अपनी दौलत इस करिए देई दिंदा ऐ की ओह् लोकें गी दिखावा करदा ऐ ते ओह् अल्लाह ते आखरी दिन पर विश्वास नेईं करदा। मिसाल (उस बंदे दा) चिकने पत्थर दे समान है जिसदे उप्पर धूड़ होंदी ऐ, फिर जदूं पत्थर उप्पर भारी बरखा होंदी ऐ तां पत्थर फिरी चिकना रौंह्दा ऐ। जो करदे हन उहनां नूं कुझ फायदा नहीं होंदा। ते अल्लाह काफिरां दा मार्गदर्शन नहीं करदा।
وَلَا تَمْنُنْ تَسْتَكْثِرُۖ
wa lā tamnun tastakṡir(u).
ते (मुहम्मद) (इस इरादे नाल) ज्यादा (बदले विच) पाण दा ना दे।