فَلَمَّا فَصَلَ طَالُوْتُ بِالْجُنُوْدِ قَالَ اِنَّ اللّٰهَ مُبْتَلِيْكُمْ بِنَهَرٍۚ فَمَنْ شَرِبَ مِنْهُ فَلَيْسَ مِنِّيْۚ وَمَنْ لَّمْ يَطْعَمْهُ فَاِنَّهٗ مِنِّيْٓ اِلَّا مَنِ اغْتَرَفَ غُرْفَةً ۢبِيَدِهٖ ۚ فَشَرِبُوْا مِنْهُ اِلَّا قَلِيْلًا مِّنْهُمْ ۗ فَلَمَّا جَاوَزَهٗ هُوَ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَهٗۙ قَالُوْا لَا طَاقَةَ لَنَا الْيَوْمَ بِجَالُوْتَ وَجُنُوْدِهٖ ۗ قَالَ الَّذِيْنَ يَظُنُّوْنَ اَنَّهُمْ مُّلٰقُوا اللّٰهِ ۙ كَمْ مِّنْ فِئَةٍ قَلِيْلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيْرَةً ۢبِاِذْنِ اللّٰهِ ۗ وَاللّٰهُ مَعَ الصّٰبِرِيْنَ
falammā faṣala ṭālūtu bil-junūd(i), qāla innallāha mubtalīkum binahar(in), faman syariba minhu falaisa minnī, wa mal lam yaṭ‘amhu fa innahū minnī illā manigtarafa gurfatam biyadih(ī), fa syaribū minhu illā qalīlam minhum, falammā jāwazahū huwa wal-lażīna āmanū ma‘ah(ū), qālū lā ṭāqata lanal-yauma bijālūta wa junūdih(ī), qālal-lażīna yaẓunnūna annahum mulāqullāh(i), kam min fi'atin qalīlatin galabat fi'atan kaṡīratam bi'iżnillāh(i), wallāhu ma‘aṣ-ṣābirīn(a).
গতিকে যেতিয়া তালুতে নিজৰ সৈন্যবাহিনী আনিলে, তেতিয়া তেওঁ ক'লে, "আল্লাহে তোমালোকক নদীৰে পৰীক্ষা কৰিব। গতিকে যিয়ে (তাৰ পানী) পান কৰে, তেওঁ মোৰ অনুগামী নহয়। আৰু যিয়ে পান নকৰে, তেন্তে তেওঁ মোৰ অনুগামী যদিহে তেওঁ হাতেৰে অলপ স্কুপ নকৰে।" কিন্তু দুই এজনৰ বাহিৰে তেওঁলোকে পান কৰিলে। তেওঁ (তালুত) আৰু তেওঁৰ লগত বিশ্বাসীসকলে যেতিয়া নদী পাৰ হ’ল, তেতিয়া তেওঁলোকে ক’লে, “আমি আজি জালুত আৰু তেওঁৰ সৈন্যৰ বিৰুদ্ধে আৰু শক্তিশালী নহয়।” যিসকলে আল্লাহক লগ পাব বুলি বিশ্বাস কৰে তেওঁলোকে কয়, "আল্লাহৰ অনুমতিত কিমান সৰু সৰু গোটে বৃহৎ গোটক পৰাস্ত কৰিলে।" আৰু ধৈৰ্য্য ধৰা লোকৰ লগত আল্লাহ আছে।
قَالَ رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَاۗ اِنْ كُنْتُمْ مُّوْقِنِيْنَ
qāla rabbus-samāwāti wal-arḍi wa mā bainahumā, in kuntum mūqinīn(a).
তেওঁ (মোচিয়ে) উত্তৰ দিলে, "যি ঈশ্বৰে আকাশ আৰু পৃথিৱী আৰু ইয়াৰ মাজৰ বস্তু সৃষ্টি কৰিলে (সেয়াই আপোনাৰ ঈশ্বৰ), যদি আপুনি তেওঁক বিশ্বাস কৰে।"
قَالُوْا لَا ضَيْرَ ۖاِنَّآ اِلٰى رَبِّنَا مُنْقَلِبُوْنَ ۚ
qālū lā ḍair(a), innā ilā rabbinā munqalibūn(a).
তেওঁলোকে ক’লে, “আমাৰ কোনো ভয় নাই, কিয়নো আমি আমাৰ প্ৰভুৰ ওচৰলৈ উভতি যাম।
قَالَ كَلَّا ۗاِنَّ مَعِيَ رَبِّيْ سَيَهْدِيْنِ
qāla kallā, inna ma‘iya rabbī sayahdīn(i).
তেওঁ (মোচিয়ে) উত্তৰ দিলে, "মই কেতিয়াও (আগ্ৰহণ কৰা নহ'ম); সঁচাকৈয়ে মোৰ প্ৰভু মোৰ লগত আছে, তেওঁ মোক পথ প্ৰদৰ্শন কৰিব।"
الَّذِيْنَ يُقِيْمُوْنَ الصَّلٰوةَ وَيُؤْتُوْنَ الزَّكٰوةَ وَهُمْ بِالْاٰخِرَةِ هُمْ يُوْقِنُوْنَ
allażīna yuqīmūnaṣ-ṣalāta wa yu'tūnaz-zakāta wa hum bil-ākhirati hum yūqinūn(a).
(অৰ্থাৎ) যিসকলে নামাজ আদায় কৰে আৰু জাকাত আদায় কৰে, আৰু তেওঁলোকে আখিৰাতক বিশ্বাস কৰে।
وَلَمَّا رَاَ الْمُؤْمِنُوْنَ الْاَحْزَابَۙ قَالُوْا هٰذَا مَا وَعَدَنَا اللّٰهُ وَرَسُوْلُهٗ وَصَدَقَ اللّٰهُ وَرَسُوْلُهٗ ۖوَمَا زَادَهُمْ اِلَّآ اِيْمَانًا وَّتَسْلِيْمًاۗ
wa lammā ra'al-mu'minūnal-aḥzāb(a), qālū hāżā mā wa‘adanallāhu wa rasūluhū wa ṣadaqallāhu wa rasūluh(ū), wa mā zādahum illā īmānaw wa taslīmā(n).
আৰু যেতিয়া মুমিনসকলে এই (মিত্ৰ) গোটবোৰ দেখিলে, তেতিয়া তেওঁলোকে ক’লে, “এইটোৱেই আল্লাহ আৰু তেওঁৰ ৰাছুলে আমাৰ প্ৰতিজ্ঞা কৰিছিল।” আৰু আল্লাহ আৰু তেওঁৰ ৰাছুল সত্য। আৰু ইয়াৰ ফলত তেওঁলোকৰ ঈমান আৰু ইছলাম বৃদ্ধি পায়।
فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يٰبُنَيَّ اِنِّيْٓ اَرٰى فِى الْمَنَامِ اَنِّيْٓ اَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرٰىۗ قَالَ يٰٓاَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُۖ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰبِرِيْنَ
falammā balaga ma‘ahus-sa‘ya qāla yā bunayya innī arā fil-manāmi annī ażbaḥuka fanẓur māżā tarā, qāla yā abatif‘al mā tu'mar(u), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣābirīn(a).
গতিকে যেতিয়া তেওঁ তেওঁৰ লগত কাম কৰিব পৰা বয়সত উপনীত হ’ল, তেতিয়া (অব্ৰাহমে) ক’লে, “হে মোৰ ল’ৰা! মই সপোনত দেখিছো যে মই তোমাক বধ কৰি আছো। গতিকে তুমি কি ভাবে সেই কথা বিবেচনা কৰক!” তেওঁ (ইছমাইলে) ক’লে, “হে মোৰ পিতৃ! তোমাক যি আজ্ঞা দিয়া হৈছে, তাকে কৰা, ঈশ্বৰে ইচ্ছা কৰিলে, তুমি মোক ধৈৰ্য্যৰ মাজত বিচাৰি পাবা।”