وَاِنَّا لَنَحْنُ نُحْيٖ وَنُمِيْتُ وَنَحْنُ الْوٰرِثُوْنَ
wa innā lanaḥnu nuḥyī wa numītu wa naḥnul-wāriṡūn(a).
நிச்சயமாக, நாமே வாழ்வளிப்பவர்களும், மரணத்தை உண்டாக்குபவர்களும், நாமே வாரிசுரிமை பெறுபவர்களும் ஆவோம்.
اِنَّا نَحْنُ نَرِثُ الْاَرْضَ وَمَنْ عَلَيْهَا وَاِلَيْنَا يُرْجَعُوْنَ ࣖ
innā naḥnu nariṡul-arḍa wa man ‘alaihā wa ilainā yurja‘ūn(a).
நிச்சயமாக, பூமியையும் அதில் உள்ள அனைத்தையும் நாமே வாரிசாகப் பெற்றிருக்கிறோம், மேலும் அவை நம்மிடமே திரும்ப ஒப்படைக்கப்படும்.
وَزَكَرِيَّآ اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ رَبِّ لَا تَذَرْنِيْ فَرْدًا وَّاَنْتَ خَيْرُ الْوٰرِثِيْنَ ۚ
wa zakariyyā iż nādā rabbahū rabbi lā tażarnī fardaw wa anta khairul-wāriṡīn(a).
மேலும், சகரியா தன் தேவனிடம், "என் தேவனே, நான் பிள்ளையில்லாமல் தனியாக வாழ விடாதீர், நீரே சிறந்த வாரிசு" என்று ஜெபித்த கதையை நினைவுகூருங்கள்.
وَكَمْ اَهْلَكْنَا مِنْ قَرْيَةٍ ۢ بَطِرَتْ مَعِيْشَتَهَا ۚفَتِلْكَ مَسٰكِنُهُمْ لَمْ تُسْكَنْ مِّنْۢ بَعْدِهِمْ اِلَّا قَلِيْلًاۗ وَكُنَّا نَحْنُ الْوٰرِثِيْنَ
wa kam ahlaknā min qaryatim baṭirat ma‘īsyatahā, fatilka masākinuhum lam tuskam mim ba‘dihim illā qalīlā(n), wa kunnā naḥnul-wāriṡīn(a).
மேலும், நாம் அழித்த, வாழ்க்கையில் சுகபோகமாக வாழ்ந்த தேசங்களின் குடிமக்கள் எத்தனையோ பேருக்கு, அவர்களுக்குப் பிறகு ஒரு சிறு பகுதியைத் தவிர வேறு யாரும் வசிக்காத ஓர் வசிப்பிடமாக அது இருந்தது. மேலும், அதை நாம்தான் வாரிசாகப் பெறுகிறோம்.”