وَاِذَا سَاَلَكَ عِبَادِيْ عَنِّيْ فَاِنِّيْ قَرِيْبٌ ۗ اُجِيْبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ اِذَا دَعَانِۙ فَلْيَسْتَجِيْبُوْا لِيْ وَلْيُؤْمِنُوْا بِيْ لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُوْنَ
wa iżā sa'alaka ‘ibādī ‘annī fa innī qarīb(un), ujību da‘watad-dā‘i iżā da‘ān(i), falyastajībū lī walyu'minū bī la‘allahum yarsyudūn(a).
මාගේ වහලුන් මා ගැන (මුහම්මද් නබිතුමාණෙනි) ඔබෙන් විමසන විට, නියත වශයෙන්ම මම සමීපව සිටිමි. මා වෙත යාච්ඤා කරන විට යාච්ඤා කරන අයගේ කැමැත්ත මම ඉටු කරමි. ඔවුන් මාගේ (ආඥා) ඉටු කර මා කෙරෙහි විශ්වාස කරත්වා, එවිට ඔවුන්ට සත්‍යය ලැබෙනු ඇත.
۞ وَاِلٰى ثَمُوْدَ اَخَاهُمْ صٰلِحًا ۘ قَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗ ۗهُوَ اَنْشَاَكُمْ مِّنَ الْاَرْضِ وَاسْتَعْمَرَكُمْ فِيْهَا فَاسْتَغْفِرُوْهُ ثُمَّ تُوْبُوْٓا اِلَيْهِ ۗاِنَّ رَبِّيْ قَرِيْبٌ مُّجِيْبٌ
wa ilā ṡamūda akhāhum ṣālihā(n), qāla yā qaumi‘budullāḥa mā lakum min ilāhin gairuh(ū), huwa ansya'akum minal-arḍi wasta‘marakum fīhā fastagfirūhu ṡumma tūbū ilaih(i), inna rabbī qarībum mujīb(un).
සමූද් (සමූද්) වරුන් වෙත ඔවුන්ගේ සහෝදර සාලිහ් (යැව්වෙමු) ඔහු මෙසේ පැවසීය: “මගේ ජනයිනි! අල්ලාහ්ට නමස්කාර කරන්න. ඔහු හැර ඔබට වෙනත් දෙවියෙකු නැත. ඔහු ඔබව පොළොවෙන් (භූමියෙන්) නිර්මාණය කර ඔබට සමෘද්ධිය ලබා දුන්නේය. එබැවින් ඔහුගෙන් සමාව අයැද, පසුව ඔහු වෙත පසුතැවිලි වන්න. නියත වශයෙන්ම මගේ දෙවියන් (ඔහුගේ කරුණාව) ඉතා සමීපව සිටින අතර (ඔහුගේ සේවකයන්ගේ යාච්ඤා පිළිගන්නේය).
وَقَالَ رَبُّكُمُ ادْعُوْنِيْٓ اَسْتَجِبْ لَكُمْ ۗاِنَّ الَّذِيْنَ يَسْتَكْبِرُوْنَ عَنْ عِبَادَتِيْ سَيَدْخُلُوْنَ جَهَنَّمَ دَاخِرِيْنَ ࣖ
wa qāla rabbukumud‘ūnī astajib lakum, innal-lażīna yastakbirūna ‘an ‘ibādatī sayadkhulūna jahannama dākhirīn(a).
තවද ඔබගේ ස්වාමියා මෙසේ පැවසීය: “මට යාඥා කරන්න, මම ඔබට එය නියත වශයෙන්ම ලබා දෙන්නෙමි. නියත වශයෙන්ම අහංකාර වී මට නමස්කාර කිරීම ප්‍රතික්ෂේප කරන්නන් නින්දාවට පත් වූ තත්ත්වයෙන් නිරයට ඇතුළු වනු ඇත.”