الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَتَطْمَىِٕنُّ قُلُوْبُهُمْ بِذِكْرِ اللّٰهِ ۗ اَلَا بِذِكْرِ اللّٰهِ تَطْمَىِٕنُّ الْقُلُوْبُ ۗ
al-lażīna āmanū wa taṭma'innu qulūbuhum biżikrillāh(i), alā biżikrillāhi taṭma'innul-qulūb(u).
(კერძოდ) ისინი, ვინც ირწმუნეს და ვისი გულებიც ალაჰის ხსოვნაში პოულობენ სიმშვიდეს. აჰა, მხოლოდ ალაჰის ხსოვნაში პოულობენ გულები სიმშვიდეს.
اَللّٰهُ نَزَّلَ اَحْسَنَ الْحَدِيْثِ كِتٰبًا مُّتَشَابِهًا مَّثَانِيَۙ تَقْشَعِرُّ مِنْهُ جُلُوْدُ الَّذِيْنَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ ۚ ثُمَّ تَلِيْنُ جُلُوْدُهُمْ وَقُلُوْبُهُمْ اِلٰى ذِكْرِ اللّٰهِ ۗذٰلِكَ هُدَى اللّٰهِ يَهْدِيْ بِهٖ مَنْ يَّشَاۤءُ ۗوَمَنْ يُّضْلِلِ اللّٰهُ فَمَا لَهٗ مِنْ هَادٍ
allāhu nazzala aḥsanal-ḥadīṡi kitābam mutasyābiham maṡāniy(a), taqsya‘irru minhu julūdul-lażīna yakhsyauna rabbahum, ṡumma talīnu julūduhum wa qulūbuhum ilā żikrillāh(i), żālika hudallāhi yahdī bihī may yasyā'(u), wa may yuḍlilillāhu famā lahū min hād(in).
ალაჰმა საუკეთესო სიტყვები (კერძოდ) ერთი და იგივე ყურანი (მისი აიათები) არაერთხელ მოავლინა, რის გამოც კანკალებს მათი უფლის მოშიშების კანი, შემდეგ კი მათი კანი და გულები მშვიდდება, როდესაც ალაჰს იხსენებენ. ეს არის ალაჰის გზამკვლევი, ამ წიგნით ის გზას ადგას ვისაც სურს. ხოლო ვისაც ალაჰი გზას აცდენს, ვერავინ წაიყვანს მას.
۞ لَقَدْ رَضِيَ اللّٰهُ عَنِ الْمُؤْمِنِيْنَ اِذْ يُبَايِعُوْنَكَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ فَعَلِمَ مَا فِيْ قُلُوْبِهِمْ فَاَنْزَلَ السَّكِيْنَةَ عَلَيْهِمْ وَاَثَابَهُمْ فَتْحًا قَرِيْبًاۙ
laqad raḍiyallāhu ‘anil-mu'minīna iż yubāyi‘ūnaka taḥtasy-syajarati fa‘alima mā fī qulūbihim fa'anzalas-sakīnata ‘alaihim wa aṡābahum fatḥan qarībā(n).
ჭეშმარიტად, ალაჰმა აკურთხა მორწმუნეები, როდესაც ხის ქვეშ ერთგულება დაგიფიცეს შენ (მუჰამედ), მან იცოდა, რა იყო მათ გულებში, შემდეგ კი სიმშვიდე მისცა მათ და ახლო გამარჯვებით დააჯილდოვა ისინი.
اِذْ جَعَلَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا فِيْ قُلُوْبِهِمُ الْحَمِيَّةَ حَمِيَّةَ الْجَاهِلِيَّةِ فَاَنْزَلَ اللّٰهُ سَكِيْنَتَهٗ عَلٰى رَسُوْلِهٖ وَعَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ وَاَلْزَمَهُمْ كَلِمَةَ التَّقْوٰى وَكَانُوْٓا اَحَقَّ بِهَا وَاَهْلَهَا ۗوَكَانَ اللّٰهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمًا ࣖ
iż ja‘alal-lażīna kafarū fī qulūbihimul-ḥamiyyata ḥamiyyatal-jāhiliyyati fa anzalallāhu sakīnatahū ‘alā rasūlihī wa ‘alal-mu'minīna wa alzamahum kalimatat-taqwā wa kānū aḥaqqa bihā wa ahlahā, wa kānallāhu bikulli syai'in ‘alīmā(n).
როდესაც ურწმუნოებმა გულებში ამპარტავნება (უმეცრების ამპარტავნება) ჩანერგეს, ალაჰმა სიმშვიდე მოუვლინა თავის შუამავალსა და მორწმუნეებს და სავალდებულო გახადა მათთვის ღვთისმოსაობის სიტყვის მორჩილება, და ისინი უფრო მეტად იმსახურებდნენ ამას და ღირსნი იყვნენ ამის. და ალაჰი ყოვლისმცოდნეა ყველაფრისა.