مَا كَانَ لِلنَّبِيِّ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنْ يَّسْتَغْفِرُوْا لِلْمُشْرِكِيْنَ وَلَوْ كَانُوْٓا اُولِيْ قُرْبٰى مِنْۢ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمْ اَنَّهُمْ اَصْحٰبُ الْجَحِيْمِ
mā kāna lin-nabiyyi wal-lażīna āmanū ay yastagfirū lil-musyrikīna wa lau kānū ulī qurbā mim ba‘di mā tabayyana lahum annahum aṣḥābul-jaḥīm(i).
இணைவைப்பவர்கள் நரகவாசிகளே என்பது நபிகளுக்கும் முஃமின்களுக்கும் தெளிவாகிவிட்ட பிறகு, அவர்கள் தங்களின் உறவினர்களாக இருந்தாலும், அவர்களுக்காக (அல்லாஹ்விடம்) மன்னிப்புக் கேட்பது தகாது.
مَنِ اهْتَدٰى فَاِنَّمَا يَهْتَدِيْ لِنَفْسِهٖۚ وَمَنْ ضَلَّ فَاِنَّمَا يَضِلُّ عَلَيْهَاۗ وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِّزْرَ اُخْرٰىۗ وَمَا كُنَّا مُعَذِّبِيْنَ حَتّٰى نَبْعَثَ رَسُوْلًا
manihtadā fa innamā yahtadī linafsih(ī), wa man ḍalla fa innamā yaḍillu ‘alaihā, wa lā taziru wāziratuw wizra ukhrā, wa mā kunnā mu‘ażżibīna ḥattā nab‘aṡa rasūlā(n).
எவர் (அல்லாஹ்வின்) வழிகாட்டுதலின்படி செயல்படுகிறாரோ, நிச்சயமாக அது அவருடைய (பாதுகாப்பிற்காகவே); மேலும் எவர் வழிதவறிச் செல்கிறாரோ, அவருக்கு ஏற்படும் உண்மையான (இழப்பு) அவருக்கே ஆகும். ஒரு பாவி மற்றொருவனின் பாவங்களைச் சுமக்க முடியாது, ஆனால் நாம் ஒரு தூதரை அனுப்பும் வரை அவனைத் தண்டிக்க மாட்டோம்.