فَنَادَتْهُ الْمَلٰۤىِٕكَةُ وَهُوَ قَاۤىِٕمٌ يُّصَلِّيْ فِى الْمِحْرَابِۙ اَنَّ اللّٰهَ يُبَشِّرُكَ بِيَحْيٰى مُصَدِّقًاۢ بِكَلِمَةٍ مِّنَ اللّٰهِ وَسَيِّدًا وَّحَصُوْرًا وَّنَبِيًّا مِّنَ الصّٰلِحِيْنَ
fanādathul-malā'ikatu wa huwa qā'imuy yuṣallī fil-miḥrāb(i), annallāha yubasysyiruka biyaḥyā muṣaddiqam bikalimatim minallāhi wa sayyidaw wa ḥaṣūraw wa nabiyyam minaṣ-ṣāliḥīn(a).
Һуңынан фәрештәләр уны, михрабта намаҙ уҡып торғанда,: «Аллаһ һиңә Яхъяның тыуыуы менән һөйөнөслө хәбәр килтерә, ул Аллаһтан килгән һөйләмде (һүҙҙе) раҫлай, өлгө, үҙен (нәфсенән) тыя алған һәм тәҡүәлеләр араһында пәйғәмбәр», — тип саҡырҙы.
يٰزَكَرِيَّآ اِنَّا نُبَشِّرُكَ بِغُلٰمِ ِۨاسْمُهٗ يَحْيٰىۙ لَمْ نَجْعَلْ لَّهٗ مِنْ قَبْلُ سَمِيًّا
yā zakariyyā innā nubasysyiruka bigulāminismuhū yaḥyā, lam naj‘al lahū min qablu samiyyā(n).
(Аллаһ әйтте): «Эй, Зәкәриә, беҙ һиңә Яхъя исемле ул тураһында һөйөнөс бирәбеҙ, быға тиклем уға бындай исем ҡушманыҡ».
قَالَ رَبِّ اَنّٰى يَكُوْنُ لِيْ غُلٰمٌ وَّكَانَتِ امْرَاَتِيْ عَاقِرًا وَّقَدْ بَلَغْتُ مِنَ الْكِبَرِ عِتِيًّا
qāla rabbi annā yakūnu lī gulāmuw wa kānatimra'atī ‘āqiraw wa qad balagtu minal-kibari ‘itiyyā(n).
Ул (Зәкәриә): «Эй, Раббым, ҡатыным түлһеҙ булғанда, ә мин (үҙем) ысынында бик ҡартлыҡҡа еткәндә, нисек бала табырмын?»
قَالَ كَذٰلِكَۗ قَالَ رَبُّكَ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌ وَّقَدْ خَلَقْتُكَ مِنْ قَبْلُ وَلَمْ تَكُ شَيْـًٔا
qāla każālik(a), qāla rabbuka huwa ‘alayya hayyinuw wa qad khalaqtuka min qablu wa lam taku syai'ā(n).
(Аллаһ): «Шулай булыр», — тине. Раббың: «Миңә еңел, ысынлап та, Мин һине унан алда барлыҡҡа килтерҙем, хатта һинең бер ниндәй ҙә ҡиәфәтең булмаһа ла», — тигән.
قَالَ رَبِّ اجْعَلْ لِّيْٓ اٰيَةً ۗقَالَ اٰيَتُكَ اَلَّا تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلٰثَ لَيَالٍ سَوِيًّا
qāla rabbij‘al lī āyah(tan), qāla āyatuka allā tukalliman-nāsa ṡalāṡa layālin sawiyyā(n).
Ул (Зәкәриә): «Эй, Раббым, миңә аят бир», — тине. (Аллаһ): «Һеҙҙең билдәгеҙ – һау-сәләмәт булһағыҙ ҙа, кешеләр менән өс төн һөйләшә алмауығыҙ», — тине.
يٰيَحْيٰى خُذِ الْكِتٰبَ بِقُوَّةٍ ۗوَاٰتَيْنٰهُ الْحُكْمَ صَبِيًّاۙ
yā yaḥyā khużil-kitāba biquwwah(tin), wa ātaināhul-ḥukma ṣabiyyā(n).
Эй, Яхъя! Китапты (Тәүратты) етди ҡабул итегеҙ. Беҙ уға (Яхъяға) бала сағында уҡ хикмәт бирҙек.
وَّحَنَانًا مِّنْ لَّدُنَّا وَزَكٰوةً ۗوَكَانَ تَقِيًّا ۙ
wa ḥanānam mil ladunnā wa zakāh(tan), wa kāna taqiyyā(n).
һәм (Беҙ) шәфҡәт (башҡаларға ҡарата) Беҙҙән һәм (гонаһтан) таҙартабыҙ. Ә ул шулай уҡ диндар кеше,
وَّبَرًّاۢ بِوَالِدَيْهِ وَلَمْ يَكُنْ جَبَّارًا عَصِيًّا
wa barram biwālidaihi wa lam yakun jabbāran ‘aṣiyyā(n).
һәм ата-әсәһенә бик тоғро булған, тәкәббер кеше (йәки) тыңлауһыҙ кеше булмаған.
وَسَلٰمٌ عَلَيْهِ يَوْمَ وُلِدَ وَيَوْمَ يَمُوْتُ وَيَوْمَ يُبْعَثُ حَيًّا ࣖ
wa salāmun ‘alaihi yauma wulida wa yauma yamūtu wa yauma yub‘aṡu ḥayyā(n).
Тыуған көнөндә лә, үлгән көнөндә лә, терелтелгән көнөндә лә уға муллыҡ!
فَاسْتَجَبْنَا لَهٗ ۖوَوَهَبْنَا لَهٗ يَحْيٰى وَاَصْلَحْنَا لَهٗ زَوْجَهٗۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا يُسٰرِعُوْنَ فِى الْخَيْرٰتِ وَيَدْعُوْنَنَا رَغَبًا وَّرَهَبًاۗ وَكَانُوْا لَنَا خٰشِعِيْنَ
fastajabnā lah(ū), wa wahabnā lahū yaḥyā wa aṣlaḥnā lahū zaujah(ū), innahum kānū yusāri‘ūna fil-khairāti wa yad‘ūnanā ragabaw wa rahabā(n), wa kānū lanā khāsyi‘īn(a).
Шулай итеп, Беҙ уның (доғаһына) яуап бирҙек, уға Яхъя бүләк иттек һәм ҡатынын (ауырлы булырға һәләтле) иттек. Ысынлап та, улар һәр ваҡыт изгелеккә ашыға, Беҙгә ҙур өмөт һәм борсолоу менән доға ҡыла. Һәм улар – Беҙгә бағышланғандар.