فَلَوْلَا كَانَتْ قَرْيَةٌ اٰمَنَتْ فَنَفَعَهَآ اِيْمَانُهَآ اِلَّا قَوْمَ يُوْنُسَۗ لَمَّآ اٰمَنُوْا كَشَفْنَا عَنْهُمْ عَذَابَ الْخِزْيِ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا وَمَتَّعْنٰهُمْ اِلٰى حِيْنٍ
falau lā kānat qaryatun āmanat fa nafa‘ahā īmānuhā illā qauma yūnus(a), lammā āmanū kasyafnā ‘anhum ‘ażābal-khizyi fil-ḥayātid-dun-yā wa matta‘nāhum ilā ḥīn(in).
چرا هیچ شهری ایمان نیاورد که ایمانش به آن سود رساند، جز قوم یونس؟ هنگامی که ایمان آوردند، عذاب خوارکننده را در زندگی دنیا از آن‌ها برداشتیم و تا زمانی معین به آن‌ها نعمت دادیم.
وَذَا النُّوْنِ اِذْ ذَّهَبَ مُغَاضِبًا فَظَنَّ اَنْ لَّنْ نَّقْدِرَ عَلَيْهِ فَنَادٰى فِى الظُّلُمٰتِ اَنْ لَّآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنْتَ سُبْحٰنَكَ اِنِّيْ كُنْتُ مِنَ الظّٰلِمِيْنَ ۚ
wa żan-nūni iż żahaba mugāḍiban fa ẓanna allan naqdira ‘alaihi fa nādā fiẓ-ẓulumāti allā ilāha illā anta subḥānaka innī kuntu minaẓ-ẓālimīn(a).
و (یاد کن) ذوالنون (یونس) را، هنگامی که در خشم رفت و گمان کرد که ما او را در تنگنا قرار نمی‌دهیم، پس در تاریکی‌ها ندا داد: «هیچ خدایی جز تو نیست، تو منزهی. به‌راستی من از ستمگران بودم.»
فَاسْتَجَبْنَا لَهٗۙ وَنَجَّيْنٰهُ مِنَ الْغَمِّۗ وَكَذٰلِكَ نُـْۨجِى الْمُؤْمِنِيْنَ
fastajabnā lahū wa najjaināhu minal-gamm(i), wa każālika nunjil-mu'minīn(a).
پس دعایش را مستجاب کردیم و او را از اندوه نجات دادیم. و این‌گونه مؤمنان را نجات می‌دهیم.
وَاِنَّ يُوْنُسَ لَمِنَ الْمُرْسَلِيْنَۗ
wa inna yūnusa laminal-mursalīn(a).
و به‌راستی یونس از پیامبران بود،
اِذْ اَبَقَ اِلَى الْفُلْكِ الْمَشْحُوْنِۙ
iż abaqa ilal-fulkil-masyḥūn(i).
وقتی به سوی کشتی پربار گریخت،
فَسَاهَمَ فَكَانَ مِنَ الْمُدْحَضِيْنَۚ
fa sāhama fakāna minal-mudḥaḍīn(a).
و در قرعه شرکت کرد و از بازندگان بود.
فَالْتَقَمَهُ الْحُوْتُ وَهُوَ مُلِيْمٌ
faltaqamahul-ḥūtu wa huwa mulīm(un).
پس ماهی بزرگی او را در حالی که سرزنش‌شده بود بلعید.
فَلَوْلَآ اَنَّهٗ كَانَ مِنَ الْمُسَبِّحِيْنَ ۙ
falau lā annahū kāna minal-musabbiḥīn(a).
اگر او از تسبیح‌گویان (خدا) نبود،
لَلَبِثَ فِيْ بَطْنِهٖٓ اِلٰى يَوْمِ يُبْعَثُوْنَۚ
lalabiṡa fī baṭnihī ilā yaumi yub‘aṡūn(a).
تا روز قیامت در شکم (ماهی) می‌ماند.
فَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ وَلَا تَكُنْ كَصَاحِبِ الْحُوْتِۘ اِذْ نَادٰى وَهُوَ مَكْظُوْمٌۗ
faṣbir liḥukmi rabbika wa lā takun kaṣāḥibil-ḥūt(i), iż nādā wa huwa makẓūm(un).
پس (ای محمد) در برابر احکام پروردگارت شکیبا باش، و مانند (یونس) آن مرد که در شکم ماهی بود، مباش، آنگاه که با قلبی اندوهگین دعا می‌کرد.
لَوْلَآ اَنْ تَدٰرَكَهٗ نِعْمَةٌ مِّنْ رَّبِّهٖ لَنُبِذَ بِالْعَرَاۤءِ وَهُوَ مَذْمُوْمٌ
lau lā an tadārakahū ni‘matum mir rabbihī lanubiża bil-‘arā'i wa huwa mażmūm(un).
اگر نعمت پروردگارش به او نرسیده بود، حتماً در حالی که سرزنش‌شده بود، به زمین خشک افکنده می‌شد.
فَاجْتَبٰىهُ رَبُّهٗ فَجَعَلَهٗ مِنَ الصّٰلِحِيْنَ
fajtabāhu rabbuhū faja‘alahū minaṣ-ṣāliḥīn(a).
سپس پروردگارش او را برگزید و از صالحان قرار داد.