يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تُحِلُّوْا شَعَاۤىِٕرَ اللّٰهِ وَلَا الشَّهْرَ الْحَرَامَ وَلَا الْهَدْيَ وَلَا الْقَلَاۤىِٕدَ وَلَآ اٰۤمِّيْنَ الْبَيْتَ الْحَرَامَ يَبْتَغُوْنَ فَضْلًا مِّنْ رَّبِّهِمْ وَرِضْوَانًا ۗوَاِذَا حَلَلْتُمْ فَاصْطَادُوْا ۗوَلَا يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَاٰنُ قَوْمٍ اَنْ صَدُّوْكُمْ عَنِ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ اَنْ تَعْتَدُوْاۘ وَتَعَاوَنُوْا عَلَى الْبِرِّ وَالتَّقْوٰىۖ وَلَا تَعَاوَنُوْا عَلَى الْاِثْمِ وَالْعُدْوَانِ ۖ وَاتَّقُوا اللّٰهَ ۗاِنَّ اللّٰهَ شَدِيْدُ الْعِقَابِ
yā ayyuhal-lażīna āmanū lā tuḥillū sya‘ā'irallāhi wa lasy-syahral-ḥarāma wa lal-hadya wa lal-qalā'ida wa lā āmmīnal-baital-ḥarāma yabtagūna faḍlam mir rabbihim wa riḍwānā(n), wa iżā ḥalaltum faṣṭādū, wa lā yajrimannakum syana'ānu qaumin an ṣaddūkum ‘anil- asjidil-ḥarāmi an ta‘tadū, wa ta‘āwanū ‘alal-birri wat-taqwā, wa lā ta‘āwanū ‘alal-iṡmi wal-‘udwān(i), wattaqullāh(a), innallāha syadīdul-‘iqāb(i).
اې هغو کسانو چې ایمان مو راوړی دی! د الله تعالی د حرمتونو سرغړونه مه کوئ، او د حرامو میاشتو (عزت) مه خرابوئ، د هدیو (قربانۍ څاروي) او قلاع (په نښه شوي قرباني څاروي) مه خرابوئ، او هغو خلکو ته (هم) تکلیف مه ورکوئ چې بیت الحرام ته ځي، دوی د خپل رب فضل او رضا غواړي. مګر که تاسو احرام بشپړ کړی وي، نو تاسو ښکار کولی شئ. د یو قوم لپاره ستاسو کینه مه پریږدئ ځکه چې دوی تاسو له مسجد حرام څخه د وتلو څخه منع کوي، تاسو ته د خپلو حدودو څخه د تیریدو هڅونه درکوي. او تاسو سره په نیکۍ او تقوا کې مرسته وکړئ، او تاسو سره په ګناهونو او دښمنۍ کې مرسته مه کوئ. له الله تعالی څخه وویریږئ، په حقیقت کې الله تعالی په عذاب کې ډیر سخت دی.
مُحَمَّدٌ رَّسُوْلُ اللّٰهِ ۗوَالَّذِيْنَ مَعَهٗٓ اَشِدَّاۤءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَمَاۤءُ بَيْنَهُمْ تَرٰىهُمْ رُكَّعًا سُجَّدًا يَّبْتَغُوْنَ فَضْلًا مِّنَ اللّٰهِ وَرِضْوَانًا ۖ سِيْمَاهُمْ فِيْ وُجُوْهِهِمْ مِّنْ اَثَرِ السُّجُوْدِ ۗذٰلِكَ مَثَلُهُمْ فِى التَّوْرٰىةِ ۖوَمَثَلُهُمْ فِى الْاِنْجِيْلِۚ كَزَرْعٍ اَخْرَجَ شَطْـَٔهٗ فَاٰزَرَهٗ فَاسْتَغْلَظَ فَاسْتَوٰى عَلٰى سُوْقِهٖ يُعْجِبُ الزُّرَّاعَ لِيَغِيْظَ بِهِمُ الْكُفَّارَ ۗوَعَدَ اللّٰهُ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ مِنْهُمْ مَّغْفِرَةً وَّاَجْرًا عَظِيْمًا ࣖ
muḥammadur rasūlullāh(i), wal-lażīna ma‘ahū asyiddā'u ‘alal-kuffāri ruḥamā'u bainahum tarāhum rukka‘an sujjaday yabtagūna faḍlam minallāhi wa riḍwānā(n), sīmāhum fī wujūhihim min aṡaris-sujūd(i), żālika maṡaluhum fit-taurāh(ti), wa maṡaluhum fil-injīl(i), kazar‘in akhraja syaṭ'ahū fa āzarahū fastaglaẓa fastawā ‘alā sūqihī yu‘jibuz-zurrā‘a liyagīẓa bihimul-kuffār(a), wa‘adallāhul-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti minhum magfirataw wa ajran ‘aẓīmā(n).
محمد د الله رسول وو او هغه کسان چې له هغه سره ملګري وو د کافرانو په وړاندې سخت وو، خو په یو بل رحم کوونکي وو. ته یې ګورې چې د الله د فضل او د هغه د رضا په لټه کې په رکوع او سجده کې وو. د دوی په مخونو کې د سجدې نښې ښکارېدې. دا د دوی ځانګړتیاوې په تورات کې (څرګندې شوې) او په انجیل کې (څرګندې شوې) دي، لکه د تخم په څیر چې یو څانګی خپروي، بیا څانګی قوي کیږي او بیا لوی او مستقیم په ډډ باندې پورته کیږي. نبات خپل کښت کونکي خوښوي ځکه چې الله غواړي د کافرانو زړونه (د مومنانو په ځواک سره) خپه کړي. الله هغو کسانو ته چې ایمان راوړي او ښه عملونه کوي د بخښنې او لوی اجر ژمنه کوي.