يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ اعْبُدُوْا رَبَّكُمُ الَّذِيْ خَلَقَكُمْ وَالَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُوْنَۙ
yā ayyuhan-nāsu‘budū rabbakumul-lażī khalaqakum wal-lażīna min qablikum la‘allakum tattaqūn(a).
O Leit! Veréiert Ären Här, deen iech an déi virun iech erschaf huet, fir datt Dir Frëmmegkeet erreechen kënnt.
وَأْمُرْ اَهْلَكَ بِالصَّلٰوةِ وَاصْطَبِرْ عَلَيْهَاۗ لَا نَسْـَٔلُكَ رِزْقًاۗ نَحْنُ نَرْزُقُكَۗ وَالْعَاقِبَةُ لِلتَّقْوٰى
wa'mur ahlaka biṣ-ṣalāti waṣṭabir ‘alaihā, lā nas'aluka rizqā(n), naḥnu narzuquk(a), wal-‘āqibatu lit-taqwā.
An befielt Ärer Famill, Gebieder ze verhandelen a gedëlleg ze sinn, wann Dir se maacht. Mir froen Iech net ëm Ënnerhalt, Mir sinn déi, déi Iech Ënnerhalt ginn. An d'Konsequenze (dat Gutt am Hiernof) sinn fir déi, déi fromm sinn.
اَفَحَسِبْتُمْ اَنَّمَا خَلَقْنٰكُمْ عَبَثًا وَّاَنَّكُمْ اِلَيْنَا لَا تُرْجَعُوْنَ
afa ḥasibtum annamā khalaqnākum ‘abaṡaw wa annakum ilainā lā turja‘ūn(a).
Hues du also geduecht, datt Mir dech am Spill (ouni Zweck) erschaf hunn an datt du net bei Eis zréckkéims?
وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْاِنْسَ اِلَّا لِيَعْبُدُوْنِ
wa mā khalaqtul-jinna wal-insa illā liya‘budūn(i).
Ech hunn d'Djinn an d'Mënschheet net erschaf, ausser fir datt si mech ubidden kënnen.
وَمَآ اُمِرُوْٓا اِلَّا لِيَعْبُدُوا اللّٰهَ مُخْلِصِيْنَ لَهُ الدِّيْنَ ەۙ حُنَفَاۤءَ وَيُقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَيُؤْتُوا الزَّكٰوةَ وَذٰلِكَ دِيْنُ الْقَيِّمَةِۗ
wa mā umirū illā liya‘budullāha mukhliṣīna lahud-dīn(a), ḥunafā'a wa yuqīmuṣ-ṣalāta wa yu'tuz-zakāta wa żālika dīnul-qayyimah(ti).
Während si nëmmen ugewise goufen, Allah oprecht ze veréieren an Him eleng aus Grënn vun der Relioun ze gehorchen, an och ze bieden an Zakat ze bezuelen, an dat ass déi riicht (richteg) Relioun.