فَاَمَّا مَنْ اُوْتِيَ كِتٰبَهٗ بِيَمِيْنِهٖ فَيَقُوْلُ هَاۤؤُمُ اقْرَءُوْا كِتٰبِيَهْۚ
fa ammā man ūtiya kitābahū biyamīnihī fa yaqūlu hā'umuqra'ū kitābiyah.
रहल बात जे व्यक्तिक पोथी दहिना हाथ मे देल गेल छलैक, त' ओ कहलनि, "ल' जाउ, हमर पोथी (ई) पढ़ू।"
اِنِّيْ ظَنَنْتُ اَنِّيْ مُلٰقٍ حِسَابِيَهْۚ
innī ẓanantu annī mulāqin ḥisābiyah.
सचमुच, हमरा पूर्ण विश्वास अछि जे (एक दिन) हमरा अपन हिसाब-किताब भेटत।
فَهُوَ فِيْ عِيْشَةٍ رَّاضِيَةٍۚ
fa huwa fī ‘īsyatir rāḍiyah(tin).
तखन ओ व्यक्ति सुखी जीवन मे अछि,
كُلُوْا وَاشْرَبُوْا هَنِيْۤـًٔا ۢبِمَآ اَسْلَفْتُمْ فِى الْاَيَّامِ الْخَالِيَةِ
kulū wasyrabū hanī'am bimā aslaftum fil-ayyāmil-khāliyah(ti).
(ओकरा सभ केँ कहल जायत) “अहाँ सभ जे काज बीतल दिन मे केलहुँ ताहि कारणेँ सुख सँ खा-पीब।”
فَاَمَّا مَنْ اُوْتِيَ كِتٰبَهٗ بِيَمِيْنِهٖۙ
fa ammā man ūtiya kitābahū biyamīnih(ī).
तखन रहल बात जकर अभिलेख ओकर अधिकार सँ देल गेल छैक,
فَسَوْفَ يُحَاسَبُ حِسَابًا يَّسِيْرًاۙ
fa saufa yuḥāsabu ḥisābay yasīrā(n).
तखन ओकर परीक्षा सहज परीक्षा सँ होयत,
وَّيَنْقَلِبُ اِلٰٓى اَهْلِهٖ مَسْرُوْرًاۗ
wa yanqalibu ilā ahlihī masrūrā(n).
आ ओ अपन परिवार (जे दुनू आस्तिक छथि) मे खुशी-खुशी घुरि जेताह।