فَاَمَّا مَنْ اُوْتِيَ كِتٰبَهٗ بِيَمِيْنِهٖ فَيَقُوْلُ هَاۤؤُمُ اقْرَءُوْا كِتٰبِيَهْۚ
fa ammā man ūtiya kitābahū biyamīnihī fa yaqūlu hā'umuqra'ū kitābiyah.
Wat déi Persoun ugeet, där hiert Buch an hirer rietser Hand ginn ass, seet hien: "Huelt et, liest mäi Buch (dëst)."
اِنِّيْ ظَنَنْتُ اَنِّيْ مُلٰقٍ حِسَابِيَهْۚ
innī ẓanantu annī mulāqin ḥisābiyah.
Tatsächlech sinn ech sécher, datt ech (eemol) meng Rechnung kréien.
فَهُوَ فِيْ عِيْشَةٍ رَّاضِيَةٍۚ
fa huwa fī ‘īsyatir rāḍiyah(tin).
Dann ass déi Persoun an engem gléckleche Liewen,
كُلُوْا وَاشْرَبُوْا هَنِيْۤـًٔا ۢبِمَآ اَسْلَفْتُمْ فِى الْاَيَّامِ الْخَالِيَةِ
kulū wasyrabū hanī'am bimā aslaftum fil-ayyāmil-khāliyah(ti).
(Et wäert zu hinne gesot ginn): "Iesst a drénkt mat Freed wéinst den Dote, déi Dir an de vergaangene Deeg gemaach hutt."
فَاَمَّا مَنْ اُوْتِيَ كِتٰبَهٗ بِيَمِيْنِهٖۙ
fa ammā man ūtiya kitābahū biyamīnih(ī).
Dann wat déi Persoun ugeet, där hir Opzeechnung vu sengem Recht ginn ass,
فَسَوْفَ يُحَاسَبُ حِسَابًا يَّسِيْرًاۙ
fa saufa yuḥāsabu ḥisābay yasīrā(n).
dann gëtt hie mat enger einfacher Untersuchung ënnersicht,
وَّيَنْقَلِبُ اِلٰٓى اَهْلِهٖ مَسْرُوْرًاۗ
wa yanqalibu ilā ahlihī masrūrā(n).
an hie wäert glécklech bei seng Famill (déi allebéid Gleeweg sinn) zréckkommen.