وَيَوْمَ يُنْفَخُ فِى الصُّوْرِ فَفَزِعَ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَمَنْ فِى الْاَرْضِ اِلَّا مَنْ شَاۤءَ اللّٰهُ ۗوَكُلٌّ اَتَوْهُ دٰخِرِيْنَ
wa yauma yunfakhu fiṣ-ṣūri fa fazi‘a man fis-samāwāti wa man fil-arḍi illā man syā'allāh(u), wa kullun atauhu dākhirīn(a).
आ (याद राखीं) जवना दिन (जब) तुरही बजावल जाई, ओह दिन जवन आसमान में बा आ जवन धरती पर बा ऊ हैरान हो जाई, सिवाय जेकरा के अल्लाह चाहसु। आ उ सब नम्र होके उनुका सोझा आ गईले।
وَنُفِخَ فِى الصُّوْرِ فَاِذَا هُمْ مِّنَ الْاَجْدَاثِ اِلٰى رَبِّهِمْ يَنْسِلُوْنَ
wa nufikha fiṣ-ṣūri fa'iżā hum minal-ajdāṡi ilā rabbihim yansilūn(a).
तब तुरही बाजल, आ तुरते ऊ लोग अपना कब्र से (जीवित) निकल के अपना मालिक के लगे चल गइल।
وَنُفِخَ فِى الصُّوْرِ فَصَعِقَ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَمَنْ فِى الْاَرْضِ اِلَّا مَنْ شَاۤءَ اللّٰهُ ۗ ثُمَّ نُفِخَ فِيْهِ اُخْرٰى فَاِذَا هُمْ قِيَامٌ يَّنْظُرُوْنَ
wa nufikha fiṣ-ṣūri faṣa‘iqa man fis-samāwāti wa man fil-arḍi illā man syā'allāh(u), ṡumma nufikha fīhi ukhrā fa'iżā hum qiyāmuy yanẓurūn(a).
आ तुरही बजावल गइल आ आकाश आ धरती के सगरी (जीव) मर गइल सिवाय ओह लोग के जेकरा के अल्लाह चाहत रहले. फेर एक बेर फेरु (तुरही) बजावल गईल फिर तुरंत उ लोग (अपना कब्र से) (भगवान के फैसला के) इंतजार करत उठ गईले।