قَالُوْا يٰذَا الْقَرْنَيْنِ اِنَّ يَأْجُوْجَ وَمَأْجُوْجَ مُفْسِدُوْنَ فِى الْاَرْضِ فَهَلْ نَجْعَلُ لَكَ خَرْجًا عَلٰٓى اَنْ تَجْعَلَ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُمْ سَدًّا
qālū yā żal-qarnaini inna ya'jūja wa ma'jūja mufsidūna fil-arḍi fahal naj‘alu laka kharjan ‘alā an taj‘alā bainanā wa bainahum saddā(n).
Алар әйттеләр: "Ий Зүлкарнәйн! Әлбәттә, Ягъҗүҗ һәм Мәкҗүҗ җир өстендә бозыклык кылучылар. Безнең белән алар арасына пәрдә кору өчен сиңа хак түләсәк идеме?"
قَالَ مَا مَكَّنِّيْ فِيْهِ رَبِّيْ خَيْرٌ فَاَعِيْنُوْنِيْ بِقُوَّةٍ اَجْعَلْ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُمْ رَدْمًا ۙ
qāla mā makkannī fīhi rabbī fa a‘īnūnī biquwwatin aj‘al bainakum wa bainahum radmā(n).
Ул (Зөлкарнәйн) әйтте: "Аллаһ миңа биргән нәрсә (сезнең әҗерегездән) яхшырак, шуңа күрә миңа көч белән ярдәм итегез, мин сезнең белән алар арасында пәрдә корырмын".
اٰتُوْنِيْ زُبَرَ الْحَدِيْدِۗ حَتّٰىٓ اِذَا سَاوٰى بَيْنَ الصَّدَفَيْنِ قَالَ انْفُخُوْا ۗحَتّٰىٓ اِذَا جَعَلَهٗ نَارًاۙ قَالَ اٰتُوْنِيْٓ اُفْرِغْ عَلَيْهِ قِطْرًا ۗ
Ātūnī zubaral-ḥadīd(i), ḥattā iżā sāwā bainaṣ-ṣadafaini qālanfukhū, ḥattā iżā ja‘alahū nārā(n), qāla ātūnī ufrig ‘alaihi qiṭrā(n).
Миңа тимер кисәкләре бирегез!" Тимер кисәкләре ике тау белән тигезләнгәч, Муса әйтте: "Утны өрегез!" Ул ут кебек кып-кызыл булгач, Муса әйтте: "Миңа кайнар бакыр китерегез, мин аны өстенә коярмын".
فَمَا اسْطَاعُوْٓا اَنْ يَّظْهَرُوْهُ وَمَا اسْتَطَاعُوْا لَهٗ نَقْبًا
famasṭā‘ū ay yaẓharūhu wa mastaṭā‘ū lahū naqbā(n).
Шуңа күрә алар (Якҗүҗ һәм Мәкҗүҗ) аңа менә алмадылар һәм анда тишек тә ясый алмадылар.
قَالَ هٰذَا رَحْمَةٌ مِّنْ رَّبِّيْۚ فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ رَبِّيْ جَعَلَهٗ دَكَّاۤءَۚ وَكَانَ وَعْدُ رَبِّيْ حَقًّا ۗ
qāla hāżā raḥmatum mir rabbī, fa iżā jā'a wa‘du rabbī ja‘alahū dakkā'(a), wa kāna wa‘du rabbī ḥaqqā(n).
(Зөлкарнәйн) әйтте: "Бу (дивар) Раббымның рәхмәтедер, Раббымның вәгъдәсе килгәч, Ул аны җимерер, Раббымның вәгъдәсе хак".
حَتّٰىٓ اِذَا فُتِحَتْ يَأْجُوْجُ وَمَأْجُوْجُ وَهُمْ مِّنْ كُلِّ حَدَبٍ يَّنْسِلُوْنَ
Ḥattā iżā futiḥat ya'jūju wa ma'jūju wa hum min kulli ḥadabiy yansilūn(a).
Якҗүҗ һәм Мәкҗүҗ (диварлар) ачылып, алар барлык биеклекләрдән тиз төшкәнче.
وَاقْتَرَبَ الْوَعْدُ الْحَقُّ فَاِذَا هِيَ شَاخِصَةٌ اَبْصَارُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْاۗ يٰوَيْلَنَا قَدْ كُنَّا فِيْ غَفْلَةٍ مِّنْ هٰذَا بَلْ كُنَّا ظٰلِمِيْنَ
waqtarabal-wa‘dul-ḥaqqu fa iżā hiya syākhiṣatun abṣārul-lażīna kafarū, yā wailanā qad kunnā fī gaflatim min hāżā bal kunnā ẓālimīn(a).
Һәм хак вәгъдә (киямәт көне) якынлашкач, көтелмәгәнчә имансызларның күзләре ачылып китәр. (Алар әйттеләр:) "Без нинди бәхетсез! Без моңа бөтенләй гафилбез, чынлыкта без, әлбәттә, залим кешеләрбез".