قَالُوْا يٰذَا الْقَرْنَيْنِ اِنَّ يَأْجُوْجَ وَمَأْجُوْجَ مُفْسِدُوْنَ فِى الْاَرْضِ فَهَلْ نَجْعَلُ لَكَ خَرْجًا عَلٰٓى اَنْ تَجْعَلَ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُمْ سَدًّا
qālū yā żal-qarnaini inna ya'jūja wa ma'jūja mufsidūna fil-arḍi fahal naj‘alu laka kharjan ‘alā an taj‘alā bainanā wa bainahum saddā(n).
Гуфтанд: «Эй Зулқарнайн, Яғҷуҷ ва Макҷуҷ (махлуқоте ҳастанд, ки дар замин фасод мекунанд), оё мо метавонем барои ту музде диҳем, то ту байни мо ва онҳо деворе бисозӣ?»
قَالَ مَا مَكَّنِّيْ فِيْهِ رَبِّيْ خَيْرٌ فَاَعِيْنُوْنِيْ بِقُوَّةٍ اَجْعَلْ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُمْ رَدْمًا ۙ
qāla mā makkannī fīhi rabbī fa a‘īnūnī biquwwatin aj‘al bainakum wa bainahum radmā(n).
(Зулқарнайн) гуфт: «Он чи Худо ба ман додааст, беҳтар аст (аз подоши шумо), пас маро бо қувват ёрӣ диҳед, то байни шумо ва онҳо садде эҷод кунам».
اٰتُوْنِيْ زُبَرَ الْحَدِيْدِۗ حَتّٰىٓ اِذَا سَاوٰى بَيْنَ الصَّدَفَيْنِ قَالَ انْفُخُوْا ۗحَتّٰىٓ اِذَا جَعَلَهٗ نَارًاۙ قَالَ اٰتُوْنِيْٓ اُفْرِغْ عَلَيْهِ قِطْرًا ۗ
Ātūnī zubaral-ḥadīd(i), ḥattā iżā sāwā bainaṣ-ṣadafaini qālanfukhū, ḥattā iżā ja‘alahū nārā(n), qāla ātūnī ufrig ‘alaihi qiṭrā(n).
Ба ман пораҳои оҳан диҳед!» То он даме, ки пораҳои оҳан бо ду кӯҳ ҳамвор шуданд, гуфт: «Оташро бидамед!» Чун он мисли оташ сурх шуд, гуфт: «Миси ҷӯшон диҳед, то онро бар он резам».
فَمَا اسْطَاعُوْٓا اَنْ يَّظْهَرُوْهُ وَمَا اسْتَطَاعُوْا لَهٗ نَقْبًا
famasṭā‘ū ay yaẓharūhu wa mastaṭā‘ū lahū naqbā(n).
Пас, онҳо (Якҷуҷ ва Макҷуҷ) натавонистанд аз он боло раванд ва (низ) натавонистанд дар он сӯрох кунанд.
قَالَ هٰذَا رَحْمَةٌ مِّنْ رَّبِّيْۚ فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ رَبِّيْ جَعَلَهٗ دَكَّاۤءَۚ وَكَانَ وَعْدُ رَبِّيْ حَقًّا ۗ
qāla hāżā raḥmatum mir rabbī, fa iżā jā'a wa‘du rabbī ja‘alahū dakkā'(a), wa kāna wa‘du rabbī ḥaqqā(n).
(Зулқарнайн) гуфт: «Ин (девор) неъмати Парвардигори ман аст, пас, вақте ки ваъдаи Парвардигори ман фаро расад, онро вайрон мекунад ва ваъдаи Парвардигори ман ҳақ аст».
حَتّٰىٓ اِذَا فُتِحَتْ يَأْجُوْجُ وَمَأْجُوْجُ وَهُمْ مِّنْ كُلِّ حَدَبٍ يَّنْسِلُوْنَ
Ḥattā iżā futiḥat ya'jūju wa ma'jūju wa hum min kulli ḥadabiy yansilūn(a).
То он даме, ки Якҷуҷ ва Макҷуҷ (деворҳо) кушода шуданд ва онҳо аз ҳамаи баландиҳо зуд фуруд омаданд.
وَاقْتَرَبَ الْوَعْدُ الْحَقُّ فَاِذَا هِيَ شَاخِصَةٌ اَبْصَارُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْاۗ يٰوَيْلَنَا قَدْ كُنَّا فِيْ غَفْلَةٍ مِّنْ هٰذَا بَلْ كُنَّا ظٰلِمِيْنَ
waqtarabal-wa‘dul-ḥaqqu fa iżā hiya syākhiṣatun abṣārul-lażīna kafarū, yā wailanā qad kunnā fī gaflatim min hāżā bal kunnā ẓālimīn(a).
Ва (вақте ки) ваъдаи ҳақиқӣ (рӯзи қиёмат) наздик шавад, ногаҳон чашмони кофирон кушода мешаванд (мегӯянд): «Мо чӣ бадбахтем! Мо аз ин комилан ғофилем, дар асл мо мардуми ситамкор ҳастем».